Wednesday, August 10, 2011

எனக்கும் எனக்குமான உயிர்மொழி

அடர் வானின் விளிம்பினின்று
நிரம்பி கசிகின்றன
உயிரின் வர்ணங்கள்
எழுத்துருவில்லாத் தனிமொழியொன்றில்
சிறையெடுக்கப்பட்டிருந்தது
மழையின் மொழி
அமிழ்ந்து மேலெழும்
உயிரின் ஒலியில்
பீடிக்கப்பட்டு
படமெடுத்தாடுகின்றன
இரவின் சர்பங்கள்
மனது இலயிக்கும் பொருள்தேடி
அலைகையில்
மறைந்தே போகிறது
யாக்கையின் விதிர்ப்பு
எழுத்தும் ஓசையும் வற்றிப் போனதான
சந்தியில்
நீள்கின்றன காத்திருப்பின் தருணங்கள்
மழைப்பீலியின் ஸ்பரிசம் கண்ட இரவொன்றில்
எனக்கும் எனக்குமான உயிர்மொழி