Sunday, February 16, 2014

ஒரு தெளிந்த நதி 
கலங்கிக் கொண்டிருப்பதாய இருக்கிறது
உன்னைக் கொண்டு
யான் 
எழுதத் துணியும் கவிகள்
நின்னை யாத்தல்
எளிதன்று
நின்னை எடுத்து 
எழுதத் துணிகையில்
நின்னை எண்ணுகிறேன்
நீரிலே பிறந்து காற்றை உறிந்து
வட்டக் குமிழி உயிர்ப்பதைப் போல்
உன்னிலே பிறந்த என்னை
நீ
உறிந்து கொள்கிறாய்
உன்
ஒற்றைச் சொல் கேட்க
தவமிருக்கிறேன்
காத்திருத்தல் ஆனந்தம்
தவமிருத்தல் பேரானந்தம்.
ஒலி உமிழ வேண்டிய
நின் நா
ஒளிக்கீற்றாய் தெரிகிறது
உனக்கான வார்த்தைகளை
தேடித் திரிகையில்
பறவைகளூடே தொலைகிற
நிலவைப் போல
தொலைந்து போகிறேன்
உடல் பொருள் ஆவியென
அனைத்தும் கரைந்து போய்
உன்னுள்ளே ஒடுங்குகையில்
ஒற்றைச் சிரிப்புடன்
நீ
உயிர்த்தெழ வைக்கிறாய்
ஒளிக்கீற்றாய் தெரிகிற
நீ
உடற்கூறாய் தெரியப்போகும்
நாளை எண்ணி
ஏங்குகிறது என்
சாத்தான் குஞ்சு
எனினும்
உன்னை ஒளியாய் பார்க்கவே
விழைகிறது
என் தேவப் புறா
நான் சாத்தானா
இல்லை
தேவனா?