இரைச்சலும் இரைச்சல் சார்ந்ததும்

ஆயிற்று பல யுகங்கள்

2012-02-10T11:17:00.000-08:00

ஆயிற்று பல யுகங்கள்
கிளர்ந்தெழுந்த இச்சைகளினின்றும்
செல்லரித்துப் போன வாதைகளினின்றும்
விடுதலையாகி
போயிற்று பல யுகங்கள்
ஆசையின் பிலாக்கணங்களை
அமிழ்த்து கரைத்த
வரையறைக்குள்
ஆழ்ந்து கிடக்கிறான்
ஆரண்ய கணவன்
புற்றில் கிடக்கும் பாம்பாக அவன்
அமர்ந்திருக்கையில்
ஏறி மிதிக்கின்றன
விடப் பூச்சிகள்
ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள்
அவிழ்ந்து சுருங்கிய கால வெளிக்குள்
மோனச் சுடர் தகிக்க
அமர்ந்திருக்கிறான் அவன்
அலை அலையாய்
எழுந்து அடித்து
சிதைந்து பின் கறைந்து போகின்றன
நிச்சலனத்தின் ஓர்மங்கள்
இங்கு ஓய்வில்லை
அயர்வில்லை
அயர்ந்து கொல்லும் வெஞ்சினமில்லை
கணமில்லை
சனிப்புக்கும் இறப்புக்கும்
இடையில் இறுகிப்போய்
சமைந்து கிடக்கிற மனத்திற்குள்
எவ்வித அவதானிப்பும்
இல்லவே இல்லை
இப்படித்தான் ஒரு நாள்
யாரோ ஒரு காந்தருவன்
தன் தத்தையுடன் குலவிக்கொண்டிருந்தான்
மிருகத் தீ தகிக்க
அவன் முயங்குகையில்
எழுந்து அடங்கின கூடுகள்
இருப்பினும்
இவ்விடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தேன்
சலனங்கள் வலிப்பதில்லை
இத்தருணங்களில்.
ஒரே ஒரு முறை
அடங்கிப்போன முனியின் மேல்
கறையான் சென்ற போதில்
வெம்பியது சிறுமதி
அவனுக்கென ஒரு மனம் இருந்தும்
அதை அவன்
நேர்கொண்டான்
அவனுக்கு கறையானும் தெரிவதில்லை
மனைவியும் தெரிவதில்லை
அல்லது
மனைவியோ கறையானோ
இரண்டும் ஒன்று.
அடர்ந்து படர்ந்த யக்ஷதேவன்
முனியுரு கொண்டு
மேலேகுகையில்
மேனி விதிர்த்திற்று
யக்ஷஸ்பரிசத்திற்கும்
ரிஷி தீண்டலுக்கும்
பெரிதொன்றும் பேதைமை கண்டிலள் யான்
ஊடாடிக் கிடந்தாலும்
இடங்கொண்ட ஒற்றைப்பாகம்
விம்மி விதிர்த்தது யாவும்
கோதமன் எண்ணி
கற்பென்பது மனத்தில் என்றால்
கோதமன் மட்டும் என் ஆண்டான்
என்பதை கரிசல் குருவிகூட
கூவிப் பறந்திடும்
கல்லாய் சபித்தனன்
என் கணவன்
கல்லாய் மீண்டும் பிறந்தனள் யான்
கல்லா சிரசிற்குள் கல்லென்றாவது அன்றி
வேறொன்றும் தெரியவில்லை
சபிக்கப்பட்ட நொடியில்

கல்லாய் சமைந்து கிடப்பதும்
சுகமாய்த் தான் இருக்கிறது
கொண்டவன் பக்கத்திலேயே
கோடிவருடம் குடிகொள்வதும்
சுகம்தான்
இருப்பினும்
நினைவில் வந்து தொலைகின்றன
நாகணவாய்புட்களும்
நாம் வாழ்ந்த அந்த நதிக்கரையும்
இதற்காகவேனும்
இன்னும் எத்தனை முறை
மிதிபடினும் வருத்தமில்லை
வரட்டும் இன்னும் ஆயிரம் இராமன்கள்...

2012-01-28T21:50:00.000-08:00

செங்குருதி படிந்த

போர் மேகங்களின்
ஒவ்வோர் மழைத்துளியாய்
புத்தன்கள்

விதைத்து
பின் முளைத்து
எழுகிற போதி மரங்களின்
விறகுகளில்
எரிக்கப்படுகிறது
மானுடம்

எஞ்சிய விறகுகளில்
இழைக்கப்படுகின்றன
துப்பாக்கிகளின் கைப்பிடிகள்

இன்று
அதிகாலை செய்தித்தாள்
அரை மணி தாமதம்
கடைக்காரன் நாசமாய்போக!

உயிர்க்குமிழிக்கு வெளியே...

2011-12-26T04:54:00.000-08:00

ஒரு குளிர் இரவின்
மௌன மென் புஷ்பமாய்
சினேகித்துத் தழுவுகிறது
மரணம்

ஆயிரம் அண்டத்து
சப்தப் பிரவாகத்தில் ஆழ்த்தி
மோனக் கரைசலில்
அமிழ்த்துக் கரைக்கிறது
அது

காலத்தின் மண்பிண்டங்கள் நாம்

ஒவ்வொரு கணமும்
ஏதோ ஓர் மாந்திரீகனால்
கும்ப நீர் தெளித்து
உயிர்த்தெழுப்பபடுகிறோம்

சடப்பிரக்ஞை
அற்றுப்போனதான நொடியொன்றில்
சேர்ந்தே அறுந்து விழுந்திற்று
தேவப்பிரசன்னமும்

மூன்றாகும் உலகம்
என்று
விசித்து அழுகின்றது
காற்று
மூன்றாம் உலகின்
மகத்துவம் உணர்த்தாமல்

நானும் நீயும்
உயிர்ப்பந்து எறிந்து விளையாடும்
கடவுளின்
சுயகற்பிதங்கள்

பெயரிலாப் பெருமர விருட்சத்தின் கண்ணீர்

2011-12-06T05:29:00.000-08:00

நெடுமரத்தின் வாதைகள்
கிளிகளுக்குத் தெரிவதில்லை
ஆழ்ந்து வளர்ந்து
பின் அழிந்து போன
விருட்சத்தின் வேர்களில்
அமர்ந்து
அவை கொத்துகையில்
சிதறி ஓடும்
விருட்சத்தின் கண்ணீரும் செந்நீரும்
நெடுநிலம் பரந்து
நிழல் தந்த விருட்சம் விதிர்த்துச் சொல்லும்
தன் பட்டுப் போன கதையை
இது வரை எந்த கிளிகளும்
அதை உணர்ந்து கொள்ள
எந்தனித்ததில்லை
இருப்பினும்
காற்றின் அளாவலில்
கலைந்து எழுந்து
எதிர்நோக்கும் விருட்சம்
தன் கதை உணரும்
காதல் கிளியை

உன் திரு நினைந்த பொழுதொன்றில்...

2011-10-23T05:51:00.000-07:00

இருணம் படர்த்திக் கிடக்கிறது
எம் இரவெல்லாம்

சில சமயம்
யாக்கை விதிர்த்து
ஏக்கப் பெருமூச்செறிந்து
எழும்புகிறேன்

மேகத்தாளில்
மழைத்துளி கொண்டு
உன் மதிவதனக் கவிதையை
எழுதித் தொலைகிறேன்
மிளிர் ஸ்வர்ணத் தாரைகளில்
கரைந்து வழிகிறது
என் சோகம் வடித்த
கண்ணீர்

நிசப்தப் பிரவாகங்களை
ஒவ்வொரு நொடியும்
உன் கொற்றப் புன்னகை
கிழிப்பதாய்
கனாக் காண்கிறேன்

காணி நிலத்திடையே ஒரு வீடு
பச்சை கசிகிற
மூலையில் அமர்ந்து
மழை ஓவியம் வரைகையில்
தூரத்தே நீ
பன்னீர் புஷ்பத் தூறலில்
கொடி முல்லைக்கு
நீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தாய்

மற்றை நாள்
மேலைச் சூரியன்
வெட்கச் சிவப்பில்
செம்மழை ஆடிக்கொண்டே
சித்திர வீணையொன்றில்
வர்ணங்களை சிதற விட்டுக் கொண்டிருந்தாய்

மேகங்களை கொண்டு
சிலை வடித்துக் கொண்டிருந்தேன்
நிற்சலனப் பெருவெளியில்
நீ மோனப்புன்னகை
உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தாய்
மேகங்கள் உயிர்பெற்றன

கொற்கை முத்துக்கள் பதித்த
கோயில் ஒன்றில்
நீ புகுத போது
கன்னிச் சிப்பிக்குள்
மழை புகுதபோல் தோன்றிற்று

ஆடை களைந்து
நிர்வாணமாய் நிற்கிறது
எம் ஆன்மா
நின் உயிரெனும் ஒளி படரும் நொடி தேடி!

எனக்கும் எனக்குமான உயிர்மொழி

2011-08-10T07:35:00.000-07:00

அடர் வானின் விளிம்பினின்று

நிரம்பி கசிகின்றன

உயிரின் வர்ணங்கள்

எழுத்துருவில்லாத் தனிமொழியொன்றில்

சிறையெடுக்கப்பட்டிருந்தது

மழையின் மொழி

அமிழ்ந்து மேலெழும்

உயிரின் ஒலியில்

பீடிக்கப்பட்டு

படமெடுத்தாடுகின்றன

இரவின் சர்பங்கள்

மனது இலயிக்கும் பொருள்தேடி

அலைகையில்

மறைந்தே போகிறது

யாக்கையின் விதிர்ப்பு

எழுத்தும் ஓசையும் வற்றிப் போனதான

சந்தியில்

நீள்கின்றன காத்திருப்பின் தருணங்கள்

மழைப்பீலியின் ஸ்பரிசம் கண்ட இரவொன்றில்

எனக்கும் எனக்குமான உயிர்மொழி

வாழ்வெளி போதையில்...

2011-03-25T05:00:00.000-07:00

சுற்றிச் சுழலும்
பெரு நதி வாழ்க்கையில்

கரை தேடி மிதக்கிறது
நாதியற்ற படகொன்று
மூள்தலுமின்றி
மீள்தலின் சுகமுமன்றி
தரைத் தொடத் தவிக்கையில்
பற்றி இழுத்தல்
ஏதுவாகிறது
சொர்ணப் பட்சிகளுக்கு
கொச்சக் கயிற்றால்
இழுபடினும்
விடிவதாயில்லை படகிற்கு
சேரத் தவிர்ப்பது
படகா இல்லை
நதியா?

தூஉம் மழை!

2011-03-21T05:24:00.000-07:00

நிலா மழை

மழை நிலா

இரண்டுமே அழகு

ஒவ்வொரு மழைத்துளியும்

தாங்கிச் செல்கிறது

ஒரு நிலவை

விண் சிதறி மண் வீழ்கையில்

முளைத்தெழும்

அமானுஷ்யங்கள்

ஆற்றங்கரைப் புற்களால்

கழுவப்படுகின்றன

மழை நிலா

நிலா மழை

இரண்டுமே அழகு!

ஏழாம் அறிவு

2011-03-14T12:19:00.000-07:00

சாதிபூதாதிதைவம் மாம் சாதியக்ஞம் ச யே விதூஹ்
ப்ரயாணகாலேபி ச மாம் தே விதுர் யுக்தசேத ஸாஹ்

மெல்லிய அதிர்வுடன் தலை சிலிர்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தான் அவன்.

" 'சிங்களவர்களிடம் ஒரு பழக்கம் உண்டு. வெளியே செல்லும்போது கொத்துச்சாவியுடன் செல்வார்களாம். அது வெளியே இருக்கிற தீய சக்திகளிடமிருந்து தம்மை காப்பாற்றும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களிடமிருந்தது.'

இப்பொழுது நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த வரிகளுக்கும் கணிப்பொறியியலுக்கும் எந்த ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை என்றாலும், அதில் செல்கிற செய்திகளுக்கும் இந்த வரிகளுக்கும் சம்பந்தம் உண்டு. Cryptography என்று அழைக்கப்படுகிற இது ஒரு கலை. உள்ளே இடப்படுகிற செய்திகளையும் சங்கேதங்களாக மாற்றி வெளியுலகம் தெரியாதபடிக்காய் இரகசியமாக அனுப்புவதே Cryptography. இதைப் பற்றிய படிப்பு cryptology. இந்த வருடத்தின் மிக முக்கியப் பாடங்களுள் இதுவும் ஒன்று. கவனம். "

அவனுக்கு எதுவும் புரிந்தது மாதிரி தெரியவில்லை. இன்னமும் தலையைத் தட்டியபடிக்கே உட்கார்ந்திருந்தான்.

'அப்புறம் இன்னொன்று. தீயசக்தி, பேய், ஆவி, பில்லி, சூனியம் ஏவல் எல்லாம் பொய் என்று நிரூபித்துவிட்டார்கள் நம் விஞ்ஞானிகள். கொஞ்சம் ஆழ்ந்து யோசித்தால் இவையெல்லாம் கட்டுக்கதைகள் என்று உங்களுக்கே புரிய வரும். மனித அனுமானங்களின் விபரீதப் பரிமாணங்களே இவையெல்லாம்.'

மௌனம்......

'தெளிவாய் சொல்கிறேன். ஆதியில் மனிதன் கூட்டம் கூட்டமாய் வாழ்ந்தான். பிறகு உணவுக்காக ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு, இன்னும் சொல்லப்போனால் கண்டம் விட்டு கண்டம் ஒரு நீண்ட பயணம் செல்ல ஆரம்பித்தான். நடந்தான்.. நடந்தான்... தலைமுறை தலமுறையாக நடந்தான். அவனுக்கு வேண்டியது கிடைத்த இடத்திலெல்லாம் தங்கினான். அந்த இடத்து வளம் போன பிறகு மீண்டும் நடந்தான். மொத்தத்தில் இலக்கற்ற நாடோடியாக இருந்தான் அவன். Homo habilis --> Homo erectus --> Homo sapiens. நடுவில் நியாண்டர்தால், க்ரோமாக்னான் எனக் குழுக்கள்... இவையெல்லாம் பரிணாமவியல். ஆதியில் இயற்கையைக் கண்டு காரணமில்லாமல் பயந்த பழக்கம் அப்படியே ஆழ்மனதில் ஒட்டியது. பிற்காலத்தில் காரணமில்லாமல் ஆரம்பித்த இந்த பயம் பேய்களுக்கும் தீயசக்திகளுக்குமாய் ஒட்டிக் கொண்டது. இந்த பயங்களும் பரிணாம மாற்றங்களும் இந்த பயங்களைத்தாண்டி இன்னொன்றையும் விதைத்தது. உணருகிற அனைத்தையும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளக் கற்றுக்கொடுத்தது. இரவில் கரிய இருளில் வெள்ளையாய் செல்கிற புகை மூட்டத்தை அர்த்தப் படுத்திக் கொள்ள முயலுகையில் அதில் ஏதோ ஒரு நெருங்கியவனை அடையாளப்படித்திக்கொண்டு அதை ஆவி எனவும் பேய் எனவும் முடிவுக் கட்டிக்கொண்டது.

முரளி... நீ சொல்லிக்கொண்டிருந்த Quantum Entanglement, energy theory, Theory of Immortality, Omega point theory, Resurrection இவையெல்லாமும் இந்த அமானுஷ்யங்களுக்கும் எந்த ஒரு சம்பந்தமுமில்லையென்றும் இவையெல்லாமும் சுத்த humbug எனவுமே உறுதி செய்துவிட்டார்கள்.'

மெல்லிய புன்னகையுடன் மீசையை நீவி விட்டுக்கொண்டார் இராமன்.

முரளி தலையை சொரிந்து விட்டு மறுபடியும் Saganஇல் மூழ்கிக்கொண்டான்.

அவனும் மெல்லியதாய் சிரித்துக் கொண்டான்.

'இன்னொரு விஷயம். அதை சொன்னால் உங்களுக்கு எல்லாம் கொஞ்சம் தூக்கிவாரித்தான் போடும். இன்னமும் சொல்லப்போனால் சிலர் என்னை எதிரியாகவோ, இல்லை ஒரு விஷ ஜந்துவைப்போலவோ கூட பார்க்கலாம்.'

எல்லார் கண்களிலும் குழப்பம்.

'கடவுள் என்ற ஒன்றே இருப்பதும் ஒரு மிகப் பெரிய கேள்விக்குறிதான். என்னைப் பொறுத்தவரையில் இதுவும் கூட பேய் பிசாசு போன்ற அமானுஷ்யங்களின் இடையே செருக வேண்டிய ஒரு சாதாரண விஷயம்தான்.'

இவ்வளவுதானா என்று ஒரு அலட்சியம்... காலம் காலமாக கண்முன்னே வராத கடவுளை பார்க்கப் பிடிக்காத அலட்சியம்.

'கடவுள் என்பதே ஒரு மாயை. ஏதோ ஒரு விபரீதத்தை கொண்டு வரப் போவதாய் ஆதி மனிதன் நம்பிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் அதிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு அற்ப வடிகால் தேவையாகவிருந்தது. அதற்காகப் படைக்கப்பட்ட ஒரு வஸ்துவே கடவுள். பின்னர் தேவைக்கேற்ப மத குருமார்களும், போலி சாமிகளும் உருவாக உருவாக கடவுள் எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாகிப் போனான். பின்னர்.. அவனை வேறுபடுத்திக்காட்டி வெவ்வேறு தத்துவங்களை உருவாக்கி மதம் என்ற த்த்வார்த்தங்களை செய்தான். மொத்தத்தில் இந்த மதங்களும் கடவுளர்களும் மனிதனின் சுய நலத்தினின்று உருவானவையே!'

'அப்படியானால் தீர்க்கதரிசனங்கள், தீர்க்கதரிசிகள், Nostradamus, Edgar Caycer, Rasputin?'

'கடவுளே பொய் என்கிற போது தீர்க்கதரிசனங்கள் மட்டும் எப்படி உண்மையாகும்? அதுவும் சுத்த பொய்தான். தத்வமஸி ஒரு வகையான போதை நிலைதான். இப்போது இருக்கும் முதல் தர போதை மருந்துகள் கொடுக்கும் இந்த நிலையை... எவனாவது ஒரு குடிகாரனை நம்புவானா? எதிரே தெரிகிறவனது மன நிலையை எளிதில் புரிந்து கொண்டு அதன் படி சொல்கிற மலிவான மன ஆலோசனை முறைதான் இதுவும். இதோ இதே இடத்தில் நானும் சொல்வேன் இன்று பூகம்பம் வராது... நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?'

சிரிப்பு.....

தலையை சிலிர்த்துக் கொண்டே எழுந்தான் அவன்.

'வரும்'

'என்னது?'

'பூகம்பம் வரும்'

சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே பூமி புரண்டுகொண்டிருந்தது...

அவனும் உள்ளே உள்ளே போய்க்கொண்டிருந்தான், தலையை சிலிர்த்தபடி சொல்லிக் கொண்டே....

பின் குறிப்பு: கதையைத் தொடர, மீண்டும் முதலில் இருந்து படியுங்கள்...

அடர்சாந்துப் பொழுதுகளில்....

2011-02-25T03:34:00.000-08:00

அடர்சாந்துப் பொழுதுகளில்

விக்கித்துச் செல்கிறது

சிறகற்றப் பறவையொன்று

கேள்விகளின் அனுமானித்தலில்

கிளர்ந்து எழுகின்றன

சில பச்சையங்கள்

வெப்ப உமிழ்தல்களும்

சூரிய ஸ்தம்பங்களில் மறைகையில்

நிவந்திக்கப்படுகின்றன

சில விடைகள்

காற்றிற்கும் சரி காதலுக்கும் சரி

வீசுவதற்கு

நேரமும் இல்லை!

காலமும் இல்லை!

அடர்கானகத்து புள்ளிமான்

2011-01-31T04:11:00.000-08:00

இரவின் கனவு
மிகுகிறது
வாழ்வு மீண்டபின்
சுகித்துக் கிடக்கிற ஆவிகணின்றும்
சுருண்டு படுக்கிற
பிசாசுகளினின்றும்
தப்பியோட முயல்கிறது
ஒளிக் கிரணத்து புள்ளி சூழ்ந்த
மானொன்று
அடர் கானகத்தின்
பச்சையங்களூடாய்
அது ஓடி ஒளிகையில்
ஒவ்வொன்றாய்
காற்றில் கரைந்து போகின்றன
ஒளிர் புள்ளிகள்
முடிவிலா பச்சை நிறத்து
அடர் இருட்டுக்குள்
பயணிக்கும்
நீங்களும் காணலாம்
புள்ளிகள் தேடி அலையும் மானை!
அல்லது
மான் தேடி அலையும் புள்ளிகளை!

கனவுகளை சுமந்தபடி!

2011-01-27T10:25:00.000-08:00

முதல் சொல்
முதல் முத்தம்
முதல் அணைப்பு
மறக்க முடியாததாகவே இருக்கிறது
இன்று வரையில்.
வேட்கை தணிந்த இரவொன்றில்
ஆசை களைந்து எழுகையில்
நீ முன்னிலும்
அழகாகியிருந்தாய்
ஒரு மலர்ந்த தாமரையைப்போல.
பின்னொரு மழையிரவில்
கதைகள் பேசிக் கிடக்கையில்
ஒளிக்கும் இருளுக்கும்
இடையே
ஓர் ஆளரவமற்ற
மாயப்பிரபஞ்சம் காட்டினாய்.
காதல் என்றதொரு சொல்கூட
தோலில்லா தேகக்கூடாய்
விளங்கிற்று
நம் வார்த்தைகளற்ற வெளியில்.
உனக்கும் எனக்குமான
இடைவெளி
குறைந்து வந்ததை
புதைவாழ்வில் அமிழ்ந்திருந்த
நீயோ நானோ
அன்று
அறிந்திருக்கவில்லை
நிலவுதிரும் ஒரு நாளில்
பெயர் தெரியா பறவையொன்று
தொடுவானில் கரைவதைப் போல
நீ கரைந்து போனாய்
உன் தடம் தேடி அலைந்து கொண்டிருந்தேன்.
என்னுள் இருந்து
நீ கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தாய்.
இன்னமும் அழகாய்த்தான் இருக்கிறது
நீயற்ற வாழ்வெளியில்
நிழலற்ற மனிதனாய்
நின் கனவுகளை சுமந்தபடிக்கு வாழ்வது!

உன்னிலும் அழகாய்! .

2011-01-20T05:28:00.000-08:00

அதிகாலையில்
நீ இட்ட கோலத்தினின்று
உயிர்த்து ஓடின
அன்னபட்சிகள்
சில

மேகச் சாரல்களில்
மூழ்கி எழுந்து
தலை சிலிர்த்தாய்
வானம் சிலிர்த்துப் பொழிந்தது
வைர மழை

உணவென சமைத்து வைத்தாய்
ஒவ்வொரு அரிசியும் அமிழ்தமானது

எதற்காக வெளியே நின்று
தொழுகிறாய்
உள்ளே செல்
நாங்கள் உன்னைத் தொழுகிறோம்!
பேசும் தெய்வத்தைப் பார்க்க
எங்களுக்கும் ஆசைதான்!

மரங்களும் கொடிகளும்
நடனமாடுகின்றன
நீ
நடந்து வரும் தாளத்திற்கேற்ப!

என்ன என்னவோ
ஏதேதோ செய்கிறாய்
நீயே அறியாதபடிக்கு
அவை
உன்னிலும்
அழகாகின்றன!

பெற்ற பட்சிகளுக்காய்!

2011-01-16T10:41:00.000-08:00

சில பல சமயங்களின் வெப்பம்
என் மீதத்தின் மீதாய்
கவிகிறது
தருண வாழ்க்கையின் சகடைகள்
எப்படி உருட்டப்பட்டாலும்
தாயத்தையே காண்பித்திருந்தன
இந்த கருவெளிக்கு அப்பாலான
பிரதேசத்தில்
நினைவுகளின் மடிப்பில்
அமிழ்ந்து
அழிந்து போன
கீற்றுகள் மீள் பிரவாகம் கொண்டு
பொங்குகையில்
நானாகிய நீயும்
நீயாகிய நானும்
இரு பிம்பங்களாய் பிரிந்து விட்டிருந்தோம்
எத்தனையோ பிறவிகளாய்
அமிழ்ந்து விட்ட மயக்கத்தில்
நீயின்னும் இருக்கையில்
சில பல சமயங்களின் வெப்பம்
என் மீதத்தின் மீதாய்
கவிகிறது
நாம் பிரிந்த தருணத்திலிருந்து
எல்லாமே என்னை
எதற்குள்ளோ
அமிழ்த்துப் போகின்றன
ஒவ்வொரு தருணமும் நான்
எதிர்பார்ப்பதெல்லாம் ஒன்றே
என் துயரம் சொல்கின்ற
எச்சக்கவிகளை
இன்றேனும்
என் உடைந்து போன முனை
எழுதித் தொலைக்க வேண்டும்!

கனவுகளைப் பரிசளிப்பவன்

2011-01-14T08:57:00.000-08:00

இந்திர நீலத்து
கல் ஒன்றை
கரைத்துக் குடிப்பதாய் கனவொன்று
நான்
விஷம் குடிப்பதற்கு முதல் நாளில்
குடித்த பிறகு
கரைந்து கொண்டிருக்கும் மணிகளிலெல்லாம்
வெள்ளை புறா பறப்பதாய்
கனவு
ஒவ்வொரு கணமாய்
ஒவ்வொரு செல்லாய்
அழுகிக் கொண்டிருக்கையில்
மகிழம்பூ சிதறிப்போன
மண்தரையில் புரண்டுகொண்டிருப்பதாய் ஓர் கனவு
எல்லாம் முடிந்து
மேலெழும்பிக்கொண்டிருக்கையில்
ககனக் கனவுகளை குத்தீட்டியில் சொருகி
புன்னகையுடன் எய்வதற்காய்
காத்துக்கொண்டிருந்தான்
கனவுகளைப் பரிசளிப்பவன்!

முதன்முதலாய்!

2011-01-08T09:03:00.000-08:00

இங்கே நடமாடி கொஞ்ச நாட்கள் ஆகி விட்டன. கொஞ்சம் என்ன கொஞ்சம். ரொம்ப நாளாகிறது. முகப்புத்தகத்தில் கொஞ்சம் சுறுசுறுப்பாய் இயங்குவதும் இதற்கு ஒரு காரணம் என்றாலும் அதையும் மீறிய ஒரு சோம்பேறித்தனம்தான் காரணம் என்று பட்டவர்த்தனமாய் சொல்ல மனசாட்சியையும் கொஞ்சம் தொட வேண்டும். வேலைப்பளு என்ற ஒரு சமாதானம் எல்லாவிடங்களுக்கும் மிக கச்சிதமாய் பொருந்துகிறது. அதையே இந்த இடத்திற்கும் பொருத்திப்பார்க்கிறேன். நம்புவதும் நம்பாததும் அவரவர் விருப்பம். ஒரு நாளைக்கும் இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் இங்கு பற்ற மாட்டேனெங்கிறது என்பதிலும் கொஞ்சம் உண்மையின் சாயல் கலந்திருக்கத்தான் செய்கிறது. சத்தியமாய் ஒரு கோப்பை தேனீராவது கிடைக்கும் அளவிற்கு பார்த்து பார்த்து பொய் சொல்லவேண்டியிருக்கிறது.

இது, இந்த வருடத்தில் நான் எழுதுகிற முதல் பதிவு. 2010 பல வகைகளில் புதிய நண்பர்களை பெற்றுத்தந்திருக்கிறது. பல புதிய தளத்திற்கு என்னை கொண்டு சென்றிருக்கிறது. போக வேண்டிய, போகக்கூடாத பல இறுதிகளையும் தொட்டு வந்திருக்கிறேன். மொத்தத்தில் கடந்த ஆண்டும், கழிந்த தருணங்களும் நல்லதோ தீதோ புது புது அனுபவங்களைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது. சில சோகங்களும் சில சந்தோசங்களும் இருந்தாலும் இவற்றையெல்லாம் நான் மறுபடியும் நினைத்துப் பார்ப்பதில் ஏனோ மகிழ்ச்சிக் கொள்கிறேன்.

பல புதிய நண்பர்கள் 2010இல் இணைந்தார்கள். அதற்கு முக்கிய காரணம் இந்த பதிவுலகம். எனது பதிவுகள், எனது எழுத்துக்கள் எத்தனைப்பேரைச் சென்றடைகின்றன என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் எனக்கும் ஒரு அடையாளத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கிறது. நானாக கொஞ்சம் பெரிய மனித தோரணைக்காட்டி மூக்கை நுழைத்துக் கொண்ட வட்டங்கள் சில. எனது பார்வையை அவையும் அவற்றின் பங்கிற்கு விசாலாமாக்கின. விசாலப்பார்வையில் விழுங்கும் அளவிற்கு இன்னமும் வளரவில்லையென்றாலும் குறுகலாய் இருந்த நினைவுப்பாதை இப்பொழுது விரிவுபட்டிருக்கிறது. இன்னமும் கொஞ்சம் தெளிவாய் சிந்திக்க முடிகிறது. பல தரப்பட்ட மக்களிடமும் சாதாரணமாய் பேச கற்றுத் தந்திருக்கிறது. சரியோ தவறோ பேசி முடித்த பின்னால் யோசிக்கிற பழக்கத்தைதான் கொஞ்சம் மாற்ற வேண்டியிருக்கிறது, இதுவரை இதனால் எந்த பிரச்சினையும் இல்லையென்றாலும் இனிமேலும் வராமல் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டுமே!

நிறைய புத்தகங்கள் வாங்கியாகிவிட்டது. படிக்கிறோமா இல்லையா என்பது இரண்டாவது விஷயம்.ஆனால் வாங்கி அடுக்கி வைத்திருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட படித்து முடிக்கும் தறுவாயில் இருக்கிறேன். ஆனால் படிக்கப்படாமல் இருக்கிறது வாழ்வின் மிச்சப் பக்கங்கள். இன்னமும் எத்தனை காலம், எத்தனை வாழ்க்கை தேவைப்படும் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இதுவரை படித்திருக்கிற பக்கங்கள் எல்லாம் சுவாரஸ்யம் மிக்கவையாகவே இருந்திருக்கின்றன. வாழ்வின் ஹாஸ்யம் ஒவ்வொரு எழுத்திலுமே தெரிகிறது. இன்னமும் ஆயிரம் ஜென்மங்கள் எடுக்க வேண்டும். கர்மப்பலன் இன்றி!

கொஞ்ச நாட்களாய்(வருடங்களாய்!) என்னிடமிருந்து விட்டுப் போயிருந்த மரபுக்கவிதைப் பழக்கத்தை மறுபடியும் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். கொஞ்சம் தூர்த்துப் போயிருந்த கவிதைக்கண்களை தூர்வாரும்வரை தடுமாறத்தான் செய்கிறது. ஆனால் இப்பொழுது கொஞ்சம் சரளப்படுகிறது. இன்னமும் உழைக்கவேண்டும். என்ன இருந்தாலும் புதுக்கவிதையைவிட மரபுக்கவிதைகளின் சுகமே தனி. என்னதான் காதலியின் அரவணைப்பு கிடைத்தாலும் அம்மா மடியின் சுகமே தனி தானே!

என்னயிருந்தாலும் 2010 அதன் வேலையை செவ்வனே ஆற்றிவிட்டு போயிருக்கிறது. என் வேலையை சரியாக செய்திருக்கிறேனா என்பது என்னால் கணிக்க இயலாது. அது இன்னமும் பரிசீலனைக்கு உட்பட்ட்தாகவே இருக்கிறது. 2011உம் அதன் வேலையை சரியாக செய்யும். இன்னமும் பொதுவாக சொல்லப்போனால் காலம் அதன் வேலையை சரியாகவே செய்கிறது. நாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோமா?

யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள் - ஒரு சாமானியனின் பார்வையில்

2010-12-06T07:35:00.000-08:00

இந்த விமர்சனத்தை நீண்ட நாட்களாகவே எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்து இப்பொழுதுதான் இதற்கு நேரம் வாய்த்திருக்கிறது. நடு நடுவே ஏற்பட்ட வேலைப்பளுவும், உடல் நிலை மாற்றங்கள் என.. சரி விடுங்கள்.. அது இந்த இடத்திற்கு தேவையில்லாத ஒன்று...

தமிழ் வலைப்பூக்களில் கவிதைக்காய் தனக்கென ஒரு தடம் பதித்தவர் நிலாரசிகன். தமிழ் கவிதையுலகில் அழுத்தமான பதிவைக் கொண்டவர் இவர். ஒரு கவிஞராய் இருத்தலே எழுத்தில் இப்படி ஒரு கவித்துவ நடையை கொண்டு வர காரணம் என்பது என் கருத்து. இணைய உலகில் இவருக்காய் இருக்கிற ஆயிரம் ஆயிரம் இரசிகர்களிடையே நானும் ஒருவன் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் எனக்கு பெருமை!

சிறுகதைகளுக்கும் இயல்பு வாழ்க்கைக்கும் உள்ள இடைவெளி நாசுக்கானது. மிக மெல்லியது. அப்படியாய் உள்ள இடைவெளியில் அங்குலம் தவறாது சரியாகப் பயணித்திருக்கிறார் நிலாரசிகன்.

சாமானியர்களை, எந்த ஒரு கதாநாயக குணங்களும் இல்லாத மனிதர்களைக் கொண்டு கதையை நகர்த்த முடியுமா?

யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள் - மெல்லியதான மன உணர்வுகளை மிக அழுத்தமாக பதிகிற ஒரு முயற்சி. இந்த காலகட்டத்தில் வந்திருக்கிற ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பதிவு.

இந்த தொகுப்பின் ஒவ்வொரு கதையும் நிகழ்காலத்தில், நம் அன்றாடங்களில் தத்தம் முக்கியத்துவத்தை இழந்து விட்ட சின்ன சின்ன விஷயங்களால் நிரம்பியது.

டைரிக்குறிப்புகள் என்றுமே சுவையானதுதான். இன்னொருவரின் அந்தரங்கம், என்றுமே மதிப்பிற்குரியது எனினும் அவற்றைப் படிப்பதற்காய் அலைகிற சாத்தான் குஞ்சு எல்லார் மனதிலுமே உண்டு. அப்படி திருட்டுத்தனமாய் எடுத்துப் படிக்கப்படுகிற ஒரு டைரியில் எழுதப்பட்டதொரு அந்தரங்கம் மிகச் சோகமானதாய், வாழைக்கறைப் போல மனதில் அப்பிக்கொண்டால் எப்படி இருக்கும்? அதுதான் யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகளின் முதற்பாதி. சிறு வயதிலேயே, பாலியல் வன்முறை என்ற சொல்லை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளத் தெரியாத வயதில் சீரழிக்கப்படுகிறாள் அந்த சிறுமி. ஒரு கட்டத்தில் அவளது தோழி கொல்லப்பட, அதற்கு பின் நின்று போகிறது அந்த டைரிக்குறிப்பு. அந்த இடத்தில் நம் பதைபதைப்பும் கொஞ்சம் ஏறுகிறது. அதற்கு பின் அவர் பயணம் செய்கிற அதே பெட்டியில் பயணப்படுகிற இன்னொரு பெண், தான் எழுதுகிற டைரிகுறிப்பு தவறி விழ அதை எடுத்துப் படிக்கையில் அவள் சிவப்பு விளக்கைச் சேர்ந்தவள் என்றும் மீட்கப்பட்ட வாழ்வை வாழ்பவள் என்றும் தெரியவருகிற போது நமக்கு அப்பாடி என்று ஒரு நிம்மதி. முதல் டைரி எழுதிய பெண்ணும் இந்த பெண்ணும் ஒன்றா? தெரியாது. இருப்பினும் விஷயங்களை தொடர்புபடுத்தி பார்த்தாவது அதற்கு ஒரு விமோசனம் தேட நாம் விழைகிற சமயம், ஒரு எழுத்தாளனாய் வெற்றிப் பெறுகிறார் நிலாரசிகன்.

படிப்பவனை கதைக்குள் ஒரு அங்கமாய் கொண்டு வராத வரையில் எந்த கதையும் வெற்றி பெறுவதில்லை. வாசகனையும் அந்த கதைக்குள் குறைந்தது ஒரு மூன்றாவது மனிதனாகவாவது ஒரு அந்தஸ்து கொடுக்கும் பொழுதுதான் கதை வெற்றிப்பெறுகிறது, கதாசிரியனும் வெல்கிறான்.

நம் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிற்கு எதிரிலும் நமக்கு பிடித்த ஒரு பெண் இருக்கிறாள். இன்றைக்கும் நம் கண்களை மூடி பால்யத்தை நினைக்கையில் நம் எதிரில் ஓடி வந்து நிற்பாள் அவள். அவள் நம் கூடவே இருந்துவிட்டால் என்ன என்ற நினைப்பு நம் எல்லோர் மனதிலும் ஒரு கணமேனும் வருவது சகஜம். வந்திருக்கவும் கூடும். அப்படிப்பட்ட நினைவின் நீட்சியே இந்த சங்கமித்திரை என படுகிறது. எனக்கு. இதே போல வால்பாண்டி சரித்திரம், சைக்கிள், பட்டாணி, ஆலம், தூவல், சேமியா ஐஸ் இவையெல்லாம் நிச்சயம் நம் பால்யத்தின் எச்சங்கள். நகர வாழ்க்கையில் சிதைந்து போன மனதில் மிச்சமிருக்கிற கிராமத்து வாசனையை, கான் க்ரீட்கூடுகளும், வயதின் பொறுப்புகளுமாய் சிக்கிக்கொண்ட நம் பால்யங்களின் நினைவுகளை தட்டி எழுப்புவது இது போன்ற கதைகள்தான். இந்தக் கதைகளை படிக்கையில் மீண்டும் குழந்தையாதலின் சாத்தியங்களை தேடத் துணிகிறது மனம்.

இன்னமும் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய கதைகள் உண்டு.

ப்ரியாக்குட்டி நான்காம் வகுப்பு ஏ பிரிவு முதலில் குறும்புகளுடன் ஆரம்பித்து செல்லமாய் ஊடாடி பின்னர் சிணுங்கி, இறுதியில் நம்மையும் சோகத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு போகிறாள். ஏனோ அடையார் கேன்சர் இன்ஸ்டிட்டியூட் குழந்தைகள் ஞாபகம் வந்தனர் இந்த கதையை படிக்கும் போது. உண்மையிலேயே இந்த நிலைமை எந்த குழந்தைக்கும் ஏற்படக்கூடாது என்று வேண்டுவதா இல்லை இந்த நிலைமை எந்த பக்கத்துவீட்டுக்காரனுக்கும் வரக்கூடாது என்று வேண்டுவதா என்ற சந்தேகம். இதில் கொஞ்சம் நகைச்சுவையும் கிண்டலும் தொனிக்கலாம். ஆனால் கதையை முழுதும் படித்துப் பார்த்தால் தெரியும் இது எந்த அளவிற்கு உண்மை என்று!
அடுத்ததாய் வேட்கையின் நிறங்கள் - சமூகத்தில் நம்மால் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஒதுக்கப்பட்ட, இன்னமும் சொல்ல போனால் வார்த்தைகளால் ஒடுக்கப்பட்ட இனம். எத்தனை அரசாங்கங்கள் வந்து எவ்வளவு சட்டங்கள் இயற்றினாலும் அவர்களால் நம்மிடம் திருத்த முடியாத விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. அப்படிப்பட்டவர்களின் மனதின் ஆழத்திற்கு சென்று அதைத் தொட்டு கதை எழுதியவர்கள் என யாரும் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தில் கால்பதித்து மிக நுணுக்கமாய் ஆராய்ந்து எழுதியது பாராட்டுதலுக்குரியது. அவரை தொடர்ந்து படிப்பவன் என்கிற உரிமையில் அவரைப் பாராட்டும் உரிமையை எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

கதை உத்திக்காக ஒரு கதையை பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அது கிணற்றில் மிதக்கும் நிலவின் சடலம் கதையைத்தான் பாராட்டவேண்டும். இப்படி ஒரு உத்தியைக் கையாளுகையில் மிகவும் கவனம் தேவை. ஏனெனில் அது வாசகனை குழப்பி திசைத்திருப்பி கதைத்தடத்தில் இருந்து வேறெங்கிலும் இட்டுச் செல்லும் அபாயம் அதிகம். அந்த வகையில் ஒரு சாமர்த்தியமாக கதையை நகர்த்துகிறார் நிலாரசிகன். சில சமயங்களில் படம் எடுப்பதும் கதை எழுதுவதும் கூட ஒன்றுதான். இன்னும் சொல்லப்போனால் இதே உத்தியை படத்தில் செயல்படுத்தினால் அது இன்னமும் கவனமாய் கையாளவேண்டும். ஒரு குறும்படமாய் இந்த கதையை எடுப்பதற்கு எல்லா தகுதியும் உண்டெனப்படுகிறது எனக்கு, தைரியமாய் இதில் இறங்கலாம். அதற்கு நான் உத்தரவாதம்.

வேலியே பயிரை மேய்ந்த கதை - அப்பா சொன்ன நரிக்கதை. கதையை படித்து முடிக்கையில் திக்கென்கிறது. இப்படியும் சிலரா என்று எண்ணும் பொழுதில் இப்படியும் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்று ஆணியறைகிறது நிதர்சனம்.

சம்யுக்தை - அப்படியே ஒரு கவிதை. எழுத்தின் பிம்பங்களில் தொலைந்து போன ஒருவனின் வாழ்க்கை. சம்யுக்தையின் வருகை, அவர்கள் காதல், பின்னர் அவனின் மரணம் என ஒரு புத்தகத்திற்காய் வாழ்ந்த ஒருவனின் வாழ்க்கையை அப்படியே படம்பிடித்திருக்கிறார். சம்யுக்தை ஏதோ ஒரு கதையன்று. நம்மருகே வாழ்ந்து பரிமளிக்குமுன் பெண்ணால், கைக்கிளையால் மடிந்து போன நம் சக நண்பனின் கதையாகவும் இருக்கலாம்.

வேலியோர பொம்மை மனம் - தலைப்புதான் கொஞ்சம் நெருடுவதாய் படுகிறது. வேறேனும் ஒரு நல்ல பெயராய் யோசித்திருக்கலாம். எனிலும் கதைக்கு சம்பந்தப்பட்டதாய் இருப்பதால் பரவாயில்லை. தலைப்பைத்தவிர கதை அருமை. போரும், அதன் வன்தாக்கமும் கதையில் மிக அழுத்தமாய் பதியப்படுகிறது. அன்பின் வலிமை எப்பேர்ப்பட்ட முள்வேலிகளையும் தாண்டியது என்பதை அப்பட்டமாய் சொல்கிறது இந்த கதை.

இறுதியாய் கண்டிப்பாக சொல்லியே ஆக வேண்டிய கதை மை லிட்டில் ஏலியன் ஃப்ரெண்ட். நல்லதொரு அறிவியல் புனைகதை முயற்சி. இது ஏதடா கதைப் புத்தகத்திற்குள் ஒரு புத்தக விமர்சனம் என்று நினைக்கையில் இறுதியில் தெரிகிறது இதுவும் ஒரு கதையென்று. சிறுகதைக்கு தலைப்பும் முக்கியம் என உணரவைக்கிற ஒரு கதை :-)

இந்த கதைத் தொகுப்பில் யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள், அப்பா சொன்ன நரிக்கதை, சம்யுக்தை, மை லிட்டில் ஏலியன் ப்ரெண்ட் இந்த கதைகளை மட்டும் இத்தொகுப்பிலிருந்து நீக்கி தனிப்புத்தகமாய் ஆக்கிவிட்டால் இன்னொரு ஆர். கே. நாராயண் நமக்காய் கிடைத்தார் என பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம். இன்னொரு மால்குடி டேஸிற்கு உண்டான எல்லா தகுதியும் இருக்கிறதாய் படுகிறது எனக்கு.

இதில் உள்ள ஒவ்வொரு கதையும் நம் வாழ்க்கையில் கடந்து சென்ற, கடந்து போகிற, கடக்கப் போகிற தருணங்கள். இந்த கதையை படிக்கிற தருணத்தில் நம் அருகிலேயே சம்யுக்தையும், ப்ரியாக்குட்டியும் இருக்கலாம். பேருந்தில் நம் அருகே அமர்ந்து சங்கமித்திரை பயணித்துக்கொண்டிருக்கலாம். யாருக்குத்தான் தன் சொந்த வாழ்க்கையை ஒரு புத்தகமாய் படிக்கிற ஆவல் இருக்காது? இதற்காய் ஒரு புவியியல் அந்தஸ்தைத் தேடுவது வேலையற்ற வேலை. இந்த கதைகள் நாம் எல்லோரும் கவனிக்கத்தவறிய நொடிகள்.

படித்துப்பாருங்கள்.

மொத்தத்தில் இந்த தலைமுறை எழுத்துக்களில் குறிப்பிடத்தகுந்த, அழுத்தமான, வரவேற்கப்படவேண்டிய பதிவு யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள்.

புத்தகத்தை வாங்க - http://ezeebookshop.com/eshop/product_info.php?products_id=79

உன்னால்...

2010-11-12T03:44:00.000-08:00

சிவந்த மேகங்களின்
ஊடாய்
கண்ணீருடன்
நீ கடந்தபோது
மேகப் பஞ்சுடன்
நானும் பறந்துகொண்டிருந்தேன்
ஆதிப்பறவையொன்று
அழுதகண்களாய்
பறப்பதைப் பார்க்கையில்
மெழுகு அழுதிடும் ஜ்வாலையாய்
தெரிந்தது
எனக்கும்
எம்முடன் பறந்த
முகம் அறிந்திரா
இன்னொரு மேகத்துக்கும்
உனக்கான சமாதானத்தை
உன்னில் இருந்தே
எழுப்ப எண்ணி
ஒளி குன்றிப்போன
என் கதையை
உனக்கு கூறினேன்
நிம்மதியடைந்து
நீ
பறந்து போனாய்
அழுத கண்களுடன்
நான்
அவ்விடம் அகன்ற
சுவடறியாமல்...

முதல் கொலை

2010-11-09T03:07:00.000-08:00

என்
முதல் கொலை
இன்னமும் தித்திக்கிறது
கழுத்தில்
கால் வைத்து அழுத்தியதில்
பிரியாத உயிர்
கத்தியால் கீரி இரணப்படுத்தியும்
சாகாத தேகம்
இறுதியில்
ஒற்றைக் கல்லால்
உன் இதயம் பதம் பார்த்தபோது
துடி துடித்துப் பிரிந்தது
ஒரு எலியைக் கொல்வது போல
சித்திரவதை செய்து
கொல்வதில் உள்ள
சுகம்
என் இறப்பிலன்றி
வேறெதிலும் இனி
கிடைக்கப் போவதில்லை

மழைப்பாடல்

2010-10-30T09:36:00.000-07:00

யாமப் பெருங்கனவுள்
சிதறி வீழும்
மின்னலாய்
மழைத் துளிகள்
மெல்லியதாய்
உயிர்த்துளியாய்
கனவுத் திட்டாய்
மேல்விழுகிற
தருணம்
யான் நினைத்திருக்கவில்லை
இது
எனதான மழைத்துளியென்று
இந்த
வானப் பெருங்கடல்
அலையடித்து
மண் இறங்குகையில்
எழுப்பிச்செல்கிறது
மண்வாசனையையும்
வற்றா
உயிர்ச் சிலிர்ப்பும்...

அசாத்தியத்தின் கூறுகள்

2010-10-28T01:57:00.000-07:00

அசாத்தியத்தின் கூறுகளைப்

பட்டியலிடுகிறது

மஞ்சள் நிறப்பறவையொன்று

விண் சிதறி வீழுகிற நொடி

நட்சத்திர மழை

உயரப் பறக்கும் தருணம்

சூரியன் மறைகிற சிவப்பு

பூமி வட்டமாய்ப் போன தூரம்

கிட்டாத இரை கிட்டிய கணம்

இப்படி

ஒவ்வோர் அசாத்தியமும்

அழிக்கப்படுகிறது

மகிழ்வடையும் தருணங்களாய்...

ஓர் பிரபஞ்சக் கவிதை

2010-10-03T09:09:00.000-07:00

காலப் பிரக்ஞை
அற்றுப் போனதான சந்திகளில்
ஜனிக்கின்றன
எனதான எழுத்துக்கள்
நிசிக்கும்
யாமத்திற்கும்
இடையிலான வெளிகளில்
கால்படாமல் அவை
சஞ்சரிக்கின்றன
யாமம் அழிந்த கருக்கலில்
மீள்பிறக்கையில்
எதிர்படும்
எல்லாக் கண்களிலும் தெரிகிறது
ஓர் பிரபஞ்சக் கவிதை..

பெயர் இழந்த பறவையின் காதல்...

2010-10-01T06:53:00.000-07:00

பல கோடி பல கோடி பயிரில் ஒன்றாய்
பச்சை நிற வெளியினிலே யான் பிறந்திருந்தேன்!
மலர்போல விளங்கு நற் பரிதிக் காடாய்
மனங்கரைய மஞ்சுவிடை ஜொலித்திருந்தாய்!

மனங்குளிரும் மதியென வுனை நினைத்திருந்தேன்!
மலரொளியாம் வதனமதை மகிழ்ந்திருந்தேன்!
பண்பொழியும் நின் முகத்தைத் தேடித் தேடி
பார்முடியும் எல்லைவரைப் பறந்துவந்தேன்!

அனல்போல நீயென்னைச் சுட்டதென்ன?
அண்டத்தின் வெறுமைதனைத் தந்ததென்ன?
சுற்றத்தார் எல்லோரும் சூழ நின்றும்
சுடுகாட்டில் வாழ்ந்ததைப்போல் கொண்டதென்ன?

மனம் லயித்த வெளியதனில் உன் சோதி பிம்பம்!
கணம் மறந்த வேளையில் உன் கண்கள் பேசும்!
நிலைமறந்த நிலையிலும் உன் நிஜத்தின் வாசம்!
நிஜம் மறையும் வேளையிலும் உன் நினைவு வாழும்!

அவள் யார்?

2010-09-16T00:26:00.001-07:00

அவள்
யாதுமாகி நின்றவள்

அவளின் சிரிப்பு
பிரபஞ்சம் முழுதிலும் விரவியிருக்கிறது

அவள்
ககனப் பேரொளி

அவள்
ஜனன இரகசியம்

இந்த உலகம் முழுமைக்கும்
அவளே சுடர்

ஒளிக்கும்
இருளுக்கும்
அவளே இடம்

அவள்
அவன் அவள் எனும்
அஞ்ஞானம் அகற்றியவள்

ஆண்
பெண் எனும் பேதமை
உடைத்தவள்

அவள்
பாரதி கண்ட
பரசிவ வெள்ளம்

அவள் யார்?

மற்றுமோர் காலை

2010-08-31T20:10:00.000-07:00

போயின யாமங்கள் புலர்ந்தது காலை
புவியில் யாவும் பூத்து தளிர்த்தது
பாட்டுக் களியுடன் புதைந்தன இரவுகள்
சினந்தால் பயந்து பயந்தால் சினந்து
பாழும் வாழ்க்கைக்கு பயந்து பயந்தே
மீண்டும் தொடங்கிற்று மற்றுமோர் காலை..!

உனக்கான கடிதங்கள்

2010-08-31T03:26:00.000-07:00

உனக்கான கடிதங்கள்
முகவரி இல்லாமலேயே
கரைகின்றன
காற்றின் கடினத்தைக் கொண்ட நாட்களில்
மேகக் கூட்டங்களின் நடுவே
நாம் ஒன்றாய்
பறந்து கொண்டிருந்தோம்.
பின்னொரு நாளின் இரவில்
பிறையின் மீது நடந்திருந்தோம்
ஒன்றாய் கை கோர்த்தபடி.
அந்த
வானத்துத் தாரகைகளின் மழைத்துளி
குளத்தில் தேங்கியிருந்த நேரத்தில்
உன் அதீதப் புன்னகையில்
துளிர்த்தது எனக்கான நிலவு
அதன் பின்
ஒவ்வொரு நாளிலும்
உனக்கான கடிதங்கள்
முகவரி இல்லாமலேயே
கரைகின்றன.

அவள்.. அவன்...

2010-08-24T10:57:00.000-07:00

மழை அப்பியக் குளிரோடு இந்த காலமும் உறைந்து போனதாகப் பட்டது எனக்கு. என்றைக்கும் போல அன்றும் அதே அதிகாலைதான். வழக்கமாய் எழுந்திருக்கிற அதே நேரம். ஆனல் கொஞ்சம் மாறுதலுடன். இரண்டு நாட்களாய் அவள் இல்லாத இந்த அதிகாலை, இந்த உலகம்..இந்த மாறுதல் இந்த இரண்டு நாட்களில் கொஞ்சம் பழகிவிட்டிருந்தது, இனி அவள் மீண்டு வரவே மாட்டாள் என்ற நிலைக்கு, அப்படி ஒரு இடத்திற்கு அவள் போன பின் இனி இதைப் பற்றி எல்லாம் பேசியோ இல்லை நினைத்தோ நடக்கப் போவது ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அழுதக் கண்களின் ஈரமும், புதிதாக வெள்ளையடித்த இந்த வீட்டின் மணமும் சேர்ந்து, இந்த வீட்டிற்கு ஒரு இனம் புரியாத எரிச்சல் அடைய வைக்கிற அமைதியை கொண்டு வந்திருக்கிறது, இத்தனை நாட்கள் கூடி இருந்த இந்த ஜனக்கூட்டம் கலைந்த பின் தான் உண்மையான் தனிமையும், அதன் அர்த்தம் செறிந்த மௌனமும் விளங்குகிறது. உண்மையில் இந்த தருணத்தில் இந்த மௌனமும் இந்த தனிமையும் எனக்குத் தேவைதான்.

உலகம் எப்போதும் சரியாகத்தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் போக்கில் எந்த ஒரு மாறுதலும் இல்லை. நாம்தான் அதை உணர்ந்துகொள்ள மறுக்கிறோம். மாற்றத்தின் நித்தியம் அதன் சாரம்சங்களை உணரும்போதுதான் தெரிகிறது. வாழ்க்கையின் வெறும் கருப்பும் வெள்ளையுமாய் போன நேரமிது. 4 வயது மகனுக்கு இன்னும் தன் தாய் ஏதோ பெயர் தெரியாத ஊருக்குப் போய் இருப்பதாய் நினைப்பு. அவனும் இரண்டு நாட்களாய் எப்போது வருவாள் என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். எப்போதுமே திரும்பி வரமுடியாத அந்த ஊருக்கு அவன் ஒரு பெயர் வைத்திருக்கிறான். அந்த ஊருக்குத்தான் அவள் போய் இருப்பதாக அனுமானித்துக்கொண்டு சமயங்களில் வாசலைப் பார்த்து கன்னத்தில் கைவைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும்போது எனக்கும் செத்துவிடத்தோன்றும். ஆனால் முடிவெடுக்கும்போது இருக்கிற தைரியம் என் போன்ற சாமானியர்களுக்கு இது போன்ற விஷயங்களை செயல்படுத்தும்போது வருவதில்லை. அதற்கு ஒரு சாக்கு சொல்லிக்கொள்வது போல அவனுடைய புன்னகை வேறு. இன்னமும் தன்னை சுற்றி இருக்கிற சூனியம் என்னவென்றுத் தெரியாத பருவம் அவனுக்கு. அவளது உடலை நடுவீட்டில் கிடத்தி அழுது கொண்டிருக்கையில் எல்லாரும் அழுததைப்பார்த்து அவமும் அழுதானே தவிர்த்து விஷயத்தின் ஆழம் புரியவில்லை அவனுக்கு, என் சோகத்தை அவனுக்கு சொல்லி புரியவைக்கவும் முடியாது. சொன்னாலும் இழப்பின் கணத்தை புரிந்து கொள்கிற பக்குவம் அவனுக்கு இல்லை.

நாளை அவனுக்குப் பிறந்த நாள். இது வரை நூறு முறையாவது கேட்டிருப்பான். அவன் அம்மா கையால் செய்த பனியாரம் அவனுக்கு அவ்வளவு இஷ்டம். நகரத்தின் நடுவே நாங்கள் குடியேறிய பிறகு கிராமத்து உணவுகளின் சுவையே அவனுக்கு வெகு தூரமாய்ப் போனது. அதிலும் அவளுக்கு செய்யத்தெரிந்த ஒரே பலகாரம் இந்த பனியாரம் மட்டும் தான். அதையும் என்றைக்காவது ஒரு நாள் தான் செய்வாள் என்ற போதிலும் எங்களை திருப்திப்படுத்த அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.

எது எப்படியோ... நாளை அவனுக்குப் பிறந்த நாள். நன்றாய் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறான். மரணத்தின் வலி அவனுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அவனுக்குத் தெரிந்த ஒரே திருவிழாவான இந்த பிறந்த நாளும் அவனுக்கு வாய்க்கப் பெறவில்லை எனில் ரொம்பவும் ஏங்கிப் போய்விடுவான். அவளது இறப்பைக்காட்டிலும் என்னை வாட்டி விடும் அது. அதற்காக இப்படி இழவு வீட்டில் பிறந்த நாள் கொண்டாடினால் எல்லாம் என்ன சொல்வார்கள்? என்ன சொன்னால் என்ன? எனக்கு இந்த உலகத்தைப் பற்றிக் கவலை இல்லை. அதைப் பற்றி நான் கவலைப்பட்டாலும் கவலைப்படாவிட்டாலும் அது அதன் வழியில் இயங்கிக் கொண்டுதானிருக்கும். ஆயிரம் ஆயிரம் பேர்களினிடையே என் ஒருத்தனின் இரைச்சல் மட்டும் தனித்துக் கேட்கப் போகிறதா என்ன? போய் சேர்ந்த ஒருத்திக்காக இருக்கும் இவனை நான் ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. அவன் பிறந்த நாள். அவன் கொண்டாடட்டும். அதில் தலையிடுவதற்கு நான் யார்? அவன் நிம்மதிக்கு இனி நான்தான் பொறுப்பு. அவள் பனியாரம் செய்யக் கற்றுக் கொண்ட அந்த புத்தகம் எங்கே?

மழை

2010-08-20T23:32:00.000-07:00

ஊரெங்கும்
தெளித்துக் கொண்டே செல்கிறது
மழை
துளிகளை மட்டுமல்ல
நம் எல்லாருக்குமான
இருப்பின் இரகசியத்தையும்...

புனிதம்

2010-07-29T08:37:00.000-07:00

இயற்கை தந்த எல்லாம் புனிதம்
நீர் புனிதம் நிலம் புனிதம்
காற்று புனிதம் ககனம் புனிதம்
வானம் புனிதம்
இந்த வானத்தின் கீழ் வாழ்கின்ற
நம் வாழ்க்கை புனிதம்
புனிதம் படைத்த புனிதமும்
புனிதம் உடைத்த புனிதமும்
புனிதம் புணர்ந்த புனிதமும் புனிதம்
புனிதமும் புனிதமும் வன்மமாய்ப் பொருதுகையில்
புனிதம் உடைக்கிற புனிதமும் புனிதம்!

எனக்கான வானம்

2010-07-29T05:00:00.000-07:00

என் இருட்டு அறை எங்கும்
கருப்புக் கனவுகள்.
வெளிச்சமிட்டும்
ஒளிராத வர்ணங்களூடே
பிரகாசிக்கின்றது
ஒற்றை சூரியன்.
உயிர் கொல்லும் வலியும்
திகட்டுகிற சுகமுமாய்
கலந்து கிடக்கிறது
எனக்கான வானம்..

கால அலை

2010-07-25T07:56:00.000-07:00

காலங்காலமாய்
ககனம் ககனமாய்
இந்த கடைசி மனிதனின்
தொலைந்துபோன
காலச்சுவடுகளைத் தேடி
தொடர்கிறது
ஓர் முடிவிலாத் தேடல்
ஒவ்வொரு சுவடும்
கால அலையினால்
அழித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன
அடித்த அலைகளில்
ஆண் அலை எது?
பெண் அலை எது?

அது ஒரு மழைக்காலம்

2010-07-20T02:50:00.000-07:00

1. வானச் சூல்
    பிரசவித்துக் கொண்டிருந்தது
    மழைக்கு பதிலாய்
    நட்சத்திரம்

2.கருப்பு நாக்கால் நக்கி
   இருக்கும் யாவற்றையும்
   கருப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தது
   இருட்டு நாய்

3.என் கைகள் சேரும்முன்னே
   கரியாகி
   விஞ்ஞானம் பொய்க்க
   வைத்துக் கொண்டிருந்தது
   நட்சத்திர வைரங்கள்

வார்த்தைகள் - குப்பைமேடு

2010-07-14T10:42:00.000-07:00

வார்த்தைகளே கடவுள். இந்த பிரபஞ்சத்தின் நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் வார்த்தைகளே சூத்திரதாரி. வாழ்க்கையின் வெளி முழுதும் வார்த்தைகளின் வித்துக்களே தூவப்பட்டிருக்கின்றன. இங்கு நடக்கின்ற ஒவ்வொன்றும் அவற்றாலேயே தொடங்குகின்றன, அவற்றாலேயே முடிகின்றன. தன்னை ஒரு மனிதனால் சிருஷ்டிக்க வைத்து அவனை பிரம்மாவாக்குகிற இன்னொரு பிரம்மா இந்த வார்த்தைகள்தாம். தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கிக் கொண்டு, வெளியே வர மறுக்கிற வார்த்தைகளும், மனதிற்குள் சூல் கொண்டு பின்னர் கைக்கு வர மறுக்கிற வார்த்தைகளை, குழந்தைகளுடன் சமனப்படுத்தலாம். செல்லமாய் ஊடாடி, சில நேரங்களில் குலவு மொழி பேசி கொஞ்சுகிற வார்த்தைகள் அனுபவித்துப் பார்த்தால் அவ்வளவு அழகு.

சத்தம் மறந்து போன வார்த்தைகள் மோனம். ஒலிப் பிரயோகம் நிராகரிக்கப்பட்டு அவை காகிதத்தில் படரும் போது அவை எழுத்து. நிதர்சனம் மறந்த வார்த்தைகள் கனவு. உணர்வுக்குள் கலந்து வெளிவராத வார்த்தைகள் நெகிழ்ச்சி. இப்படியாகவே வார்த்தைகள், வாழ்க்கையின் வேருடன் பின்னியிருக்கின்றன.

சொல்ல முடியாத காதலைப்போலவே, சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளுக்கும் கணம் அதிகம். உணர்வுகளை வார்த்தைகளாய் வடித்த மனிதர்கள் கிராமங்களில்தான் அதிகம். ஏட்டில் வடிக்காத, இன்றைய உலகம், நாகரிகம் என்ற அளவுகோலின்படி நிராகரித்த வார்த்தைகள் அவை. உலகமே கான்க்ரீட் காடுகளாய் மாறிப்போன பிறகு, காலச்சுவடுக்குள் அமிழ்ந்து கரைந்து போன ஆயிரம் ஆயிரம் உயிரிகளைப் போல இவர்களும் ஜூரணிக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்.

வார்த்தையற்ற உலகம் எப்படி இருக்கும்? வார்த்தையற்ற மௌனம் பூண்ட மனிதர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்? உலகமே மௌனிகளின் தீவாய்ப் போனால் எப்படியிருக்கும்? மனிதர்கள் எல்லாரும் நடைபிணமாய் திரிகிற நிலையை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா? உணர்ச்சியற்றுத் திரிகிற காட்டு விலங்குகளைப் போல எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்போம். நீர்க்குமிழி யாக்கைக்குள்ளிருந்து மொழி வெளிவராவிடில், மொத்த உடம்பும் பாழ்.

நம் மூளை முழுதும் வார்த்தைகளே வியாபித்திருக்கின்றன. மூளையின் ஒவ்வொரு திசுவிலும், திசுவின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும், நரம்பின் ஒவ்வொரு முடிச்சிலும், முடிச்சின் வழி செல்கிற ஒவ்வொரு செய்தியிலும் வார்த்தைகளே அடங்கியிருக்கின்றன. பிறவியிலேயே பேச முடியாத மனிதன் கூட வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்த சைகைகளைப் பயன்படுத்துகிறான். பிரபஞ்சப் பரப்பின் ஒவ்வொரு புள்ளியையும் வார்த்தைகளின் கண்கள் உற்றுப் பார்த்தபடியே இருக்கின்றன. உணர்வுகளற்ற முகத்துடன் காலம் தனக்கான வார்த்தைக்கண்களை ஒவ்வொரு அசைவிலும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறது...

பூமியின் மணம்

2010-07-02T09:40:00.000-07:00

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்த
இந்த பூமிக்குள்
ஆயிரம் மணங்கள்

நேற்றைய பிரளயத்தின்
வெப்பம் மறைத்து
கதகதப்பை ஒளித்திருக்கிறது
இந்த உலகம்

சில மடிப்புகளில்
ஈரத்தின் வாசனை

சில மடிப்புகளில்
இறைச்சியின் வாடை

பூக்கள் மணம் கலந்த
நாற்றம் ஒரு புறம்
பிரளயத்தின் வெப்பத்தில்
அமிழ்ந்து ஆறிப்போன
ஆன்மாக்களின் வாடை மறுபுறம்

இத்தனை வாசனைகளோடும்
ஊடாடுகிறது
படைத்துக் களைத்த அவனின்
வியர்வை மணமும்!

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 4

2010-06-26T02:24:00.000-07:00

மீண்டும்
ஓர் முடிவிலாப் பகலின் தொடக்கம்
பூக்கள் உதிராத காலை
புட்கள் அடர்கிற
மரக்கிளையில்
மடை திறந்து பொழிகிற சப்தம்
இரக்கமில்லா மழைகம்பிகளில்
பற்றியலைகிறது
பறக்கத்துடிக்கிற மனது

மனிதனாக இருப்பதும் நெருடுகிறது!

2010-06-21T10:22:00.000-07:00

மனிதனாக இருப்பதும்
சில சமயம் நெருடுகிறது

குருவிகளுக்கு இரையிடாமல்
நடந்து போகையில்

பிடித்த பாடலுக்கு நிற்காமல்
கடந்து செல்கையில்

மழை பெய்த தடத்தினை
மிதிக்க நடுங்குகையில்

நடு இரவின் நிலாமழையில்
நனையா திருக்கையில்

மனிதனாக இருப்பதும்
சில சமயம் நெருடுகிறது!

இதுவுமது

2010-06-17T07:19:00.000-07:00

ஒவ்வொரு
மரணத்தின் வாசலிலும்
உதிக்கிறது
இன்னொரு
உயிர்ப்பிற்கான வித்து

பிரபஞ்ச நடனம்

2010-06-02T04:33:00.000-07:00

பின்னொரு இரவில்
மழை தேங்கிய
கனவுகளுள்
பிரவேசித்தாய் நீ!

பின்னொரு கனவில்
இருள் நடுவே
விளக்காய்
பிரகாசித்தாய்!

வைரக் கீற்றுகளாய்
சுடர்விட்ட
முடிக் கற்றைகளின் நடுவே
யட்சினியாய்
மிதந்தாய்!

பிரம்மாண்டம்
மறைத்த
கைப்பைக்குள்
என் கனவுகளையும்
சேர்த்து
ஒளித்தாய்!

இனி
வயதறியா பரிமாணங்களின்
சுழற்சியில்
ஒரு முறை
நீந்தி வா!
பகல் அழித்த இரவின்
தாரகைகள்
நம் மேலே
தெறித்து விழ!

என் தேவதை

2010-05-27T02:45:00.001-07:00

ஒவ்வொரு இரவிலும்
பிறந்து
காலையில் மரிக்கிறாள்
என் தேவதை.

கருப்பு அங்கியில்
ஒற்றை குடுவையுடன்
அவள் அங்கும் இங்கும்
ஓடி
உயிர்ப்பை
உணர்த்துகிறாள்

எனக்கும் அவளுக்குமான
காலம்
ஒலியில்லாமலேயே
கரைகிறது.

சூரியன்
உதிக்கிற தருணத்தில்
மின்னல் மறைகிற
பிரபஞ்சத்தினூடே
தானும்
ஒரு புள்ளியாய்
முற்றிலும் கரைகிறாள்
என் தேவதை
எனக்கான காலத்தையும்
கைக்கொண்டு..

:)

2010-05-24T09:52:00.001-07:00

பெயரில்லாக் கவிதை

2010-05-22T09:02:00.000-07:00

பகல் விழுங்கிய
இரவின் கண்
நம்மை
மறந்து விட்டிருக்கிறது

உலகம் முழுதும்
உறங்கும்போது
நாம் இருவர் மட்டும்
காரணமில்லாதத்
தேடல் ஒன்றில்
மூழ்கிக் கிடக்கிறோம்

சிந்திக் கிடக்கிற
மதுவிலும்
கவிழ்ந்துக் கிடக்கிற
கோப்பைகளிலும்
வழிந்து கொண்டிருக்கிறது
நம் காதலும்
உன் கண்ணீரும்...

வாழ்வும் வீழ்வும்

2010-05-21T03:54:00.000-07:00

கரிய திரையில்
எங்கோ தோன்றி
எங்கோ மறைகிறது
ஒரு மின்மினி
கால் படாத தரையில்
சுவடு பதிய
நடந்து
பாசி மண்டிய குளத்துள்
அது
அமிழ்கிறது
அரை நாழிகையின்
கணத்தில்
முற்றிலுமாய் விளங்கிற்று
என்
வாழ்வும் வீழ்வும்..

சுயமதிப்பீடு

2010-05-20T06:17:00.000-07:00

கடல் கொண்ட ஆழத்தில் நான் மீனாய் மிதக்கிறேன்
மணல் கொண்ட கரையினில் நான் நண்டாய் ஊர்கிறேன்.
அவனிருக்கும் அவைதனிலே நான் சிட்டாய்த் திரிகிறேன்
உலகிருக்கும் வெளிதனிலே நான் மீனாய் பறக்கிறேன்..

நானன்றி ஏதுமில்லை என்றே சிரிக்கிறேன்
நானாக நானில்லை என்றும் அறிகிறேன்
வாணாளின் வனப்பில் நான் என்னைத் தொலைக்கிறேன் - இங்கே
வந்துபோகும் வாழ்க்கை அலையின் வேரை தேடினேன்

இது நம் பொறுப்பு

2010-05-18T06:28:00.000-07:00

நான் தனியாக சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. இந்த படம் சொல்லும் நாம் செய்ய வேண்டியவற்றை...

எனக்கும் அவனுக்குமான பந்தயம்

2010-05-12T09:01:00.000-07:00

எனக்கும் இறைவனுக்குமான
பந்தயம்
நிற்காமலே
தொடர்கிறது

ஒவ்வொரு முறையும்
என்னை
வெல்லவிட்டு
வேடிக்கைப் பார்க்கிறான் அவன்

வென்றதாய் நினைத்து
எக்காளமிடும்போது
புரட்டிப்போட்டு
சிரிக்கிறான்

மீண்டும் மீண்டும்
எனக்கும் இறைவனுக்குமான
பந்தயம்
நிற்காமலே
தொடர்கிறது.

50 வது பதிவு

2010-05-10T08:43:00.000-07:00

இது எனது 50 வது பதிவு... இந்த பதிவுலகில் 50 என்பது அளவில் சிறியதுதான் என்றாலும் என்னளவில் இது மிகப்பெரிய சாதனை.

என்றைக்கோ பேனாவைப் பிடித்து எழுத ஆரம்பித்தது. நடுவில் எதுவுமே எழுதாமல் விட்டு தூர்த்துப் போயிருந்த நினைவின் ஊற்றுக்கண்ணை சுத்தப்படுத்தி மீண்டும் தோண்டி எடுத்து ஊறச் செய்வதற்குள் போதும் போதும் என ஆகிவிட்டது. ஆயினும் இத்தனை பிரயத்தனத்திற்குப் பிறகும் ஓரளவிற்கு படிக்கும்படியான எழுத்துக்கள் என்னிடமிருந்து வந்திருக்கின்றனவா என்றால் கேள்வி மட்டுமே மிச்சம்.

ஜனரஞ்சகமான எழுத்துக்கள் அவ்வளவு சீக்கிரம் உற்பத்தியாவதில்லை. அதற்கு சாதாரணத்தை விட ஒரு படி மேலேயும் அதீதத்தைவிட ஒரு படி கீழேயும் சர்வ ஜாக்கிரதையாய் முயல வேண்டியிருக்கிறது. சிறியதும் பெரியதுமானப் பத்திகளைக் கொண்டு ஐம்பது என்ற கணக்கைக் கொண்டு வரலாமேயொழிய அதற்கான மதிப்பைக் கொண்டு வருவது எழுதுபவனின் விஷயானுபவமும் அவை எழுத்துக்களில் பிரதிபலிக்கிற பாங்கும்தான். அவையே ஒரு மதிப்புமிக்க வாசக வட்டாரத்தில் ஒரு எழுத்துக்காரனை அறிமுகப் படுத்தி வளர்த்துவிடுகிறது. அந்த வகையில் நானே கொஞ்சம் பெரிய மனுஷத் தோரணைக்காட்டி மூக்கை நுழைத்து சேர்ந்து கொண்ட வட்டங்கள் சில. கொஞ்சம் மரியாதையான, அதே சமயத்தில் நான் எழுதுவதையும் மதித்து கேலிக்கூத்தாக்காத வட்டம் இது.

எழுதுகிறேன் பேர்வழி என கைக்கு வந்ததையெல்லாம் கிறுக்கி புத்தக இடுக்குகளிலும் பழைய புத்தகங்கினூடேயும் ஒளித்து வைத்திருந்ததெல்லாம் ஒரு காலம். பின்னாளில் என் எழுத்துக்களையும் ஏதோ ஒரு ஊடகத்தில் வைத்து அழகு பார்க்க வேண்டும் என்ற அவா லேசாக தட்ட ஆரம்பித்தது. தன் பிள்ளையை அழகு படுத்தி ஒரு சிம்மாசனத்தில் வைத்துப் பார்க்கிற ஆசை யாருக்குத்தான் இருக்காது? அதே ஆசைதான் எனக்கும். ஆனால் நான் எழுதுவதையெல்லாம் நிராகரிக்காமல் எல்லாவற்றையும் பிரசுரிக்கிற சஞ்சிகையோ இல்லை ஒலி/ஒளி ஊடகமோ எங்குள்ளது? அப்படி கொஞ்சம் சிந்திக்கையில் எங்கோ பொறிதட்டி எனக்கு கிடைத்துதான் இந்த பதிவு எழுதும் உத்தி. முதலில் ஒரு பரீட்சார்த்தமாய் ஆரம்பித்த இந்த முயற்சி பிற்பாடு ஒரு வெறி போல விடாமல் இதற்கெனவே சிந்திக்க வைத்தது தனி கதை. ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் உற்று கவனிக்க வைத்தது இந்த பழக்கம். இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எழுத ஆரம்பித்து இன்று தட்டுதடுமாறி கிறுக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். என்னையும் நம்பி பின் தொடர்கிற பதினாறு பேர். இப்படியாகப் போகிறது எனது இந்த பதிவுலக வாழ்க்கை.

பதிவுலகம் எனக்கு ஒரு பரவலான வாசிப்பனுபவத்தை தந்திருக்கிறது. Biasedஆகவே இருந்த எனது வாசிப்புக் களம், இன்று பல முனைகளுக்கும் விரிகிறது. எல்லாவற்றையும் தூக்கம் வராமல் வாசிப்பதற்கு கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது. பதிவெழுதுகிற பழக்கம் எனக்கு வந்திராவிடில் இவையெல்லாம் எனக்கு கைவந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம் தான். எழுதுவதற்கு சோம்பியிருந்த காலங்களில் என்னைத் தொடர்ச்சியாக எழுத வைத்தது இந்த ஆர்வம் தான். அதுவுமல்லாமல் இந்த வெளியில் எனக்கு கிடைக்கிற சுதந்திரம் வேறு எங்கும் கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் நான் எழுதுவதை ஒரு கணிணித்திரையில் உலகமெங்கும் பார்க்கும் வகையறியும் போது ஒரு பெருமிதம் பொங்குகிறது. சிறு குழந்தை செய்வனவற்றை பாராட்டும்போது அதற்கு தோன்றுகிற உணர்ச்சி போல எனக்கும் தோன்றுகிறது. இந்த உணர்ச்சி மேலும் மேலும் என்னை ஓட வைக்கிறது. கைகளை கால்களை ஆட்டி ஆட வைக்கிறது. நன்றி நண்பர்களே!

நான் இனியும் எதிர்பார்ப்பதெல்லாம் இந்த ஆர்வமும் இதே மகிழ்ச்சியும் தான். மற்றபடி ஒரு குழந்தைக்கு, ஒரு beginnerக்கு கிடைக்கிற அங்கீகாரமும் ஊக்கமும் கிடைத்தாலே போதும். என் வண்டி ஓடிக் கொண்டிருக்க...

:)

இனம் புரியாத ஒரு உணர்வுடன்,

நாளைப்போவான்...

ஔரொபொரொஸ்

2010-05-07T07:47:00.000-07:00

பெயர் தெரியாத
மரத்தின் கிளையில்
எதையோ நினைத்துக்
கரைகிறது
ஓர் காக்கை

இரவின் கரியதிரை
கரைதலில்
இரண்டாய் கிழிகிறது

கரைதல்
நிற்கின்ற நொடியில்
அனைத்தையும் விழுங்குகிறது
சலனம் மறைத்த
இன்னொரு இரவு

பெயரில்லாக் கவிதை

2010-05-06T04:32:00.000-07:00

காலை நேரத்து
தெருப்புழுதிகளை
இறைத்துவிட்டு செல்கிறது
காற்று

போகிற சிறுவர்கள்
கல்லெறிந்து பார்க்கிறார்கள்
சிலர்
கிளைபிடித்து
தொங்கிச் செல்கின்றனர்.

பனிரெண்டு மணி நேரத்துடன்
தன் சேவையை
முடித்துக் கொள்கிறது
சூரியன்.

இத்தனை யுகங்களும்
ஒரேவிதமாய்
பூக்கள் உதிர்க்கிறது
இந்த மரம்
நட்டுவிட்டு சென்ற
அசோகருக்கும்...
நடந்து செல்கின்ற
மனிதர்களுக்கும்...

நசையறு மதி கேட்டேன்... - குப்பைமேடு 2

2010-05-05T10:51:00.000-07:00

நசையறு மதி கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும் என யோசித்துப் பார்க்கிறேன்.

பாதி பிரச்சினைகள் இருக்காது, நசையறு மதி கிடைத்தால். உலகமெல்லாம் புத்தர்களாய் ஒரு மெகா சாமியார் மடமாய் மாறிப்போகும். எங்கு பார்த்தாலும் எந்த ஒரு சலனமும் காட்டாத மனிதர்கள், எதற்குமே ஆசைப்படாத ஒரு மரமாய் நடந்துகொண்டிருப்பார்கள். சண்டை கிடையாது சச்சரவு கிடையாது, எதற்கும் தர்க்கம் பண்ண வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இயேசுவிற்கும் அல்லாவிற்கும் இந்துக்கடவுள்களுக்கும் இன்ன பிற கடவுள்களுக்கும் எந்த ஒரு கோரிக்கையும் வராது. அவரவர் அவரவர் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு சௌகரியமாக இருப்பர். இன்னும் ஏதேனும் பாக்கியிருப்பின் அதை கேட்க மனமும் வராது கடவுள்களுக்கு.

வெள்ளிக்கிழமை அம்மனுக்கு படையல் தேவையில்லை. ஏனெனில் மனிதனுக்கு எதுவும் தேவையில்லாத போது கடவுளுக்கும் எதுவும் தேவைப்படுவதில்லை. கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் உண்டான பாகுபாடு சுத்தமாய் மறைந்து கடவுளும் மனிதனும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றாய்ப் போன நிலைக்கு செல்வோம்.(தத்வமஸி!?) பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் அப்பாற்ப்பட்ட மனநிலை பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட நிலையிலேயே நமக்கு கிட்டிவிடும். அத்தனையும் துறந்த துறவு நிலை, இன்னும் சொல்லப் போனால் சமாதி நிலை என மனிதன் தானறியா பரிமாணங்களைக் கடந்து போய்க் கொண்டிருப்பான்.

இன்னொரு பக்கம், கொஞ்சம் practicalஆய் யோசித்துப் பார்த்தால், ஆசையில்லாத மனிதன் பிணம். எதற்கு ஆசை என்ற ஓரு மன நிலை, உயிர் வாழ்வதையே வீண் என்று கருத வைத்து விடும். ஆசையில்லாத மனிதன் முழு மனிதனே அல்ல. பசி வயிற்றின் ஆசை, ஏக்கம் மனதின் ஆசை, காமம் உடலின் ஆசை, பார்வை கண்களின் ஆசை. இப்படி உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் தனக்கென ஒரு ஆசையோடு இயங்கும்போது இவை அனைத்தின் கூடாய் இயங்குகிற மனிதன் மட்டும் எப்படி ஆசையின்றி இருக்க முடியும்? ஆசைப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதே ஆசைதானே! இப்படி ஒவ்வொரு நொடியும், ஒவ்வொரு செயலிலும் தனக்குரிய ஆசையினை வெளிப்படுத்துகிற அணுக்கள் கட்டிய உலகில் நசையறு மதி சாத்தியமா?

காலம்

2010-04-29T05:12:00.000-07:00

So long as men can breath or eyes can see
So long lives this and this gives life to thee!

~Shakespeare~
காலம்...

நமக்குத் தெரிந்த அதிகபட்ச நீளம்,உயரம், அகலம்.. இவை எல்லாவற்றையும் கடந்தது... மொத்தத்தில் இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, அதனை ஆட்டிப் படைத்து அதற்குள்ளே தானும் ஒரு அங்கமாகிப் போன ஒன்று. இதை வஸ்து என்கிற கணக்கிலா? இல்லை கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஏதோ ஒன்று என்ற கணக்கிலா? எவ்விதமும் விளங்காது நின்றது.

இவ்விதம், காலத்தைப் பற்றிய ஒரு அனுமானம், அதை எப்படி வடிவமைப்பது என்ற ஒரு ஆராய்கிற ஒரு தன்மை மனிதனுக்கு எப்பொழுது தோன்றியது என்பதை யாராலும் கண்டறிய முடியாமல் தொக்கி நிற்கிறது. ஆனால் 14000 வருடங்களுக்கு முன்பே நிலவின் போக்கை வைத்து கணக்கிடுகிற பக்குவம் மனிதனுக்கு இருந்திருக்கிறது. காலத்தைப் பற்றிய தெளிவானதொரு பிரக்ஞை மனிதனுக்கு எப்பொழுது வந்தது என்பதும் இன்று வரையில் அறுதியிட்டு கூற முடியாததாய் இருக்கிறது. மொத்ததில் காலம், நம்முடனே சேர்ந்து பயணிக்கிற ஒரு புரியாத புதிர். கடவுள் மாதிரி என்று கூட சொல்லிக் கொள்ளலாமே!

நம் மேலே அழுந்தி எழுந்து நம்மையும் கட்டித் தூக்கி எறிகிற காலத்தை யாராவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரு வேளை பிரம்மாண்டத்தின் காரணமாகத்தான் நம்மால் இந்த காலத்தைப் பார்க்க முடியவில்லையோ என்னவோ! காலம் ஒரு அம்பு போல எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நேராக செல்கிறது. கண்ணன் பாதம் படுகிற இடமெல்லாம் பூ பூக்கிற மாதிரி இந்த காலம் செல்கிற வழியெல்லாம் பூக்களும் முட்களும் விளைகின்றன. ஒரு பூவைக் கிள்ளுகிற மென்மையோடும் பக்குவத்தோடும் காலத்தை தொட்டுப் பார்க்கத் தான் நாம் ஒவ்வொருவரும் துடிக்கின்றோம். ஆனால் தொடுவதற்குள்ளே இருக்கிற அவசரம் முட்களைக் கொண்டு கிழித்து விடுகின்றன. பூவோ முள்ளோ பார்த்து எடுக்க வேண்டியது நம் கைகளில்தானே இருக்கிறது?

பார்வையில்லாதவற்களுக்கு காலம் எப்படி இருக்கும்? இரவு பகல் என்ற எந்த பேதமும் இல்லாமல் எப்பொழுதும் ஒரே பொழுதையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிற அவர்கள் வாழ்க்கை உண்மையிலேயேப் பொறாமைப் பட வேண்டிய ஒன்று. மூப்பே இல்லாத வாழ்க்கை அவர்களுடையது. எங்கும் நகராமல், எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல் இருக்கிறது அவர்களுக்குண்டான காலமும் நேரமும். புற தூண்டுதல்கள் தாம் அவர்களின் காலத்தை நிர்ணயிக்கின்றதேயொழிய, அவற்றின் தொந்தரவு இல்லாவிடில் காலம் இவர்களுக்கு நிச்சலனமாய்தான் நிற்கிறது.

காலம் தூணில் கட்டிப் போடப் பட்ட குழந்தையைப் போல. பசியெடுக்கும் போது தன் பற்களால் கிழித்துத் தின்கிறது. அதற்கு பொழுது போகாதபோது தானும் சிரித்து, நம்மையும் சிரிக்க வைக்கிறது. சொல்லவந்ததையே சுற்றி சுற்றி, ஒரே விசயத்தையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது இந்த காலம். அபாரமான ஒரு Randomnessஇல் குறிப்பிட்ட patternஐக் காட்டுகிற காலத்தின் திறமை அத்தனை அழகு.

உயிரியலில் circadian rhythm என்று ஒன்று உண்டு. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளேயும் இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்குள்ளேயும் இருக்கிறது இந்த circadian rhythm. அதிகாலையில் எழுப்பி, இரவில் தூங்க செய்து பசிக்க வைக்கிற வேலைகளெல்லாம் இந்த circadian rhythத்தை சார்ந்தது. இப்படி காலத்தைப் பற்றியதொரு பிரக்ஞையை எந்த ஒரு பயிற்றுவித்தலும் இன்றி, இருக்கிற எல்லா உயிரினத்துக்குள்ளும் கடவுள் என்கிற ஒரு Great Architect தவிர்க்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக பதிந்திருக்கிறார் போலும்.

மொத்தத்தில் அதன் பிரம்மாண்டத்தின் காரண்த்தினாலோ, இல்லை அதன் கரங்களின் ஈர்ப்புக் காரணத்தினாலோ இவையெல்லாமன்றி இன்னமும் வரையறுக்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தினாலோ, இன்னமும் காலத்தை வெல்ல முடியாமல் இருக்கிறோம். மீண்டும் ஒரு காலம் வரும், இந்த காலத்தை வெல்வதற்கு என்ற நம்பிக்கையோடே வருகிற காலம் காத்திருப்போம்!! :)

And nothing 'gainst times scythe can make difference

Save breed to brave him, when he takes thee hence

~Shakespeare~

ஓ மனிதா!!!

2010-04-28T04:26:00.000-07:00

ஒவ்வொரு முறையும்
இறப்பிற்காகவோ
இழப்பிற்காகவோ
தவற விட்டத்
தருணங்களுக்காகவோ
விடுபட்டுப் போன
நினைவின்
பிணைப்புகளுக்காகவோ
அழுகிறபோதும்
சலித்துக் கொண்டே
சொல்கிறான் இறைவன்
"ஓ மனிதா!!!"

சுழற்சி

2010-04-19T10:26:00.000-07:00

ஒவ்வொரு முறையும்
தப்பித்து
பிறிதின் முறை
சிக்குகிறது
புலம் மறந்த
அச்செவ்வண்டு...

ஒவ்வொரு திசைக்குமான
மாமிச பட்சினிகள்
நெருப்பின் கண்களோடு
விழுங்கத் தேடி
நிகழ்வெல்லைத் தாண்டி
ஓடித் தொலைகின்றன

மெல்ல புரண்டு
ஒளிகிறது
பெயர் தெரியாத
அந்த செவ்வண்டு

நிதர்சனம் உணராப் பொழுதுகள்...

2010-04-10T04:31:00.000-07:00

இந்த
பிரபஞ்சத்தில்
ஒவ்வொரு கணமும்
கல்லால்
அடிக்கப்படுகிறார்கள்
காலஞ் செப்ப முயல்கிற
கலீலேயோக்கள்.
நிதர்சனம் நிராகரிக்கப்படுகிற
ஒற்றைப்புள்ளி
உலகில்
வெளிச்சம் மறைக்க
முயல்கின்றன
பிலம் தேடி அலைகின்ற
மனித விலங்குகள்.
ஜடம் உயிர்க்கிற தருணங்கள்
உணரப்படாமலே
கரைகின்றன
காலம் ஆழ்கிறப்
பெருவெளியில்...

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 3

2010-04-07T09:51:00.000-07:00

நாம் பற்றியாடிய
ஒற்றை விழுது
ஆலமரம்,
இன்று
வெட்டி வீழ்கிறது.

அதன் வேர்களில்
புதைந்திருந்த
நம் வயதறியா நினைவுகள்,
மரத்தின் கிளைகளோடு
விறகாக்கப் படுகின்றன

உயிர் பறிக்கும் பொழுதில்
வீசி எறியப்பட்ட
நம் நட்பின் சுவடொன்று
நீரில் மூழ்கிக் கொண்டே
உமிழ்கிறது
நம் நினைவுகளின்
மிச்சங்களை.

புத்தகம்

2010-04-05T21:11:00.000-07:00

வெளிறிய மஞ்சள் நிறத்து
காகித வீடுகளில்
வாழ்கிறது
அறிவும்
புத்தகப்பூச்சிகளும்.....

குப்பைமேடு - 1

2010-04-05T04:28:00.001-07:00

சில விஷயங்கள் என்றுமே மறப்பதில்லை. சோகமோ துக்கமோ நடந்தவுடன் அவை மட்டும் அப்படியே மனதில் அப்பி விடுகின்றன. மீண்டும் அவற்றை விட்டு வெளியே வருவதற்கு ரொம்பவும் பிரயத்தனப் படவேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு மழை சிதறிய நாளில் குடையில்லாமல் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தபோது என்னைப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு கடந்து போன ஒரு சின்ன பெண், மதிய உச்சி வெயில் நேரத்தில் நடுரோட்டில் வாங்கித்தின்ற ஐஸின் சுவை, தர்மபுரியில் இருந்த போது அங்கு பார்த்த புன்னை மரங்களும், அதில் ஆடிய ஊஞ்சல் கயிறும், இப்படி சின்ன சின்னதாய் நிறைய ஞாபங்கள்.. After all நாம் எல்லாம் நினைவுகளின் குப்பைகள்தானே! ஒரு பாட்டில் வருவது போல கனவுகள் வாழும் பை. அவ்வளவே..

நினைவுகள் - அப்ரிசியேட் செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு மெக்கானிசம். இதற்காக கடவுளுக்கு ஒரு salute. நினைவுகள் என்ற ஒன்று தான் நம்மை யார் என இனம் காண வைக்கிறது. இந்த மானுடப் பிரவாகத்தை ஒரு உயிர்ப்புடன் ஓட வைக்கிறது. நினைவுகள் இல்லையெனில் ஒவ்வொரு கணமும் புதிதாய்விரியும். அதில் சிக்கி ஒவ்வொரு கணமும் தொலைந்து போவான் மனிதன்.

நினைவுகள் எப்படியாயினும் சரி. அவை ஒரு fantasy. நம்மை ஒரே நொடியில் நிகழ்காலத்துக்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. அது வரை பார்த்தே இராத எதிர்காலத்துக்கும் இழுத்துச் செல்கிறது. மூளைக்குள் இருக்கிற ஆயிரமாயிரம் சிக்கலான சர்க்யூட்களில் இதற்கான சர்க்யூட் மட்டும் எப்படி இருக்கும்? இதையெல்லாம் வடிவமைத்த அந்த விஞ்ஞானி எப்படி இருப்பான்? அவனுடைய மூளைக்குள்ளும் இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் இருக்குமா? அவன் மனிதனாக இருப்பானா? இல்லை மனிதனைப் போல ஒரு பிறவியா? அதான் உலகத்தில் தினம் ஒரு புதிய உயிரினம் கண்டுபிடிக்கப் படுகிறதே. அது போல அவனும் ஏதோ ஒரு மூலையில் நம் கண்ணுக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாமல் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான் போலும்.

மனிதனாகிய மிருகமும், மிருகமாகிய மனிதனும்

2010-04-03T10:38:00.000-07:00

மீட்பின்
வகையறியா
நிதர்சனப் புள்ளிகளில்

நித்தமும் தொலைகிறான்
மனிதன்.

நிகழ்கால விளிம்புகளில்
நிச்சயிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளின்
தப்பித்தலின் உணர்வில்லா
மிருகம்.

கூற்றத்தின் கயிறு
கிளைத்துப் பரவுகிற
வெளிகளில்
ஒன்றாய் இணைகின்றன
மனிதனாகிய மிருகமும்
மிருமாகிய மனிதனும்.

ராஜாதி ராஜ சோழன் மெய்கீர்த்தி

2010-04-01T00:32:00.001-07:00

ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ

திங்களேர் பெறவளர் அங்கதிர் கடவுள்

தொல்குலம் விளங்கத் தோன்றி மல்கிய

வடதிசை கங்கையும் தென்திசை இலங்கையும்

குடதிசை மகோதையும் குணதிசைக் கடாரமும்

தண்டினில் கொண்ட தாதைதன் மண்டல

வெண்குடை நிழலெனத் தாங்குடை நிழற்றித்

திசைதோறும் செங்கோல் ஓச்சி இசைகெழு

தென்னவன் மான பரணன் பொன்முடிப்

பருமணிப் பசுந்தலை போருகல்த தறிந்து

வேணாத் தரசரைச் சோணாட் டோதிக்கிக்

கூவகைத் தரசரைச் சேவக தொலைத்து

வேலைக்கோல் காந்தளுர்ச் சாலைகள mஅருத்தர்பின்

தங்குலத் தவநிபர் நன்குதறு தகிமயில்

அரசியலுரிமை முறைமை லேத்தி

வில்லவர் மீனவர் வேல்குலச்ச லுக்கியர்

வல்லவர் முதலாய் வணங்கி வீற்றிருந்து

தராதலம் படைத்த திக்கேழும் துதிகேழு

செயங்ககொண்ட சோழ நேனுன்னும் மதிகேழு

கோவிராச கேசரிபன்மரான உடையார் ஸ்ரீ ராஜாதி ராஜ

தேவர்க்கு யாண்டு.....

சுயதேடல்

2010-03-17T08:13:00.000-07:00

இது
சத்தம் அறுந்த
மானுடனின் கூவல்
உலகம் முழுதும்
புறக்கணித்த
கடைசி உயிரினத்தின்
தேடல்
கறுத்த உடலுக்குள்
கடைசி சொட்டு இரத்தத்தை
கண்டறிகிற
முயற்சி
ஒவ்வொரு முறை
இதை தேடியலைந்து
தோற்கும்போதும்
விளங்குகிறது
காலம் காலமாய்
தேடிக் களைத்துப் போன
காத்திருப்பின் வலி!

தொடர்கவிதை

2010-03-15T11:12:00.000-07:00

இது எத்தனையாவது முறை என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் எழுதத்தொடங்கி முடிக்காமல் விடுவது எனக்கு இது முதன்முறையில்லை.

எழுதவதற்கு என்று ஒரு கரு அவ்வளவு சாதாரணமாய் கிடைத்துவிடுவதில்லை. அதற்கு நிரம்பவும் மெனக்கெட வேண்டியிருக்கிறது. ஏதேதோ எண்ணங்கள், ஏதேதோ உணர்ச்சிகள் என்று எல்லாவற்றையும் கட்டுக்கடங்காமல் அலைய விட வேண்டியிருக்கிறது. அப்படி அலைகிறபோது கிடைக்கிற ஏதோ ஒரு புள்ளியில் இருந்து ஆரம்பிக்கிற ஒரு வியாசமோ இல்லை கவிதைகளோ அதே மன நிலையில் எழுதும் போது மிகச் சரியாக முற்றுப் பெறுகிறது. சில சமயங்களில் பாதி எழுதும் போதே ஏதோ ஒரு திடீரென்று முளைக்கிற ஒரு சோம்பேறித் தனத்தால் பாதியிலேயே நின்று விடுகிறது.

இன்று இப்படி ஒரு கவிதையை ஆரம்பித்து பாதியிலேயே விட வேண்டியிருந்தது...

"இது
சொற்களின் அடர்வனம்.... "

அப்படியே ஆரம்பித்து கொஞ்சம் முடித்து வையுங்களேன்... கவிதைக்கு எந்த வரைமுறையும் கிடையாது... எவ்வளவு வரிகள், எதைப்பற்றி என்ற நிபந்தனைகளும் இல்லை...
காட்டுங்கள் உங்கள் திறமையை....

லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும்

2010-03-12T06:53:00.000-08:00

(இது விமர்சனம் அல்ல. விமர்சிக்கும் அளவிற்கு நான் பெரிய எழுத்துக்காரனும் இல்லை. இவை இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றிய எனது பொதுப்படையான பார்வை மட்டுமே.)

ஒரு வழியாக நேற்று தான் கேபிள் சங்கரின் லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும் படித்து முடித்தேன். நிதர்சனக் கதைகள் என்ற பெயரில் அவரது வலைப்பூவில் எழுதி வந்த கதைகள். ஏற்கெனவே படித்திருந்தாலும் அலுத்துப் போகாத கதைசொல்லியாக இருக்கிறார் இவர்.

இதிலிருந்த கதைகளில் ஒன்று ஏற்கெனவே ஆனந்த விகடனில் வெளியாகியிருந்தது. அந்த நேரத்தில் அதை எழுதியவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஆவல் இருந்தாலும் அதற்குரிய சந்தர்ப்பம் வாய்க்கவில்லை. பின்னர் இந்த புத்தகத்தில் அதே கதையைப் படித்தபோதுதான் தெரிந்தது அதை எழுதியது இவர்தான் என்று. மொத்தத்தில் நமக்கும் ஒரு பெருமை.

லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும். புத்தகம் முழுக்க காமமும் காமம் சார்ந்த கதைகளுமே.

மனித உறவுகள் என்றைக்குமே சிக்கலானதுதான். அதை ஆராய முற்பட்டாலும் சரி, இல்லை அதிலேயே இருந்து உழன்றாலும் சரி. இறுதியில் சிக்கலே மிஞ்சுகிறது. அதிலும் மிகச் சிக்கலான ஒரு பகுதி இந்த காதலும் காமமும். இவையிரண்டையும் வெளிப்படையாக பேசவே பயந்த காலம் எல்லாம் உண்டு. இப்போது இதை இவ்வளவு வெளிப்படையாக ஒரு மூன்றாவது மனிதனின் பார்வையிலிருந்து அலச ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இது வரவேற்கத்தக்கது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு தலைப்பை முன்னிறுத்தி தனது அத்தனைக் கதைகளையும் நகர்த்தியிருக்கிறார். வாழ்க்கையில் நடக்கிற சின்ன சின்ன விஷயங்களையும் கிரகித்து, ஒவ்வொரு கதைகளும் நகர்ந்திருக்கின்றன. அவரிடம் பேசிய போது சில கதைகள் தன் சொந்த வாழ்க்கையிலேயே நடந்திருப்பதாக சொன்னார். ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஆயிரம் ஆயிரம் கதைகள். அத்தனையையும் உணர்ச்சி மாறாமல் எடுத்துச் சொல்ல ஒரு தனி திறனும் தைரியமும் வேண்டும். ஏனெனில் சில சமயங்கள் எழுத்தின் வேகம் நம்மை கொஞ்சம் பயமுறுத்திவிடும். சில தயக்கங்களுக்கு ஆளாக்கும். அந்த சமயத்தில் எழுத ஆரம்பித்ததை பாதியில் விடக் கூட தோன்றும். அப்படி அது போன்ற எந்த ஒரு இடையூறும் இல்லாமல் கதைகள் சரளமாக நகர்ந்திருக்கின்றன. சொல்ல வந்ததை சரியாக, ஆணித்தரமாக எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்.

மொத்தத்தில் லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும் worth-read புத்தகம். மனச் சிக்கல்களை நன்றாக அலசியிருக்கிறார் கேபிள். வாழ்த்துக்கள்!!

நான் செங்கதிர்

2010-03-09T10:02:00.000-08:00

என் முகம்
முழுதும்
சிவந்திருக்கிறது
என்
அத்தனைக் கண்களும்
சிகப்பை
உமிழ்கின்றன.
நான்
அஸ்தமனச் சூரியன்

யுகம் யுகமாய்
பொற்கிரணம் பாய்ச்சிய
என் கண்கள்,
இன்று இரத்தம் பாய்ச்சுகின்றன.
இழுத்து வந்த குதிரைகள்
கால் முறிந்து கிடக்கின்றன.
என் உடைந்து போன சாட்டைகளும்
உருவமற்ற குதிரைகளும்
இன்னுமொரு சாரதியைத் தேடி
காத்துக் கிடக்கின்றன.

வெற்றியை
கொக்கரிக்கிற புள்ளிகளே
நீங்கள்
நட்சத்திரங்களாகவே
இருந்துவிட்டு செல்லுங்கள்.
இன்னொரு சாரதி வரட்டும்
உங்கள்
ஒளியை மழுங்கடிக்க.
என் குதிரைகள் எழுந்து நிற்கட்டும்
உங்கள்
முதுகெலும்புகள் உடைய.

அன்றும் நான்
சிகப்பை உதிர்ப்பேன்
அன்று
நானும் வீறுகொண்டு உமிழ்வேன்
நான்
உதிக்கின்ற செங்கதிர்.

தனிமை

2010-03-08T00:20:00.000-08:00

முகம் தொலைந்த
மனிதர்களின் மத்தியில்
ஜன்னலோர இடுக்கின்
வெளிச்சக் கீற்றுகளின் சாரலில்
தெரிகிறது
சிரித்துக் கொண்டிருக்கிற
தாத்தாவின் புகைப்படம்.

காலசர்ப்பமும் தவளையும்

2010-03-06T11:29:00.000-08:00

ஒரு
தவளையின் வாழ்க்கை
நம்முடையது
ஒவ்வொரு கணமும்
பிரபஞ்சப் புற்றுக்குள்
ஒளிகிற
கால சர்ப்பத்தால்
அது
விழுங்கப்படுகிறது.
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
விலகி ஓடி
தாவிக் குதித்து
தப்பிக்க முயற்சிக்கிறது
தவளை.
ஒவ்வொரு கணமும்
புதிதாய் பிறக்கிற
மற்றொரு சர்ப்பம்
அதை
விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது..

இளவேனிற்காலத்துக் கவிதைகள் - 2

2010-03-01T21:36:00.000-08:00

ஒரு நரை முதிர்ந்த

மரத்தின் கீழ்
நம் ஜாகை.

புரியாத கதைகள் பேசி
மானுடப்பெருக்கத்தின்
புதிர் கதைகளை
பரிமாறிக்கொண்டோம்
அவை தவறென்று
கருதப்படப் போகிற
சூட்சுமம் புரியாமல்.

உடல் உரசுதல்
அநாகரிகமாய்
உணரப்படுகிற
தருணங்கள் நம்மிடையே
அவ்வேளை கண்டதில்லை.

ஒருவருக்கொருவர்
ஞான போதகனாய்
இருந்த காலத்தில்
இந்த மரம்
மௌனசாட்சியாய்
நின்று
இரசித்துக் கொண்டிருந்தது
தானும்
களங்கப்படப் போகிற
விதியறியாமல்...

மொழியில்லாக் கவிதைகள்

2010-03-01T12:20:00.000-08:00

என் கவிதைகளுக்கு
மொழியில்லை
பார்வையற்ற கண்களும்
வெளிறிய முகமுமாக
இருண்ட தடத்தில்
அவை
கால் பதிக்கின்றன.
வெளிச்ச கீற்றுகள்
எப்பக்கத்திலிருந்தும்
தாக்கினாலும்
தாக்காவிட்டாலும்
பாதகமில்லை.
வர்ணம் கலையாத
ஒளிக்கற்றைகளின்
தடங்கள் மட்டும் போதும்
என்
மொழியில்லாக்
கவிதைகள்
முன்னேறிச் செல்ல

What is Enlightenment?

2010-02-26T02:16:00.000-08:00

Immanuel Kant எழுதிய What is Enlightenment? என்ற பத்தி இது. இதை தமிழில் மொழிபெயர்க்கிறேன் பேர்வழி என அர்த்தத்தை சிதைக்க விரும்பவில்லை. எனவே அப்படியே இங்கே கொடுக்கிறேன்..

Enlightenment is man’s emergence from his self-imposed immaturity. Immaturity is the inability to use one’s understanding without guidance from another. This immaturity is self-imposed when its cause lies not in lack of understanding, but in lack of resolve and courage to use it without guidance from another. Sapere Aude!

“Have courage to use your own understanding!” - that is the motto of enlightenment.

Laziness and cowardice are the reasons why so great a proportion of men, long after nature has released them from alien guidance (naturaliter maiorennes), nonetheless gladly remain in lifelong immaturity, and why it is so easy for others to establish themselves as their guardians. It is so easy to be immature. If I have a book to serve as my understanding, a pastor to serve as my conscience, a physician to determine my diet for me, and so on, I need not exert myself at all. I need not think, if only I can pay: others will readily undertake the irksome work for me. The guardians who have so benevolently taken over the supervision of men have carefully seen to it that the far greatest part of them (including the entire fair sex) regard taking the step to maturity as very dangerous, not to mention difficult. Having first made their domestic livestock dumb, and having carefully made sure that these docile creatures will not take a single step without the go-cart to which they are harnessed, these guardians then show them the danger that threatens them, should they attempt to walk alone. Now this danger is not actually so great, for after falling a few times they would in the end certainly learn to walk; but an example of this kind makes men timid and usually frightens them out of all further attempts.
Thus, it is difficult for any individual man to work himself out of the immaturity that has all but become his nature. He has even become fond of this state and for the time being is actually incapable of using his own understanding, for no one has ever allowed him to attempt it. Rules and formulas, those mechanical aids to the rational use, or rather misuse, of his natural gifts, are the shackles of a permanent immaturity. Whoever threw them off would still make only an uncertain leap over the smallest ditch, since he is unaccustomed to this kind of free movement. Consequently, only a few have succeeded, by cultivating their own minds, in freeing themselves from immaturity and pursuing a secure course.
But that the public should enlighten itself is more likely; indeed, if it is only allowed freedom, enlightenment is almost inevitable. For even among the entrenched guardians of the great masses a few will always think for themselves, a few who, after having themselves thrown off the yoke of immaturity, will spread the spirit of a rational appreciation for both their own worth and for each person’s calling to think for himself. But it should be particularly noted that if a public that was first placed in this yoke by the guardians is suitably aroused by some of those who are altogether incapable of enlightenment, it may force the guardians themselves to remain under the yoke-so pernicious is it to instill prejudices, for they finally take revenge upon their originators, or on their descendants. Thus a public can only attain enlightenment slowly. Perhaps a revolution can overthrow autocratic despotism and profiteering or power-grabbing oppression, but it can never truly reform a manner of thinking; instead, new prejudices, just like the old ones they replace, will serve as a leash for the great unthinking mass.
Nothing is required for this enlightenment, however, except freedom; and the freedom in question is the least harmful of all, namely, the freedom to use reason publicly in all matters. But on all sides I hear: “Do not argue!” The officer says, “Do not argue, drill!” The tax man says, “Do not argue, pay!” The pastor says, “ Do not argue, believe!” (Only one ruler in the World says, “Argue as much as you want and about what you want, but obey!”) In this we have examples of pervasive restrictions on freedom. But which restriction hinders enlightenment and which does not, but instead actually advances it? I reply: The public use of one’s reason must always be free, and it alone can bring about enlightenment among mankind; the private use of reason may, however, often be very narrowly restricted, without otherwise hindering the progress of enlightenment. By the public use of one’s own reason I understand the use that anyone as a scholar makes of reason before the entire literate world. I call the private use of reason that which a person may make in a civic post or office that has been entrusted to him. Now in many affairs conducted in the interests of a community, a certain mechanism is required by means of which some of its members must conduct themselves in an entirely passive manner so that through an artificial unanimity the government may guide them toward public ends, or at least prevent them from destroying such ends. Here one certainly must not argue, instead one must obey. However, insofar as this part of the machine also regards himself as a member of the community as a whole, or even of the world community, and as a consequence addresses the public in the role of a scholar, in the proper sense of that term, he can most certainly argue, without thereby harming the affairs for which as a passive member he is partly responsible. Thus it would be disastrous if an officer on duty who was given a command by his superior were to question the appropriateness or utility of the order. He must obey. But as a scholar he cannot be justly constrained from making comments about errors in military service, or from placing them before the public for its judgment. The citizen cannot refuse to pay the taxes imposed on him; indeed, impertinent criticism of such levies, when they should be paid by him, can be punished as a scandal (since it can lead to widespread insubordination). But the same person does not act contrary to civic duty when, as a scholar, he publicly expresses his thoughts regarding the impropriety or even injustice of such taxes. Likewise a pastor is bound to instruct his catecumens and congregation in accordance with the symbol of the church he serves, for he was appointed on that condition. But as a scholar he has complete freedom, indeed even the calling, to impart to the public all of his carefully considered and well-intentioned thoughts concerning mistaken aspects of that symbol, as well as his suggestions for the better arrangement of religious and church matters. Nothing in this can weigh on his conscience. What he teaches in consequence of his office as a servant of the church he sets out as something with regard to which he has no discretion to teach in accord with his own lights; rather, he offers it under the direction and in the name of another. He will say, “Our church teaches this or that and these are the demonstrations it uses.” He thereby extracts for his congregation all practical uses from precepts to which he would not himself subscribe with complete conviction, but whose presentation he can nonetheless undertake, since it is not entirely impossible that truth lies hidden in them, and, in any case, nothing contrary to the very nature of religion is to be found in them. If he believed he could find anything of the latter sort in them, he could not in good conscience serve in his position; he would have to resign. Thus an appointed teacher’s use of his reason for the sake of his congregation is merely private, because, however large the congregation is, this use is always only domestic; in this regard, as a priest, he is not free and cannot be such because he is acting under instructions from someone else. By contrast, the cleric- as a scholar who speaks through his writings to the public as such, i.e., the world-enjoys in this public use of reason an unrestricted freedom to use his own rational capacities and to speak his own mind. For that the (spiritual) guardians of a people should themselves be immature is an absurdity that would insure the perpetuation of absurdities.
But would a society of pastors, perhaps a church assembly or venerable presbytery (as those among the Dutch call themselves), not be justified in binding itself by oath to a certain unalterable symbol in order to secure a constant guardianship over each of its members and through them over the people, and this for all time: I say that this is wholly impossible. Such a contract, whose intention is to preclude forever all further enlightenment of the human race, is absolutely null and void, even if it should be ratified by the supreme power, by parliaments, and by the most solemn peace treaties. One age cannot bind itself, and thus conspire, to place a succeeding one in a condition whereby it would be impossible for the later age to expand its knowledge (particularly where it is so very important), to rid itself of errors,and generally to increase its enlightenment. That would be a crime against human nature, whose essential destiny lies precisely in such progress; subsequent generations are thus completely justified in dismissing such agreements as unauthorized and criminal. The criterion of everything that can be agreed upon as a law by a people lies in this question: Can a people impose such a law on itself? Now it might be possible, in anticipation of a better state of affairs, to introduce a provisional order for a specific, short time, all the while giving all citizens, especially clergy, in their role as scholars, the freedom to comment publicly, i.e., in writing, on the present institution’s shortcomings. The provisional order might last until insight into the nature of these matters had become so widespread and obvious that the combined (if not unanimous) voices of the populace could propose to the crown that it take under its protection those congregations that, in accord with their newly gained insight, had organized themselves under altered religious institutions, but without interfering with those wishing to allow matters to remain as before. However, it is absolutely forbidden that they unite into a religious organization that nobody may for the duration of a man’s lifetime publicly question, for so doing would deny, render fruitless, and make detrimental to succeeding generations an era in man’s progress toward improvement. A man may put off enlightenment with regard to what he ought to know, though only for a short time and for his own person; but to renounce it for himself, or, even more, for subsequent generations, is to violate and trample man’s divine rights underfoot. And what a people may not decree for itself may still less be imposed on it by a monarch, for his lawgiving authority rests on his unification of the people’s collective will in his own. If he only sees to it that all genuine or purported improvement is consonant with civil order, he can allow his subjects to do what they find necessary to their spiritual well-being, which is not his affair. However, he must prevent anyone from forcibly interfering with another’s working as best he can to determine and promote his well-being. It detracts from his own majesty when he interferes in these matters, since the writings in which his subjects attempt to clarify their insights lend value to his conception of governance. This holds whether he acts from his own highest insight-whereby he calls upon himself the reproach, “Caesar non est supra grammaticos"- as well as, indeed even more, when he despoils his highest authority by supporting the spiritual despotism of some tyrants in his state over his other subjects.

If it is now asked, “Do we presently live in an enlightened age?” the answer is, “No, but we do live in an age of enlightenment.” As matters now stand, a great deal is still lacking in order for men as a whole to be, or even to put themselves into a position to be able without external guidance to apply understanding confidently to religious issues. But we do have clear indications that the way is now being opened for men to proceed freely in this direction and that the obstacles to general enlightenment-to their release from their self-imposed immaturity-are gradually diminishing. In this regard, this age is the age of enlightenment, the century of Frederick

A prince who does not find it beneath him to say that he takes it to be his duty to prescribe nothing, but rather to allow men complete freedom in religious matters-who thereby renounces the arrogant title of tolerance-is himself enlightened and deserves to be praised by a grateful present and by posterity as the first, at least where the government is concerned, to release the human race from immaturity and to leave everyone free to use his own reason in all matters of conscience. Under his rule, venerable pastors, in their role as scholars and without prejudice to their official duties, may freely and openly set out for the world’s scrutiny their judgments and views, even where these occasionally differ from the accepted symbol. Still greater freedom is afforded to those who are not restricted by an official post. This spirit of freedom is expanding even where it must struggle against the external obstacles of governments that misunderstand their own function. Such governments are illuminated by the example that the existence of freedom need not give cause for the least concern regarding public order and harmony in the commonwealth. If only they refrain from inventing artifices to keep themselves in it, men will gradually raise themselves from barbarism.
I have focused on religious matters in setting out my main point concerning enlightenment, i.e., man’s emergence from self-imposed immaturity, first because our rulers have no interest in assuming the role of their subjects’ guardians with respect to the arts and sciences, and secondly because that form of immaturity is both the most pernicious and disgraceful of all. But the manner of thinking of a head of state who favors religious enlightenment goes even further, for he realizes that there is no danger to his legislation in allowing his subjects to use reason publicly and to set before the world their thoughts concerning better formulations of his laws, even if this involves frank criticism of legislation currently in effect. We have before us a shining example, with respect to which no monarch surpasses the one whom we honor.
But only a ruler who is himself enlightened and has no dread of shadows, yet who likewise has a well-disciplined, numerous army to guarantee public peace, can say what no republic may dare, namely: “Argue as much as you want and about what you want, but obey!” Here as elsewhere, when things are considered in broad perspective, a strange, unexpected pattern in human affairs reveals itself, one in which almost everything is paradoxical. A greater degree of civil freedom seems advantageous to a people’s spiritual freedom; yet the former established impassable boundaries for the latter; conversely, a lesser degree of civil freedom provides enough room for all fully to expand their abilities. Thus, once nature has removed the hard shell from this kernel for which she has most fondly cared, namely, the inclination to and vocation for free thinking, the kernel gradually reacts on a people’s mentality (whereby they become increasingly able to act freely), and it finally even influences the principles of government, which finds that it can profit by treating men, who are now more than machines, in accord with their dignity.

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 1

2010-02-21T06:04:00.000-08:00

என்றோ

ஒரு காலைப் பொழுதில்
லௌகீகப் புரிதல் அற்ற
கன்றுகளாய்
திரிந்த வேளையில்
பூச்செறிகிற கொடி மரத்தின்
கீழ் சந்தித்தோம்.

சில பந்தங்கள்
இரயில் சிநேகங்கள்
சில
இரயில் தடம்
மானுடத்திற்கு உணர்த்துகிற
சத்தங்கள்.

மானுட அலைவரிசைக் கெட்டாத
மனத்தின்
சந்தங்களினால்
இருவரும்
பிணைக்கப்பட்டோம்.

எத்தனையோ பிறவிகளாய்
நம்முள்
பிரவாகித்து ஓடி
யுகசந்திகளால்
தடைப்பட்டிருந்த
ஒரு
மெல்லிய ஓடை
மீண்டும்
நம்முள்
பிரவாகித்து
ஓடத் தொடங்கியது..

நாம் ஒன்றாய் கழித்த
அந்த நாட்கள்...

உண்டு, உறங்கி,
ஒருவருக்கொருவர்
தோள் கொடுத்து

வலி மறந்து
வாழக் கற்ற
அந்த கணங்கள்...

இன்று
நினைவுகளின் சிறையாய்
ஞாபகக் குழிகளுக்குள்...
நினைக்கிற போது தித்திப்பதற்காய்...

இனிமேல் வராத அந்த காலங்களுக்காக
நாம் இருவரும் சொல்லிக்கொள்வோம்
ஆயிரமாயிரம் நன்றிகள்..

உனக்கோ எனக்கோ அல்ல
நம் இருவரையும்
ஆள்கிற அந்த நட்புக்காக....

தற்கால ஆணியம்

2010-02-19T02:28:00.001-08:00

(இது சத்தியமாக ஆணிகள் சம்பந்தப்பட்டது அல்ல. பெண்ணாதிக்கம், பெண்ணியம் போன்ற வாதங்களால் பாதிக்கப்பட்டு காலத்தினால் ஒடுக்கப்பட்ட ஆண்களின் சோக வரலாறு!)

ஆதியில் ஆணாதிக்கம் என்ற ஒன்றோ பெண்ணாதிக்கம் என்ற ஒன்றோ இருந்ததாக சரித்திரத்தின் எந்த பக்கத்திலும் ஏன் வரியிலும் கூட இல்லை. இறைவன் படைத்த உயிரினங்களில் உன்னதமான மனித விலங்கு, தன்னை சுற்றியிருந்த சக மனிதர்களை மனித விலங்காகத்தான் பார்த்ததேயொழிய அதை ஆணாகவோ, பெண்ணாகவோ, உறவுமுறைகொண்டோ பார்த்திருக்கவில்லை. இதில் என்றைக்கு நாணம் என்ற ஒரு உணர்வை (போலியாக!) வரவழைத்துக்கொண்டு தனக்கென்று ஒரு ஆடைத் தேடிக்கொள்ள ஆரம்பித்தானோ அங்கு தொடங்கியது ஆண் பெண் பிரிவினை.

பெண்ணாதிக்கம் என்கிற நம் தலைப்புக்கு இது சம்பந்தமில்லை என்றாலும் பேதைமை ஆரம்பிக்கிற இடத்தில்தான் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் தோன்றுகிறது என்பதால், இவ்விடத்தில் பேதைமை உருவான வரலாற்றை சொல்ல வேண்டியும் வருகிறது.

பெண்ணாதிக்கம் உருவான வரலாற்றை இன்ன தேதியிலிருந்து என ஆரம்பிப்பது அனுமார் வாலைத்தேடி போன கதைதான். வேண்டுமென்றால் ஆதாம் ஏவாளின் காலத்திலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஏனெனில் நமக்குத் தெரிந்த முதல் ஆண் பெண் அவர்கள் தான். என்றைக்கு முடியாது என்று கதறி அழுதும் கூட வற்புறுத்தி சாத்தானின் ஆப்பிளை ஆதாமிற்கு சாப்பிடச் செய்தாளோ அன்று ஆரம்பித்தது இந்த பெண்ணாதிக்க மனோபாவம். அது வரை ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவியாக இருந்த நமது ஆதாமை வற்புறுத்திய அந்த கணம் தான் பெண்ணாதிக்கம் வேர் விட்டு வளரக் காரணமான கணம். அன்று முதல் இன்று வரை ஆணாதிக்கம் என்ற கூப்பாடின் அடியில் சத்தமில்லாமல் பெண்ணாதிக்கம் இயங்கிவருகிறது.

அன்று முதல் இன்று வரை ஆண்களின் போக்கிற்கு இடையூறாக இருந்து ஆணைத் தன் கைப்பாவையாக இயக்குகிறாள் இந்த பெண். 'ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண்தான் இருக்கிறாள்' என்கிற ஒரு பழமொழி போதுமே! பெண்ணாதிக்கத்தை எடுத்துச் சொல்ல! அலெக்சாண்டரின் பின்புலத்தில் அவர் தாயான Angelina Jolie மன்னிக்கவும் Olympias இன் தூண்டுதல் தான் அவனை கடல் கடந்து வந்து நோயால் அவதிப்பட்டு சாகச் செய்தது. இதே மாதிரிதான் சிட்டுக்குருவியாய் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருந்த மஜ்னுவை ( இது பிரசாந்த் அல்ல. Original மஜ்னு) காதல் என்ற மாயப் போர்வையில் மூடி கோழி அமுக்குவது போல அமுக்கி கொன்று போட்டது இந்த பெண்ணாதிக்க சமுதாயம். இதைப் பற்றியெல்லாம் இங்கு ஒருவர் கூட கேட்க முன் வரவில்லை. இதையெல்லாம் சொல்லப்போனால் தியாகம் என்கிறார்கள். காதலினால் பெண்கள் இறந்தால் 'பெண்பாவம் பொல்லாதது'. ஆண்கள் இறந்தால் உயிர்த்தியாகமாம். எந்த ஊர் நியாயம் இது?

இன்று வரை ஆண்கள் முன்னேறாததற்கு காரணமே இந்த பெண்ணாதிக்கம்தான். படிப்பில் ஆகட்டும், இல்லை விளையாட்டில் ஆகட்டும், எல்லாவற்றிலும் இந்த பெண்கள் முன்னில் வந்து ஆண்களின் இடங்களை தட்டி பறிக்கிறார்கள். திருமணம் என்பது இவர்களின் பெண்ணிய வாதத்திற்கு ஆதரவாய் சொல்லப்படுகிறது என்றாலும் அதற்கு பிறகு ஆணின் பாடுதான் திண்டாட்டமாகிறது.சொல்லப்போனால் அன்று தலை வணங்குகிற பெண் அதற்குப் பிறகு வணங்குவதே இல்லை என்பது பரவலான குற்றச்சாட்டு வீட்டு வேலைகளில் தொடங்கி அலுவலகம் வரை அவன் படுகிற பாடுகள்..ஐயகோ! சொல்லோணாத் துயரக் கடலில் மிதக்கிறான் ஆண். அதுவும் இந்த நெடுந்தொடரும், Reality showக்களும் நடக்கிற நேரங்களில் அவன் பாடு திண்டாட்டம். வேளைக்கு உணவுக்குக் கூட திண்டாட்டம் தான். இதையெல்லாம் பட்டிமன்ற மேடைகளில் பேச்சாளர்கள் பேசினால் வெறும் காமெடியாக கைத்தட்டி விட்டுப் போகிறார்களே... இதை என்னவென்று சொல்வது?

இது என் ஒருவனுடைய குமுறல் அல்ல.. கோடானுகோடி வருடங்களாக நயவஞ்சகமாக ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு தலைமுறையின் கதறல். ஒரு நாள் வானம் நம் வசப்படும். இழந்த உரிமைகளும் சுதந்திரங்களும் மீண்டும் கிடைக்கும். அந்த நாள் தொலைவில் இல்லை.

இவண்...
கொ.ப.செ
அனைத்திந்திய அப்பாவி ஆண்கள் சங்கம்

சுயமறுதலிப்பு

2010-02-15T21:55:00.000-08:00

என் வாசலுக்கு வெளியே
ஆயிரம் சூரியன்கள்
ஒவ்வொன்றும்
திசைகளற்ற வெளியில்
பயணிக்கின்றன
வாசலில் தொடங்கிய
மஞ்சள் கீற்றுகளால்
வருவோரின் வானத்தை
நிரப்பிக்கொண்டு!

வாசலுக்குள்ளே
வார்த்தைகளற்ற இருளில்
தனியே மிதக்கிறேன்
ஓளி விரிகின்ற
வெளியின்
பிரக்ஞையின்றி!

வாழ்வதின் சுகம்

2010-02-14T03:53:00.000-08:00

வாழ்க்கையின் வேர்கள்
வற்றிப்போனதாய்ப்பட்டது எனக்கு
சாவதற்கு முந்தைய கணங்களை
நினைக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்
சாவதற்கு வழிகள் எளிது
வாழ்வதற்கு வழிகள் குறைவு
சாவதாய் முடிவெடுத்து
கயிற்றினில் தொங்கி
கழுத்து அறுபட்ட
அந்தக் கணத்தில்
வாழ்வதின் சுகத்தை
உணரத்தொடங்கினேன்!

காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே!!

2010-02-12T08:48:00.000-08:00

காதல்...

பிரபஞ்சத்தின் உணர்வு...

இந்த பிரபஞ்சமும் மனித நாகரிகமும் உயிர்ப்புடன் இருக்க காதல்தான் காய் நகர்த்துகிறது...

மனித நாகரிகம் உண்டான காலத்திலிருந்து, அதை தழைக்க வைக்க உருவான ஒற்றை உணர்ச்சி இது. இந்த நொடி வரை யாரையுமே காதலிக்காத ஒருவன் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்று அடித்துக் கூறலாம்.

நம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் இந்த காதலின் வேர்கள் பின்னிப் பாய்ந்திருக்கின்றன. மூச்சை காதலிக்காவிடில் மனிதன் பிணம். பேச்சையும் உணர்ச்சியையும் காதலிக்காவிடில் மனிதன் ஜடம். ஏதோ ஒன்றை ஒவ்வொரு கணமும் காதலிக்கிறோம்.

ஒவ்வொருவனும் அவனவன் தேவதையை நேரில் காணவைக்கிற சூத்திரதாரி இந்த காதல் தான்..

ஒவ்வொரு வீரனுக்குள்ளும் ஒரு உடைந்து போன காதல் இருக்குமாம். வீரனுக்கு மட்டுமல்ல.. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குமானது இது.

வாழ்க்கையின் விளிம்பில் நிற்கும்போது கூட சுகத்தை எதிர்பார்க்கிற மனிதன் வாழும்போதே விரும்பி எடுத்துக்கொள்கிற இரணம் இந்த காதல்.

காதல்
மரணத்தின் வலிக்குள்
ஒரு
மகிழம்பூ தேடல்..

தன்னை காதலிக்க, தன்னை இரசிக்க ஒருத்தியோ ஒருவனோ இருக்கிறார் என்ற உணர்வுதான் ஒவ்வொரு மனிதனையும் ஆயிரம் கால் பாய்ச்சலுடன் முன்னே ஓட வைக்கிறது. சிரிக்க வைக்கிறது. உணர்வுகளுடன் உரையாட வைக்கிறது.

கண்ணனையே காதலித்து, கண்ணனையே கரம் பிடித்த ஆண்டாள் ஆகட்டும், கண்ணனையே நினைத்து உருகிய மீராவாகட்டும், இன்றைய தலைமுறை மனிதர்களாகட்டும். எல்லாருக்குமான ஒரே உணர்வு இது.

மனிதனை மனிதனாய் உணரவைக்கிறது காதல்...
மனிதனை தெய்வமாய் உயர்த்துகிறது காதல்..

செங்குருதி பொங்க சாட்டையடி அடிக்கிறது
சிறகுகளைக்கொண்டு சாமரமும் வீசுகிறது

காதல் விசித்திர அனுபவம்...

'ஆதலினால் காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே!!!'

காதலர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்...

18 ஆம் நூற்றாண்டின் இலங்கை - 1

2010-02-05T08:55:00.000-08:00

இது ஒரு புகைப்படப் பதிவு. இணையத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது எனக்கு வந்த ஒரு மின்னஞ்சலில் வந்த புகைப்படங்கள் இவை. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் இலங்கை இரயில் நிலையங்களின் புகைப்படங்கள்.

மீண்டும் ஒரு பயணம்..

2010-01-28T08:59:00.000-08:00

சென்னையில் இருப்பதினால் இருக்கிற ஒரு முக்கியமான பாதிப்பு எந்த இடத்திற்கும் அவ்வளவு லேசில் போக முடிவதில்லை. இந்த ரிசர்வேசன் என்ற ஒரு கோட்பாடை வைத்துக் கொண்டு இவர்கள் அடிக்கும் கொட்டம். (நான் சொல்வது train, cinema ticket போன்ற reservationகளை. வேறு வகையாக யோசித்து தவறாக எடுத்துக்கொண்டால் அதற்கு கம்பேனி பொறுப்பல்ல!)

Reservation என்ற உடன் நமக்கு முதலில் தோன்றுவது இந்த புகைவண்டி என்று நாமகரணம் சூட்டப்பட்ட இரயில் வண்டிதான். (புகைவண்டி என்ற சொல் தம் அடிப்பவர்களையும் குறிப்பதனால் இங்கே இதை விளக்க வேண்டி வருகிறது. ) ஒரு நல்ல நாள் என்றால் போதும்.. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே computerஇன் முன் கண்களை கசக்கிக்கொண்டு உட்கார வேண்டியிருக்கிறது. இதனாலேயே ஊருக்குப் போவதற்குண்டான ஆசையே விட்டுப்போகிறது. சரி ஒரு பந்தாவாக A/C இல் போய் இறங்கலாம் என்று பார்த்தால் நம்மைப் போலத்தான் நாட்டில் எல்லாரும் இருப்பார்கள் போல. விட்டால் ரயில் படிக்கட்டுகளில் தொங்கிக்கொண்டு போகிற அளவுக்கு அங்கே waiting list வேறு. இத்தனை இக்கட்டுகளையும் தாண்டி ஊருக்கு ticket கிடைப்பது நம் பாட்டன் முப்பாட்டன் காலத்தில் செய்த ஒரு பெரும் புண்ணியம். (ஒரு காலத்தில் ticket கிடைத்ததை கொண்டாடும் வகையில் வேலை பார்க்கும் தளம் முழுக்க treat வைத்த கதையெல்லாம் உண்டு.)

சில சமயங்களில் ஊருக்கு போகிறபோது இவை எதிலும் இடம் கிடைக்காமல் கடைசி நேரத்தில் பேருந்தில் book செய்து போவதும் உண்டு. இங்கே அதுதான் கொடுமை. ஒரு சமயம் அப்படி இடம் கிடைக்காமல் ஏதோ ஒரு பேருந்தை பிடித்து ஊருக்கு போகலாம் என்று நினைத்து எழும்பூருக்குச் சென்றேன். அங்கு ஊரே திரண்டு வந்த மாதிரி ஒரு கூட்டம். சென்னையே காலி செய்துகொண்டு கிளம்பிய மாதிரி ஒரு தோற்ற மாயை. இருக்கிற எல்லாரும் ஆளுக்கு ஒரு மடிக்கணிணியை தோளில் தூக்கிகொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார்கள், குழாயடி சண்டைக்கு பெண்கள் வரிந்துக்கட்டிக் கொண்டு நிற்பது போல. அந்த கூட்டத்திலேயே நான் ஒருத்தன் தான் எதுவுமே செய்யாமல் அங்கு வந்து நின்று கொண்டிருக்கிற அபலைப் பையன் என்பது எனக்கு கொஞ்ச நேரம் கழித்துதான் தெரிந்தது. அத்தனை பேர் கையிலும் ஒரு ticket. என் பி.பியை எகிற வைக்க இது போதும். சரி இனி எங்கே டிக்கெட் கிடைக்கப்போகிறது என்று கிளம்புகிற சமயத்தில் ஒருத்தர் முன்னாடி வந்து நின்றார். நல்ல சாராய நெடி. அப்போதே கொஞ்சம் பல்பு எரிந்திருக்கவேண்டும் எனக்கு. அந்நேரத்தில் fuse புடிங்கியது போல் எதுவுமே தோணாமல் அவருடன் சென்றேன். போகிற வழியெல்லாம் 'நல்ல வண்டி சார். push back seat.. தூங்க ஆரம்பிச்சீங்கன்னா அலுப்பே தெரியாது. விடிஞ்சா ஊருக்குப் போயிரலாம்' என்றே சொல்லிக்கொண்டு போனார் அவர், மண்சட்டிக்குள் கல்லைப் போட்ட மாதிரி. அப்போதாவது கொஞ்சம் உஷாராகியிருக்க வேண்டும். . அதுவும் இல்லை. கடைசியில் கடைக்குப் போன போது ஒரே ஒரு பேருந்து. 700 ரூபாய் என கறாராக் சொன்னார் அந்த கடையில் இருந்தவர். வேறு வழியில்லாமல் கொடுத்து தொலைத்தேன். சரியாக ஒரு முக்கால் மணி நேரம் கழித்து (அரை மணி நேரத்துக்குள்ளாக வந்திருக்க வேண்டிய வண்டி அது) வந்தது அது. பேருந்தா, இல்லை vanஆ என்று தெரியாத அளவிற்கு ஒரு வினோதமான ஒரு வஸ்து உருண்டு வந்து நின்றது. ஊருக்குப் போக வேண்டிய ஒரு காரணத்தினால் அந்த கடைக்காரனையும் பகைத்துக்கொள்ளாமல் செல்லவேண்டியிருந்தது...

ஏறி உட்கார்ந்த உடனேயே பக்கவாட்டில் ஒரு கம்பி இருந்ததைக்கண்டு கடைசியில் push backஆவது கிடைத்த சந்தோசத்தில் அதை கொஞ்சமாய் இழுத்தேன். பின்னாடி இருந்த ஒரு பெண்மணி அதை விசுக்கென்ற அவர் பக்க இழுத்தபின் தான் தெரிந்தது அது ஒரு துடைப்பம் என்று. ஆனால் அப்படி மதுரையில் கிடைக்காத தென்னமாறும், ஈச்சமாறும் என்ன இங்கே சென்னையில் கிடைத்து விட்டது என்பது எனக்கு இன்று வரை தெரியாத வெளிச்சம்..

எப்படியோ இடித்துக்கொண்டே வந்து ஒரு வழியாக கண்ணயர்ந்த நேரம். நறுக்கென்று என்னவோ கடிக்க எழுந்து பார்த்தால் மூட்டைப் பூச்சி. கொடுமை. மூட்டைப்பூச்சி கடிக்கும் என்பதை விட அது இருக்கிறது என்ற ஒரு எரிச்சல் தான் பாதி தூக்கத்தை கலைக்கிறது. அப்படி கலைந்ததுதான் என் தூக்கமும். அப்படியே முழித்துக்கொண்டே கிடந்தேன்.

பொழுது விடிந்தது. சரி ஊருக்கு கிட்டத்துல வந்துட்டோம் போல என்று வெளியே பார்த்தால் அது என்ன ஊர் என்றே தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு குளமும் அதில் நாலு எருமை மாடுகளும் குளித்துக்கொண்டிருந்தன. கொஞ்ச தூரம் போனபின் தான் தெரிந்தது திருச்சியைக்கூட நாங்கள் நெருங்கவில்லை என்பது. அதற்கு பிறகு அந்த வண்டியே கூச்சலிட்டபின் தான் அடுத்த விஷயமும் எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. அந்த வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தவனுக்கு முதலில் மதுரைக்குப் போக வழியே தெரியாதாம். தலையில் அடித்துக்கொள்வதையும் அவன் கூடவே போவதையும் தவிர வேறு வழி தெரியாமல் நாங்களும் அவன் வழியிலேயே போனோம். ஆனால் இன்னமும் அந்த பின் சீட்டுப் பெண்மணிக்கு என் மேல் என்ன கோபம் என்றே தெரியவில்லை. கடைசி வரை கோவில்பட்டி வீரலட்சுமி போல முறைத்துக்கொண்டே வந்தாள். ஒரு விளக்குமாறை இழுத்தது அவ்வளவு பெரிய குற்றமா??

சரியாக 14 மணி நேரம் ஓட்டி ஊருக்கு கொண்டு வந்து இறக்கிவிட்டான் அந்த வண்டியை உருட்டிக்கொண்டு வந்தவன். இறங்கியவுடன் வழக்கம் போல ஆட்டோக்காரனிடம் பிச்சையெடுத்து (அதாவது பேரம் பேசி...) வீட்டிற்கு போய் பந்தாவாக இறங்கினேன். வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு அக்காக்களின் நலம் விசாரிப்பு. (ஆனால் அவர்களாவது அப்போதே சொல்லி இருக்கலாம்.) அதையெல்லாம் தாண்டி வீட்டிற்கு போனேன். போன உடனே சட்டென்று குளித்து முடித்து தூங்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடே வீட்டிற்கு போய் பார்த்தால்..

வாசலில் பூட்டு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது!!!

இலங்கைத்தமிழில் ஒரு கதை...

2009-11-21T10:30:00.000-08:00

இதுவரை இலங்கைத் தமிழில் நான் எந்த சிறுகதையும் படித்ததில்லை. படிக்கவும் வாய்ப்பு கிடைத்ததில்லை. மதுரை, கொங்கு, நெல்லை என பரவலாக அறியப்பட்டத் தமிழுள், இலங்கைத் தமிழில் மட்டும் இது வரை எந்தவொரு கதையும் புதினமும் தமிழக வெகுஜனப் பத்திரிக்கைகளில் அடிக்கடி வந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஒரு வழியாக இந்த வாரம் விகடனில் வந்த சிறுகதை 'புதுப் பெண்சாதி' படித்தேன். இலங்கையின் மணம் அந்த ஐந்து பக்கம் முழுவதும் விரவிக் கிடக்கிறது.

கதையின் களம் போராளிகளும், போர்க்குணமும் திணிக்கப்பட்ட மண் என்றாலும் (நான் பிறந்த காலத்தில் இருந்து இலங்கை என்னிடம் அப்படித்தான் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது). கதையின் களம் ஒரு சாதாரண ஈழக் குக்கிராமத்தில் இருந்து தொடங்குகிறது. கதையின் நாயகியே முன்னிறுத்தப்பட்டிருக்கிறாள். ரொம்பவும் சீக்கிரமே முடிந்த மாதிரி ஒரு பிரமை. என்னைக் கேட்டால் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். ரொம்பவும் வர்ணனைகளுடன் வருகிற கதைகள் சீக்கிரமே அலுத்து விடும். கடைசி வரை அலுக்காமல் ஆனால் கதையின் சாரமும் கரையாமல் இருக்கிற கதைகள்தான் இப்போது போணியாகின்றன. ஓடவும் செய்யும்.... ஆனால் ஐந்து பக்கங்களுக்குள்ளாக இலங்கையின் கலாச்சாரமும் வாழ்க்கைமுறையையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

முதல் இரண்டு பக்கங்களில் எங்கேயும் நடக்கிற சாதாரண நிகழ்ச்சிகளுடன் கதை நகர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. கடைசி ஒரு பக்கத்தில் தான் குறைந்த பத்திகளூடே போரும், அதனால் திசைத்திருப்பப்படுகிற அவ்விடத்து மக்களின் வாழ்க்கையும் ஒரு வகையான மறைபொருளாய் உணரக்கூடிய ஒரு சோகத்துடனே விவரிக்கப்படுகின்றன. மொத்ததில் கதை ஒரு இனம் புரியாத ஆற்றாமையையும் ஒரு வித சோகத்தையும் நம்மை உணரவைக்கிறது. மீட்டெடுக்கிற வலிமை இருந்தும் முடியாமல் போன ஆற்றாமை என பிசைகிறது இந்த கதை.

தமிழர்களின் தேசம், கைவிட்டுப் போனபின் இனி இது போன்ற கதைகளிலும், கட்டுரைகளிலும் தான் அதைப்பற்றி அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று நினைக்கும்போது பெருமூச்செறிவதையன்றி வேறு வழியில்லை. இனி இது போன்ற முற்காலத்து அழகியலையும், இக்காலத்து ரணங்களையும் வலிகளையும் தாங்கி வருகிற இவைதான் நமக்கு இனி சுவடுகள். கண்ணீரே வாழ்க்கையாகிப் போன இந்த மக்களுக்கு இனிமேலாவது ஏதேனும் ஒரு ஆறுதல் கிடைக்குமா என்பது கடவுளுக்குத் தான் வெளிச்சம். வெளிச்சம் கிடைக்கட்டும்.....

எழுத்தூடல்

2009-11-16T07:15:00.000-08:00

எழுதுவதாய் எத்தனித்து
எடுத்தேன் என்
முதல் எழுத்தை.
விடிவதற்குள் முடிக்கிற அவசரம்.
முதல் எழுத்து
என்னிடம்
எழுதப்படுகிற
விஷயம் கேட்டது.
எழுத்துக்கு
அது தேவையில்லையென
எழுத ஆரம்பித்தேன்.
நானும் தேவையில்லையென
எழுத்தும் போனது.
இன்னமும் அலைகிறேன்.
எழுத முடியா மோனத்திற்கான
எழுத்துக்களைத் தேடி...

Evergreen Lovers

2009-09-15T05:12:00.000-07:00

To ,
Tintumol
UKG A.

Dear Tintumol, I love you. My dream I see you. Everywhere you. You no, I live no.I come red shirt 2morrow. You love I, you come red frock. I wait downmango tree. You no come, i jump train. Sure come...
yours lovely,
TutumonStd 1 B

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Reply....by Tintumol....

Darling, your letter mama see. Papa beat me beat me so many beat me.I cry. i cry. So no come to mango tree. No jump train. I love you.See another day. I no red frock. Only green.

You love me, you love me you green shirt. Give I gift. I see you with pinkumol.Where you go.. NO talk to her. Okay My dream also only you

Lovely
Tintumol...

Cartoon

2009-09-09T01:58:00.000-07:00

Courtesy: Jophy Joy

பெயர் தெரியாத பறவை

2009-09-06T23:36:00.000-07:00

என்றைக்கும் போல
இன்றும்
வானம் புரண்டு கொண்டிருக்கிறது
குதிரைகளும் யானைகளும்
தறிகெட்டு ஓடுகின்றன
வயல் வெளிகளின் நடுவே
புற்களும்
ஜன்னலின் அனுமதிக்கப்பட்ட
வெளிகளின் வழியே
நானும்
வெண்ணிற வானத்தை
வெறிக்கின்றோம்
திக்குகள் ஏதுமற்ற
வெளியில்
யாருக்கும் தொடர்பில்லா
பெயர் தெரியாத
பறவையொன்று
பறந்து சென்றது
எந்த சலனமுமிலாமல்
மீண்டும்
வெண்ணிற வானத்தை
வெறிக்கின்றோம்
மற்றொரு
பெயர் தெரியாத
பறவையைத் தேடி!

கையளவு வாழ்க்கை

2009-09-03T06:37:00.000-07:00

மனிதன் பல சமயங்களில் தனது சுயத்தை இழந்து விடுவதும், பின்னர் எங்கோ யாரிடமோ, மீண்டும் அடைய முடியாத தனது சுயத்தைக் கண்டு ஒரு ஆதங்கப் பெருமூச்செறிவதும் சாதாரணமாய் நாம் எங்கும் காண்கிற ஒன்று. ஒவ்வொரு மனிதனின் தேடலும் எதற்காகவோ யாருக்காகவோ முடக்கப்படுகிறது. அல்லது அவனது வழி மாற்றப்படுகிறது. திசைத் திருப்பப்படுகிறான் மனிதன். எங்கோ எதற்காகவோ அதுவும் எந்த ஒரு காரணமும் அறியாமல் தொலைக்கிற இந்த விசயங்களினால் நமது தனிமனித சுதந்திரம் பாதிக்கப்ப்டுகிறது. எதற்காகவும் அல்லாத, ஒரு அர்த்தம் புரியாத, சுய தேடல் மௌனங்களினூடே நிகழ்ந்தாலும், பூஜ்ஜியமே வாழ்க்கையாய் மனமொப்பாத முடிவுக்கு ஒவ்வொரு கணமும் தள்ளப்படுகிறோம்.

ஆனால் இன்னொருவரின் சந்தோஷத்திற்காக தன் சுயத்தை இழப்பதிலும் ஒரு சுகம் இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு இன்று வந்த ஒரு மின்னஞ்சல். வழக்கமாய் வருகிறது போல் இல்லாமல் கொஞ்சம் வித்தியாசமாய், கொஞ்சம் உருப்படியாய் ஒரு மின்னஞ்சல்.

ரொம்பவும் நோய்வாய்ப் பட்டிருந்த அந்த நபர் ஒரு நாளைக்கு ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே எழுந்து உட்கார அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அதுவும் நுரையீரலில் கோர்த்துப் போயிருந்த நீரை அப்புறப் படுத்துவதற்காக. அதற்கு மேல் உட்கார வைத்தாலும் அவரால் உட்காரமுடியாத நிலை. நோய் உடம்பிலிருந்து மனம் வரை அத்தனையையும் தின்று செரித்திருந்தது.
அதே நிலையில் இன்னொரு மனிதன். ஆனல் எழுந்து கூட உட்கார முடியாத நிலை. படுத்த படுக்கையாகவே இருக்கிற மனிதன். வெறும் மருந்துகளும், மாத்திரைகளுமே உலகம்.

எப்படியோ அந்த இருவரும் நண்பர்களானார்கள். வாழ்க்கை, மதம், வீடு, மனைவி, தொழில் என எல்லாவற்றைப் பற்றியும் பேசினார்கள். வலியும் வேதனையும் அவர்களை இணைத்திருந்தது.

தனக்காக அனுமதிக்கப்பட்ட அந்த ஒரு மணி நேர இடைவேளையில் ஜன்னலொர மனிதன் எழுந்து ஜன்னலின் வெளியே இருந்த உலகத்தை தனது நண்பனுக்காக விவரிக்கத் தொடங்குகிறான். வெளியே தெரிந்த வெளிச்சம், உலகம், மனிதர்கள், என படுத்திருந்த அந்த மனிதனின் கருப்பு வெள்ளை உலகத்திற்கு கொஞ்சம் சாயம் பூசுகிறான். அந்த மனிதனும் தான் உண்மையாகவே வாழுகிற அந்த ஒரு நொடி உலகத்திற்காக தனது நாட்களை எதிர்பார்க்கிறான்.இப்படியே கழிகிறது நாட்கள்.

கொஞ்சம் காலம் கழித்து ஜன்னலோரத்தில் இருந்த மனிதன் இறந்து விடுகிறான். அன்று காலையில் அவனுக்கு வழக்கம் போல் மருந்து கொடுக்க வருகிற செவிலி அவன் இறந்து போயிருக்கக் கண்டு துக்கத்துடன் அவனது உடலை அங்கிருந்த பணியாளர்களை அழைத்து அப்புறப்படுத்த சொன்னாள். அவனது உடல் அப்புறப்படுத்த பின்பு அவனருகில் இருந்த அந்த மனிதன் அந்த செவிலியிடம் அந்த இடத்திற்கு தன்னை மாற்ற முடியுமா என்று கேட்க, அதற்கு ஒப்புக்கொள்கிறாள் அந்த செவிலி. பின்னர் அந்த இடத்திற்கு அவன் மாற்றப்படுகிறான்.

புதிய இடம் ஜன்னலோரத்திருந்தது. தனது நண்பன் தனக்காக வருணித்த அந்த காட்சிகளை காண்பதற்காக மிகவும் முயன்று சிரமப்பட்டு எழுந்தான் அவன். ஆனால் அங்கு அவன் பார்த்ததெல்லாம் வெறும் சுவர் மட்டும் தான்.
இதைக்கண்டு அதிர்ச்சியுற்ற அவன் அங்கிருந்த செவிலியிடம் கேட்டதற்கு பின் தான் தெரிகிறது அந்த ஜன்னலோரத்தில் இருந்த அவனது நண்பனுக்கு பார்வை தெரியாத விஷயம். அவன் சொன்னதெல்லாம் படுத்திருந்த அவனது நண்பனை உற்சாகப்படுத்துவதற்காகவே!

இந்த கதையை பல சமயங்களில் இதற்கு முன் நாம் படித்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த நொடி மட்டும் வருந்தி விட்டு மீண்டும் லௌகீக வாழ்க்கையின் கட்டுக்குள் வந்து விட நேர்கிறது. சக மனிதனுக்கு செலுத்த வேண்டிய அன்பு, நாம் அவனுக்கு செய்கிற கைமாறு அல்ல. அது ஒரு வகையான சுகம். வாழ்க்கையின் செறிவுகளில் நாம் சந்திக்கிற மனிதர்கள் ஆயிரம் ஆயிரம். எல்லாரையும் எல்லா இடங்களிலும் திருப்தி படுத்துவது என்பது இயலாத காரியம் தான். ஆனால் நாம் பார்க்கிற சக மனிதர்களுக்கு அந்த ஒரு வினாடி நாம் தருகிற திருப்தி அவர்களுக்கு பெரிதாகத் தெரிகிறதோ இல்லையோ நம்மை ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்த்து பூரிக்க வைக்கிறது. இதனால் நம் சுயத்திற்கு இடைஞ்சல், நமது வாழ்க்கையில் இன்னொருவரின் தாக்கம் இவற்றிற்கெல்லாம் வாய்ப்புகள் அதிகம் எனிலும், மற்றவர்களின் சுகத்திற்காக நமது சுயத்தை இழப்பதிலும் ஒரு சுகம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

இந்த கையளவு வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு முடிவற்ற மோனத்தைத் தேடியே போகின்றன. நாளுக்கு நாள் வாழ்க்கையின் மீதான ஈர்ப்பும், அதன் வெளிகளில் திரிவதற்கான நேரமும் நம்மிடம் மெல்ல மெல்ல தொலைந்து வருகிறது. இதையெல்லாம் எப்படி மீட்கப் போகிறோம்? வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தை, அதன் உள்ளுறை அர்த்தத்தை எப்போது புரிந்து கொள்ளப் போகிறோம்? காலத்தின் மீது திணிக்கப்பட்ட ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகளைப் போல் இந்த மானுடப் பிரபஞ்சத்தை இந்த கேள்விகளும் சுற்றி வரட்டும்....

இதுவும் கடந்து போகும்

2009-08-27T00:55:00.000-07:00

இன்று உலகின் மிகப்பெரிய தகவல் களஞ்சியமான Wikipediaவில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தபோது இந்த தொடரை பார்க்க நேர்ந்தது.

"And, this too, shall pass". "இதுவும் கடந்து போகும்".

இதற்கு analogousஆக சில புறநானூற்றுப் பாடல்களைகூட முன் வைக்கலாம். ஆனால் அவை எந்த எந்த பாடல்கள் என்று எனக்கு அவ்வளவு அறுதியிட்டு கூற முடியாததால் அந்த முயற்சி (இப்போதைக்கு!) கைவிடப்படுகிறது. (எனினும் எங்காவது காணக்கிடைத்தால் நிச்சயம் முன்வைக்கிறேன்)

இதுவும் கடந்து போகும்... எத்தனை சத்தியமான வார்த்தைகள். உலகின் நிலையாமையை மூன்றே வார்த்தைகளில் விளக்க முற்படுகிற ஒரு முயற்சி. இதன் வரலாறும் கொஞ்சம் சுவையாய் இருந்தது.

அரசவையில் இருந்த சாலமன் அரசர், அவரது நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான அமைச்சரான பினையாவை (Beniah) அழைத்து கேட்டாராம். "பினையாஹ், எனக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட மோதிரத்தை நீ கொண்டு வர வேண்டும்.. சுகோத் திருவிழாவிற்கு அதை நான் அணிந்து கொள்ள வேண்டும்" என்றாராம். அதை கேட்ட பினையாஹ் "அப்படி அந்த மோதிரத்தில் என்ன விசேஷம்" என்று கேட்க, அதற்கு மன்னர் "அது ஒரு மாய மோதிரம். யாராவது மிகுந்த சந்தோஷத்தில் இருப்பவன் அதை பார்த்தால் சோகமாகி விடுவான்.. சோகமாய் இருப்பவனையோ அது மகிழ்ச்சிப்படுத்தும்" என்றார். இதைக்கேட்ட பினாயிஹ் அந்த மோதிரத்தை தேடி எல்லா இடங்களிலும் சுற்ற்றுகிறார். கடைசியில் மன்னர் சொன்ன நாளும் வந்தது. ஆனால் மோதிரம் மட்டும் கிடைக்கவில்லை. சாலமனுக்கு அப்படி ஒரு மோதிரம் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்று தெரிந்திருந்தாலும் அவர் அமைச்சரிடம் கொஞ்சம் விளையாட நினைத்து இந்த வேலையை கொடுத்திருக்கிறார். இது தெரியாத அமைச்சர் மன்னரின் ஆணையை நிறைவேற்ற காடு மேடு தேடி ஓடுகிறார்..

இவ்வாறாய் தேடிப் போகிற வழியில் ஜெருசலேமிற்கு செல்கிறார் பினையாஹ். அப்போது அங்கு ஒரு ஏழை வியாபாரியின் குடிசையை பார்க்கிறார். அன்றைய பொழுது பாடிற்காக செல்வதற்கு தயாராகிக்கொண்டிருந்த அவரிடம் இந்த பிரச்சினையை சொன்னார் பினையாஹ். அவர் சொல்வதை பொறுமையுடன் கேட்ட அந்த பெரியவர் சிரித்துக் கொண்டே ஒரு மோதிரத்தை எடுத்து நீட்டினார். அதை பார்த்து மகிழ்ந்து பினையாஹ் அதை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் அரசவைக்கு ஓடினார்.

"என்ன பினையாஹ் கிடைத்ததா? " என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாராம் மன்னர். சுற்றி உள்ள அத்தனைப் பேரும் இந்த ஆளுக்கு எங்கிருந்து அப்படி ஒரு மோதிரம் கிடைக்கப் போகிறது என்ற feelஓடு ஏளனமாய்ப் பார்க்க அந்த அமைச்சர் சிரித்துக்கொண்டே மோதிரத்தை எடுத்து மன்னரிடம் நீட்டுகிறார். மோதிரத்தைப்பார்த்த மன்னரின் சிரிப்பு அப்படியே மறைந்தது. . அந்த மாய மோதிரத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வார்த்தைகள் தான் "கிமெல், சயின், யுத்" அதாவது "இதுவும் கடந்து போகும்" (This too shall pass). அந்த நொடி சாலமனுக்கு ஒரு ஞான தெளிவு கிடைக்கிறது. உலகின் இந்த செல்வங்கள் எல்லாம் ஒரு நாள் தூசாகிப் போகிறவை என்ற ஒரு தெளிவு பிறக்கிறது.

"நீர்க்குமிழிக்கு நிகரென்பர் யாக்கை, நில்லாது செல்வம்..." என்று எங்கோ எப்போதோ ஒரு பழைய பாடல் ஒன்றை படித்ததாய் ஞாபகம். இதே அர்த்தத்தை தருகிற வார்த்தைகள். நம் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் போகிறது. என்றோ எப்போதோ கிடைத்த கிடைக்கிற ஒரு நிமிட சந்தோஷத்திற்காக நம் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் நில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். எத்தனைப் பேர், ஒரு நிமிட செலவில் நம் குழந்தையின் உள்ளங்கால்களைப் பார்த்து பூரித்து போய் இருக்கிறோம்? கோவிலுக்கு செல்லும் நமக்கு அங்கு கோபுரங்களில் பறக்கிற புறாக்களை இரசிக்க நேரம் இருக்கிறதா? வார இறுதி நாளின் கொண்டாட்டத்திற்காக ஒரு வாரம் முழுதும் தூங்க நேரமில்லாமல் திரியும் மனிதர்கள் தான் நம்மிடையே அதிகம். நம் தாத்தாவும் பாட்டியும் நமக்காக, நம்முள்ளே விட்டுச்சென்ற கதைகள் யாருக்கு இப்போதும் ஞாபகம் இருக்கிறது? அவர்கள் சொன்ன கதைகளில் ஒரு சதவீத கதைகளையாவது நம் குழந்தைகளுக்காக எடுத்த செல்ல முடியுமா என்றால் அதற்கு முக்கால்வாசி பேரிடம் ஆதங்கம் பொதிந்த, பெருமூச்செறிந்த மௌனம்தான் பதில்.எங்கோ எப்போதோ தொலைந்து போன சுயத்தை இன்று எல்லாரிடமும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது மனது.

வருங்கால நாட்களை நினைத்து நிகழ்கால நொடிகளை தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஒவ்வொரு நொடியும் அர்த்தமற்ற மௌனங்களுடன் ஏதோ ஒரு பெயர் தெரியாத கரும்புள்ளியில் கலக்கிறது. இதெல்லாம் எதற்காக? ஏன் இந்த அன்னியப்படுதல்? இவைக்கெல்லாம் விடை எந்த மனிதனால் தர முடியும்?

சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்....

2009-08-14T23:01:00.000-07:00

முப்பது கோடி ஜனங்களின் சங்கம்
முழுமைக்கும் போது உடைமை.
ஒப்பி லாத சமுதாயம்
உலகத் துக்கொரு புதுமை

இனியொரு விதி செய்வோம் - அதை
எந்த நாளும் காப்போம்
தனியொருவனுக் குணவிலை யெனில்
ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்!!

நடிப்புச் சுதேசிகள் - பாரதி

2009-08-05T23:00:00.000-07:00

இந்த பாடல் பாரதியுடையது. எழுதிய காலம் சுமார் 80 வருடங்களுக்கு முன் என்றாலும் இக்காலத்துக்கும் ஒத்து வருவது தான் இந்த பாடலின் சிறப்பு..
இதை இந்த இடத்தில் இந்த நேரத்தில் எடுத்துக்காட்ட எந்தவொரு காரணமும் இல்லை. ஏதோ திடீரென்று தோன்றியது.. அதை அப்படியே ஒரு பதிவார் இங்கே முன்வைக்கிறேன்...

நெஞ்சில் உரமுமின்றி நேர்மைத் திறமுமின்றிவஞ்சனை சொல்வாரடீ - கிளியேவாய்ச் சொல்லில் வீரரடீ. (1)
கூட்டத்திற் கூடிநின்று கூவிப் பிதற்றலன்றிநாட்டத்திற் கொள்ளாரடீ - கிளியேநாளில் மறப்பா ரடீ. (2)
சொந்த அரசும்புவிச் சுகங்களும் மாண்புகளும்அந்தகர்க் குண்டாகுமோ? - கிளியேஅலிகளுக் கின்ப முண்டோ? (3)
கண்கள் இரண்டிருந்தும் காணுந் திறமையற்றபெண்களின் கூட்டமடீ - கிளியேபேசிப் பயனென் னடீ. (4)
யந்திர சாலையென்பர் எங்கள் துணிகளென்பார்மந்திரத்தாலே யெங்கும் - கிளியேமாங்கனி வீழ்வ துண்டோ? (5)
உப்பென்றும் சீனி என்றும் உள்நாட்டுச் சேலை என்றும்செப்பித் திரிவா ரடீ - கிளியேசெய்வ தறியா ரடீ. (6)
தேவியர் மானம் என்றும் தெய்வத்தின் பக்திஎன்றும்நாவினாற் சொல்வ தல்லால் - கிளியேநம்புத லற்றா ரடீ. (7)
மாதரைக் கற்பழித்து வன்கண்மை பிறர்செய்யப்பேதைகள் போலுயிரைக் - கிளியேபேணி யிருந்தா ரடீ. (8)
தேவி கோயிலிற் சென்று தீமை பிறர்கள் செய்யஆவி பெரிதென்றெண்ணிக் - கிளியேஅஞ்சிக் கிடந்தா ரடீ. (9)
அச்சமும் பேடிமையும் அடிமைச் சிறுமதியும்உச்சத்திற் கொண்டா ரடீ - கிளியேஊமைச் சனங்க ளடீ. (10)
ஊக்கமும் உள்வலியும் உண்மையிற் பற்றுமில்லாமாக்களுக்கோர் கணமும் - கிளியேவாழத் தகுதி யுண்டோ? (11)
மானம் சிறிதென்றெண்ணி வாழ்வு பெரிதென்றெண்ணும்ஈனர்க் குலகந் தனில் - கிளியேஇருக்க நிலைமை யுண்டோ? (12)
சிந்தையிற் கள்விரும்பிச் சிவசிவ வென்பது போல்வந்தே மாதர மென்பார் - கிளியேமனதி லதனைக் கொள்ளார். (13)
பழமை பழமையென்று பாவனை பேசலன்றிபழமை இருந்த நிலை - கிளியேபாமர ரேதறிவார்! (14)
நாட்டில் அவமதிப்பும் நாணின்றி இழிசெல்வத்தேட்டில் விருப்புங் கொண்டே - கிளியேசிறுமை யடைவா ரடீ.! (15)
சொந்தச் சகோதரர்கள் துன்பத்திற் சாதல்கண்டும்சிந்தை இரங்கா ரடீ - கிளியேசெம்மை மறந்தா ரடீ. (16)
பஞ்சத்தும் நோய்களிலும் பாரதர் புழுக்கள்போல்துஞ்சத்தம் கண்ணாற் கண்டும் - கிளியேசோம்பிக் கிடப்பா ரடீ. (17)
தாயைக் கொல்லும் பஞ்சத்தைத் தடுக்க முயற்சியுறார்வாயைத் திறந்து சும்மா – கிளியே!வந்தே மாதர மென்பார். (18)

இந்த கொண்டாட்டங்கள் தேவையா?

2009-08-03T05:06:00.000-07:00

நேற்று அதிகாலை ஆறு நாற்பதிற்கு துவங்கியது அந்த கூத்து. ஓயாமல் செல்(ல) ஃபோனை துடிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தனர் எனது நண்பர்கள் அனைவரும். மற்ற நாட்களில் வெறும் குறுந்தகவலுடன் நிறுத்திக் கொள்ளும் பயபுள்ளைக எல்லாம் நேற்று அதிசயமாய் கால் பண்ணி பாசத்தை பொழிந்தவுடன் அப்படியே நெகிழ்ந்து போனேன். அதிகாலை(!) கண்விழிப்பும், இவர்கள் பாசமும் சேர்ந்து என் கண்களில் நீரை வரவழைக்க, அத்தோடு ஒருத்தனை போனில் பிடித்து கேட்டபின் தான் விஷயம் தெரிந்தது.. நேற்று நண்பர்கள் தினமாம்.

அடுத்த காலில் இருந்து என்னை அழைத்தவர்கள் எல்லாம் வாங்கிக் கட்டி கொண்டார்கள். எல்லாரிடமும் ஒரே கேள்வியே கேட்கப்பட்டது.
"நேத்து வரைக்கும் நல்லாதானடா இருந்தீங்க? இத்தன வருஷமும் இல்லாம இப்ப மட்டும் எங்க இருந்துடா வந்தது இந்த நண்பர்கள் தினம்?"
இதெல்லாம் விட என் நண்பனுக்கு வந்த கோபம் தான் என்னை சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைத்தது. (கருமம்டா சாமி!)

அவனுக்கு அதிகாலை வந்த ஒரு குறுந்தகவல் கிட்டத்தட்ட பின்வருமாறு இருந்தது. (கவனிக்கவும் 'கிட்டத்தட்ட'!) "தாயின் பாசத்தை உனது நட்பில் காண்கிறேன்". இந்த செய்தியை பார்த்து கொந்தளிந்தானோ இல்லை அதிகாலையிலேயே எழுப்பியதால் கொந்தளித்தானோ தெரியவில்லை. ஆனால் அடுத்த நிமிடம் அந்த தகவலை அனுப்பிய அந்த நண்பருக்கு கால் போட்டு, கொந்தளித்தான். "ஏண்டா நீயும் நானும் பார்த்தே 2 நாள் தான் இருக்கும். இதுல நான் உனக்கு தாய் பாசத்த காட்டுனேனா? ஏண்டா கேவல படுத்தறீங்க" என்று அந்த நண்பனை படுத்தி எடுத்து விட்டான்.

இது ஒரு அதிகாலை துயிலெழுதலால் விளைந்த எரிச்சலில் வெளிவந்த சொற்கள் என்றாலும் இதில் சில பொது நல சந்தேகங்களும் கலந்து இருக்கின்றன. இந்த ஆணிகளையெல்லாம் பிடுங்குவதிலேயே நேற்று முழுவதும் கழிந்தது என்னவோ வேறு விஷயம். சில ஆணிகளை பிடுங்கினாலும் என்னால் பிடுங்க முடியாமல் சுவற்றிலேயே தூர்த்துப் போன சில ஆணிகள் கிடக்கின்றன. அவற்றை தான் ஈண்டு அவ்வையார் போல இல்லாட்டினாலும் என்னளவிற்கு வரிசைப் படுத்தி இருக்கிறேன்.

ஆணி நம்பர் 1. இத்தனை நாள் எங்கு போயிருந்தது இந்த கொண்டாட்டமெல்லாம்? இத்தனை வருடங்கள் இல்லாமல் இப்பொழுது மட்டும் எதற்கு இந்த கொண்டாட்டங்கள் எல்லாம்?

ஆணி நம்பர் 2. இருக்கிற தினங்களை வைத்துக் கொண்டே இன்னும் எதுவும் குறிப்பிடத் தகுந்த மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லை எனும்போது இப்போது புதிதாய் எதற்கு இந்த கொண்டாட்டங்கள்? (இதை இப்படியும் வைத்து கொள்ளலாம். இந்த கொண்டாட்டங்கள் எல்லாம் தேவையா?)

ஆணி நம்பர் 3. அப்படி ஒரு வேளை அப்படி ஒரு தினம் நமக்கு தேவையாய் இருந்து அதையும் நாம் கொண்டாட வேண்டி இருந்தால் அதற்கு அரசாங்க விடுமுறை தேவைப்படுமா? (இந்த புண்ணியத்துல ஊருக்கு போயிட்டு வரலாமேனு தான்.. :) )

ஆணி நம்பர் 4. இதற்கு ராம் சேனா அமைப்பினரின் reaction எப்படி இருக்கும்?

ஆணி நம்பர் 5. ஒரு வேளை அவர்கள் reaction வேறு மாதிரி இருந்தால் யார் யார் எல்லாம் பாதிக்கப் படும் வளையத்திற்குள் வருபவர்கள்? (ஏதோ கொஞ்சம் நாட்டுக்கு உபயோகமா பேசுவோமேனு தான்!)

ஆணி நம்பர் 6. இந்த american hype, american hype என்கிறார்களே ஒரு வேளை இது அதுவாக இருக்குமோ? (இந்த கேள்வி America ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து கோஷம் இடுகிற அனைவருக்கும். ஆனால் எனக்கு அந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தம் கூட தெரியாது. இன்னும் தெளிவாக சொல்லப் போனால் இந்த வார்த்தைகளின் நிழல் கூட படாத, இன்னமும் அமெரிக்க கர்சீப், சிங்கப்பூர் செண்ட் என்றால் வாயைப் பிளக்கிற சராசரி இந்தியர்களுள் நானும் ஒருவன்)

என்னைப் பொறுத்த வரையில் இந்த கொண்டாட்டங்கள் மனித குலத்திற்கு ஒரு வகையான stree busters என்றாலும் அந்த விழாக்களின் நோக்கங்கள் நிறைவேற்றப்படுகின்றனவா என்பதும் இங்கு கவனிக்கப்படவேண்டியதாகிறது. For Example, உலக சுற்றுப்புற சூழல் நாள் என்று ஒன்று இருப்பதாகக் கேள்வி. ஆனாலும் இன்னமும் இந்த உலகம் Global Warmingஐ பற்றி கூவிக் கொண்டுதானே இருக்கிறது? இன்னமும் பொது இடங்களில் ரயில் வண்டி விடுகிற இம்சை அரசர்கள் இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள்? எல்லாரும் கூவும் போது நாமும் கூவி விட்டு பின்னர் அவனவன் வேலையை பார்க்கப் போவது அசல் பிரியாணிப் பொட்டலத்திற்காக கோஷம் இடுகிற உண்மை(!) அரசியல் தொண்டர்களை போல் தான் இருக்கிறது.

இந்த பத்திகளினால் நான் பதிவு செய்ய விரும்புவது இந்த கொண்டாட்டங்களுக்கு எதிரான எனது எதிர்ப்பையல்ல. ஆனால் அந்தந்த தினங்களின் மகத்துவங்கள் அந்த ஒரே நாளுடன் மறந்து போவதற்கு எதிரான எனது எதிர்ப்பையே.. சொல்லப் போனால் உண்மையான நண்பர்களுக்கு என்றென்றும் திருவிழாதான் (கொஞ்சம் பழைய dialogueதான். ஆனாலும் இந்த இடத்தில் எடுத்தாளவேண்டியது அவசியமாகிறது.)

2009-07-31T06:36:00.001-07:00

முன்பு ஒரு காலத்தில் இதே இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த அர்த்தம் தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன் என்ற பதிவு யாரும் அர்த்தம் சொல்ல முன் வராத காரணத்தினால் இந்த இடத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டது. எனினும் அர்த்தத்தை நானே கண்டுபிடித்து விட்டேன். முயன்றவர்களுக்கு நன்றி!!

நான் வளர்ந்து விட்டேனா??

2009-07-20T06:52:00.000-07:00

இது நான் எப்ப செய்த புண்ணியத்தின் விளைவோ தெரியல! நமக்கு நண்பர்களா மாட்டுகிறவர்களின் வயது வரம்பு எல்லாம் ஒன்னு ஒன்றிலிருந்து பத்து வரை. இல்லாட்டி அறுபதிலிருந்து தொண்ணூறு வரை.. (நான் பாத்த அதிக பட்ச வயதே தொண்ணூறு தான். ஏன்னா இவங்க தான் நம்மள நம்பறாங்க.. மத்த எல்லாருமே கொஞ்சம் வெவரமாத்தான் இருக்காங்க...)ஆனாலும் கொஞ்சம் கூட அலுப்புத் தட்டாத சினேகம் இதெல்லாம். இந்த குழந்தைகளுக்குள் தான் எத்தனை எத்தனைக் கதைகள்... எத்தனை சின்ன சின்ன உலகங்கள்.... இவங்க உலகத்துக்குள்ள நாமும் பிரவேசிக்கும்போது இவங்க கதைகளோட மட்டும் இல்ல..நம்மோட பால்ய காலத்துக்கு போயிடறோம். H.G. Wellsஒட டைம் மெசின் இவங்க தான் போல...

எங்க வீட்டோட குழந்தை நான் தான்.. வயது, வெறும் 20.. ( சரி.. சரி.. காதுல புகை வரது தெரியுது!! ) கி.பி. 2006 வரைக்கும்.. அதுக்கு அப்பறம் தான் எங்க வீட்டுக்கு ஹரிணி வந்து சேர்ந்தா.. அதாவது எங்க வீட்டுக்கு புதுசா குடி வந்தாங்க ஹரிணியோட அம்மாவும் அப்பாவும்.. இன்னும் சொல்லப் போனா அவ பொறந்தது எங்க வீட்டுக்கு வந்ததுக்கு அப்பறம் தான். அவ வளர வளர என்னோட குழந்தைங்கற இமேஜ் (!) போய் அந்த எடத்துக்கு ஹரிணி வந்துட்டா!... எப்படியோ! இப்ப வரைக்கும் எங்க வீட்டுல அவ தான் குழந்தையா இருக்கா!

நான் சொல்லப் போற விஷயம் நடந்து சுமார் 1 வருஷம் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.. நான் கம்பேனியில் சேர்ந்த புதிது(சத்தியமா 'மன்னார் & கம்பேனி' இல்ல). நல்லா பந்தாவா வந்து ஊர்ல இறங்கி இருந்த்தேன்.. இங்கே நாம கிழிச்ச கிழிப்புக்கு ஊர்ல கறி சோறு வேறு.. நல்லா கொட்டிகிட்ட பின்னாடி என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம சானல திருப்பிகிட்டு இருந்தேன்...(டிவி யில் தான்.. நம்ம பண்ண பாவத்தோட விகிதாச்சாரங்களின் அடிப்படையில் வச்சு பாத்தா எதிர் வீட்டுல பாட்டி இருக்கறதே பெருசு.. இதுல பார்ட்டி எங்க இருந்து இருக்கும்..) எதுக்கும் உதவாத அதே படங்கள், சில பல மொக்கை ஜோக்குகள்னு வழக்கம் போல பொழுதுகள் வீணாக கழிக்கப்பட்டன..

ஆனால் ஒன்னு.....படிப்பு எங்க படிச்சாலும் வேலை மட்டும் வெளியூர்ல பாக்கனும். ஊரத் தேடி என்னைக்காவது நாம ஓடி வரும் போது அன்றைக்கு அந்த ஊரே நம்மை உபசரிக்கும் பாருங்க.. அந்த சொகத்துக்காகவாவது வெளியூர்கள்ல வேலை பார்க்கனும். ஆனா அதுலயும் ஒரு சூட்சமம் இருக்கு.. பெங்களூர் இல்லாட்டி வடக்கு பக்கம் எங்கயாவதுதான் வேலைக்கு போகணும்.. இங்கனயே சென்னைல வேலை பார்த்தோம்னு வச்சிக்கோங்களேன்.. நம்மள எவனும் மதிக்க மாட்டேங்கறான். இதே வேலையை பெங்களூரிலோ இல்லை வடக்கு பக்கமாக வேறு ஏதோ ஒர் கண் காணாத, பெயர் வாயில் நுழையாத ஊரில் வேலை பார்த்தால் நம்மை ஏதோ வெளி நாட்டு பிரஜை போல பார்க்கின்றனர் இந்த மக்கள். எப்படியோ.. ஒரு பெரிய ஜனக்கூட்டத்தினூடே தனித்து அடையாளம் காட்டப் படுவது எல்லாருக்கும் பிடித்தமான போதை தானே!!

சரி வியாக்கியானத்த விட்டுட்டு விஷயத்துக்கு வருவோம்.
அன்றைக்கு சானல திருப்பிக் கொண்டு இருந்தவன், திடீர்னு என்ன நினைச்சேனோ தெரியல பக்கத்துல எங்க அப்பா அடுக்கி வச்சிருந்த புத்தகங்கள்ல ஒன்ன எடுத்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன்... (வேற எதுக்கு? தூங்கறதுக்குத்தான்.. நீங்களா நான் படிப்பாளினு நினைச்சுக்கிட்டா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை.. :)) அது கொஞ்சம் நல்ல புத்தகம்னு நினைக்கிறேன்.. எடுத்த ஐந்தே நிமிடங்கள் தான் அந்த மாற்றம் என்னுள்ளே நிகழ்வதற்கு.. வேற ஒன்னுமில்ல, தூங்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்...

அதுவும் இந்த புத்தகத்தை படிச்சிட்டே தூங்கற அந்த சுகம் இருக்கே! அதற்கு ஈடு இணையே இல்லை.. அப்படி ஒரு தூக்கம்.. அதுவும் அந்த 'அரை தூக்கம்' தான் உண்மையிலேயே தூக்கம் எனும் அந்த மாய பிரபஞ்சத்துள் ஒரு உன்னதமான கட்டம். கனவுகள் எல்லாம் நம் இஷ்டப் படி நடக்கிற ஒரு நேரம். அப்போது தான் எனக்குப் பிடித்த ஏதோ ஒரு இடத்தில் உலாவ ஆரம்பித்திருந்தேன்.. கிளிகளும் , பூக்களும் பூத்துக் குலுங்குகிற அந்த நந்தவனத்தில் எங்கோ மனம் போன போக்கில் திரிந்து கொண்டிருந்தேன்..
அப்ப தான் தூரத்தில இருந்து ஒரு அழுகுரல். எங்கோ கேட்டது மாதிரி இருந்தாலும் இது போன்ற தோற்ற மாயைகள் நமது கனவுப் பிரதேசங்களில் சகஜம் தானே.. ஆனாலும் இந்த மானுடப் பிறவிகளுக்கே உண்டான ஒரு curiosity. யார் அந்த நிலவு என்று திரும்பிப் பார்க்க உத்தேசித்த போது... 'அண்ணா' என்று மீண்டும் அதே குரல் அழைக்க...

கண்ண தொறந்து பார்த்தா ஹரிணிதான் அவ வீட்டுல இருந்து என்னை சத்தம் போட்டு கூவி கூவி ஏலம் விட்டுட்டு இருந்தா... என்னடானு பதறி அடிச்சு போய் "என்ன ஹரிணி பாப்பா " என்று கேட்டேன்..

அவள் "இங்க வா.. உக்கா' (உட்காரு என்பதின் ஹரிணி version)..
நானும் என்ன பண்ண போகிறாள் என்று யோசித்தபடியே அவளருகில் உட்கார்ந்து "என்ன பாப்பா" என்று கேட்க..

டிவியைப் பார்த்து கையை காட்டி 'அதோ பார் யானை" என்றாளே பார்க்கலாம்...

லிட்டர் கணக்காய் மூஞ்சியில் அசடு வழிய.. யாரும் பார்க்கிறார்களா என்று திரும்பி பார்த்தேன்..

தூரத்தில் ஹரிணியின் அம்மா சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்..

"சின்ன கொழந்தை கூட ஒன்ன பெரிய பையனா மதிக்க மாட்டேங்கறாடா!!!"

என்ன கொடுமை சார் இது!!!

அவசர அறிவிப்பு!!!!

2009-07-09T04:06:00.000-07:00

மதுரைக்கு போன கதை எனக்கே மொக்கையாகத் தோன்றியதால் முதல் episodeஇலேயே அது தொடர்வது தடுத்து நிறத்தப்பட்டது. அதற்காக "அடுத்து வரும் பதிவுகள் எல்லாம் படிக்கிற மாதிரி இருக்குமா கைப்புள்ள?" என்று கேட்கக்கூடாது... ஏனென்றால் அது எனக்கே தெரியாது.. அதனால் தான் ஏற்கெனவே சொல்லி இருக்கிறேன் 'இது வரைக்கும் படித்ததையே தாங்க முடியாதவர்களுக்கு, அடுத்த தொடரின் திருப்திக்கு நான் கியாரண்டி தரப் போவதில்லை.. எதற்கும் முடிந்தால் படித்து பாருங்கள்'.

மதுரைக்கு போன கதை

2009-07-06T02:15:00.000-07:00

ஊருக்கு போவதற்கு என்று காரணம் ஒன்றும் இல்லை. ஊருக்கு போய் ரொம்ப நாளாகி விட்டதாலும், நம் இருப்பை உற்றாருக்கும் உறவினருக்கும் உறுதி செய்ய வேண்டிய கடமைக்காகவும் போக வேண்டியதாய் இருந்தது. அங்கு ஒரு வேலையும் இல்லை என்றாலும் வழக்கம் போல பலத்த பிரிவுபசாரங்களுக்கு பிறகு கிளம்பி வந்தேன்..

என்னவோ போன வியாழக்கிழமை, திடீரென்று ஊர் ஞாபகம் வந்தது. ஏன் என்றும் தெரியவில்லை. உடனே லீவ் apply செய்து விட்டு கிளம்பிவிட்டேன். ஏதோ இப்போதைக்கு வேலை இல்லாமல் வெட்டியாக இருப்பதால் இதெல்லாம் சாத்தியமாயிற்று.. இல்லாவிட்டால் இன்னேரம் ஏதோ projectஅயே நம்மதான் நட்டமா தூக்கி நிப்பாட்டப் போற மாதிரி சத்தம் போட்டு ஊர கூட்டி இருப்பாங்க... இத்தனைக்கும் நாம பாக்கறது என்னவோ excel sheet, இல்லாட்டி word document proof reading மாதிரியான வேலையாத்தான் இருக்கும். அதுக்கே இப்படி... என்ன கொடுமை சார் இது!

இந்த கலி காலத்தில் தான் off-season, season என்ற பாகுபாடே கிடையாதே.. அதனால் வியாழக்கிழமை அதுவுமா மதுரைக்கு ஏதாவது பஸ் கிடைக்குமா என்று பயந்து பயந்து கோயெம்பேடு என்ற ரத நிறுத்ததிற்க்கு (அதாங்க bus stand) சென்றேன். போவதற்கு ஆட்டோவில் 150 ரூபாய் வேறு. (பிற்பாடு இதையே வீட்டில் பெருமையாக பேசி அப்பாவிடம் வாங்கிக் கட்டி கொண்டது என்னவோ வேறு விஷயம். பின்ன.. மதுரைக்கே unreserved compartmentல் வெறும் 120 ரூபாய் தான்.. ) எப்படியும் இந்த பிறவியிலும் சரி முற்பிறவியிலும் சரி.. நான் புண்ணியத்தைத் தேடியதற்கு வாய்ப்பே இல்லாத காரணத்தினால் எனது பாட்டன் முப்பாட்டன் காலத்தில் யாரோ மண் தரையில் நடந்து சென்ற ஒருவருக்கு லிஃப்ட் கொடுத்த புண்ணியம் எனக்கு ஒரு ஏசி பஸ் ஒன்று கிடைத்தது. (கடைசி வரை பக்கத்து சீட்டில் யாரும் வராமல் அந்த இரண்டு சீட்டையும் நானே ஆக்ரமித்து வந்தது அந்த புண்ணியத்தின் பக்கவிளைவுகளில் ஒன்று)

வழக்கமாய் பேருந்தை 13-15 மணி நேரம் உருட்டி எங்கள் சாபங்களுக்கு ஆளாகும் ஓட்டுநர்களுக்கு மத்தியில் எங்கள் ஓட்டுநர் ஒரு exceptional case. இரவு 10 மணிக்கு எடுத்த வண்டியை சரியாக காலை 7.30 க்கு கொண்டு போய் சேர்த்தார். அவர் பிள்ளைக் குட்டிகளெல்லாம் நல்லா இருக்குஞ்சாமி.. (இரவு 9 மணிக்கு கிளம்பி மறு நாள் மதியம் 3 மணிக்கு போய் சேர்ந்த வரலாறு எல்லாம் நமக்கு உண்டு என்பதால் ஓட்டுநருக்கு இந்த வாழ்த்துக்கள் அவசியமாகிறது..)

இரண்டு மாத இடைவெளி விட்டு போனதினாலோ என்னவோ மதுரை எனக்கு ஒரு வித்தியாசமாய் பட்டது. வழக்கமாய் ஒத்தக்கடையிலிருந்தே கூடவே வரும் மைக் செட்களும் சரி, பந்தல், கட் அவுட்களும் சரி இந்த தடவை ஏதோ வழக்கத்தை விட எண்ணிக்கையில் குறைந்ததாய் ஒரு illusion. ஒரு வேளை அது உண்மையாய் இருந்தால் அரசியல்வாதிகளுக்கு மிக்க நன்றி. (ம்துரையை சுத்த படுத்த முயல்வதற்காக...) ஆனால் ரொம்பவும் மாறி போகவில்லை மதுரை. அதே மண் வாசனை. அதே மாடு முட்டும் கலரில் சட்டை அனிந்த இளைஞர்கள். பெண்கள் மட்டுமே கொஞ்சம் நாகரிகத்திற்கான மாற்றங்களில் அடியெடுத்து வைக்கிறார்கள். I was able to sense the transition of this big village to a metropolitan. நாகரிக மாற்றங்களை சந்திக்க தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது மதுரை. Anyways.. I pray Her Holiness Meenakshi to save Madurai from losing its cultural back bone amidst these changes. இந்த மாற்றங்களும் ஏதோ ஒரு நல்லதுக்குத்தான்.. அப்புறம் எதை வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் என்று வரிந்துக் கட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டிருக்கும் என்னைப் போன்ற அற்ப மானிடப் பதர்கள் மெல்லுவதற்கு வேறு விஷயம் இல்லாமல் போய் விடுமே...

என்னதான் இங்கே சென்னையில் மாச கடைசியில் பிச்சை எடுத்தாலும் சொந்த ஊருக்குப் போகும்போது மட்டும் பந்தாவிற்கு ஒன்றும் குறைச்சல் இல்லை. இறங்கியவுடனேயே ஆட்டோவை பேரம் பேசி வீட்டிற்க்கு சென்றேன். இதில் ஆட்டோ காரன் காமெடி தான் தனி. நம் கையில் ஒரு பெட்டியையும் laptopஐயும் பார்த்த வுடனேயே அவன் ரேட்டை தீர்மானித்துவிடுகிறான். (ஆட்டோ ரேட்டுகள் பெட்டிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன... எப்பூடி.. நாங்களும் கவிதை எழுதுவோம்ல..) சாதாரணமாய் 30 ரூபாயில் போக வேண்டிய முருகன் தேட்டருக்கு அவன் கிட்டத்தட்ட சொத்தையே எழுதி கேக்க... வடிவேலு ரேஞ்சுக்கு ஒரு ரீயாக்சனைப் போட்டு விட்டு நகர்ந்தேன். பிறகு கொஞ்ச நேரத்தில் இன்னொரு ஆட்டோகாரர் (கவனிக்கவும்.. 'ர்') வர அவர் என் சம்பளத்தை மட்டுமே எழுதி கேட்ட காரணத்தினால் இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை என அதில் ஏறி வீட்டுக்கு போனேன்.

--தொடரும்...

(இது வரைக்கும் படித்ததையே தாங்க முடியாதவர்களுக்கு, அடுத்த தொடரின் திருப்திக்கு நான் கியாரண்டி தரப் போவதில்லை.. எதற்கும் முடிந்தால் படித்து பாருங்கள்)

முதல் பதிவு

2009-06-26T04:40:00.001-07:00

இந்த வலைப்பூவில் எனது முதல் பதிவு.. என்ன எழுதுவது எதைப்பற்றி எழுதுவது என்று தெரியவில்லை.. அதுவும் computerஇல் கொஞ்சம் நோண்டத் தெரிந்த யாரும் இந்த பதிவுகளில் எழுதலாம் என்ற ஒரே ஒரு காரணத்தினால் நானும் இங்கே கொஞ்சம் கிறுக்கிவிட்டுப் போகிறேன் அவ்வளவுதான்..