Friday, February 23, 2018

ராம்ப்லிங்க்ஸ்

மனிதர்களுக்கு எப்பொழுதும் முழுமையான மற்றொரு மனிதனைப் பிடிப்பதே இல்லை. தன்னைப் போல இன்னொரு குறையுடைய மனிதனையே அவனுக்குப் பிடித்திருக்கிறது. 

தன்னை ஒரு கடவுளாகக் காட்ட முனிகிற ஒருவன், அவனுடனேயே பயணிக்கிற இன்னொருவனுக்கு நண்பனாகத் தெரிவதேயில்லை. ஒன்று கடவுளாகிறான் இல்லை எதிரியாகவே அவன் கண்ணுக்குப்படுகிறான். முழுமைத்துவம் பெற்ற இன்னொருவனைக் காணுகையில் உவக்கிற மனிதனை முழுமையானவனா? 

தெரியாது. 

Wednesday, January 31, 2018

எதற்குமே நான் தலைப்புகள் கொடுப்பதில்லை. ஒரு வகையான escapism இது. ஆனால் தலைப்பில்லாமல் எழுதுவதோ இல்லை எழுதியவைக்கு தலைப்புகள் கொடுக்காமல் எழுதுவதில் ஒரு வகையான சுதந்திரம் இருக்கிறது. எந்த ஒரு பொறுப்புகளுக்குள்ளும் சிக்க வேண்டியதில்லை. எழுதுபவனுக்கு அதைவிட பெரியதொரு சுதந்திரம் வேறெவ்வாறு கிடைத்துவிடப் போகிறது?

எழுத்து என்பது பெருமழைப் போல. சில சமயம் பருவகாலம் தவறாது பெய்யும். சில சமயம் பொய்த்தும் போகும். தாளெல்லாம் வெள்ளைப் படிந்து வறண்டும் கிடக்கும், வற்றிப் போய் சுடுமணலோடும் ஜீவ நதியைப் போல.