Thursday, June 27, 2013

கொம்பாடிக் குரங்குகளுக்கு...

ஒரு கட்டத்திற்கு  மேல், கொஞ்சம் தெளிவாக சொல்லப்போனால், மடியிலோ இல்லை மற்ற பிரதான அங்கங்களிலோ எங்கேயாவது கனம் வந்துவிட்டால், மனிதனின் இன்டெராக்டிவ் மனோபாவம் குறைந்து விடும் போல. மேதைமைத் திமிர் என்று இதை ஒரு போதும் ஒத்துக்கொள்ள முடியாது. ஒரு கட்டத்தில் கலகலவென்றிருந்த இடங்கள் எல்லாம் தன் சோபை இழந்து போய்விடுகின்றன. தாய் இழந்த வீடு மாதிரி. பார்க்க நன்றாகவா இருக்கிறது இது?

வெறுமனே ஒவ்வொரு முறை பேசும்போதும் எழுதும்போதும் நன்றி சொல்லி ஆரம்பிப்பது மட்டும் நாம் இன்னும் முன்னிருந்த மாதிரியே இருக்கிறோம் என்று காட்டிவிடாது. நாம் எழுதுகிற அல்லது வரைகிற எல்லா பாடாவதிகளையும் நிறுத்தி நிதானமாய் வாசித்து விட்டு பக்தி சிரத்தையுடன் கீழே பின்னூட்டமிடுகிற வாசகனிற்கு ஒரு சிரிப்பானையாவது போட்டுவிட்டு போவதில் அப்படியென்ன ஒரு சோம்பேறித்தனம்? இதெல்லாம் ஒரு சாதாரண விஷயம். ஆனால் மற்றவர்கள் நம்மை சிலாகிக்க இது போதும். கொஞ்சம் டவுன் டு எர்த்தாக இருப்பதில் எந்த வித தவறும் இல்லை என்பது என் வாதம். 

அவரவர் துறையில் பெரிய ஆள் என்பது அவரவர் திறமையில் மட்டும் இல்லை. சினேக மனோபாவத்திலும் இருக்கிறது. தனக்கென ஒரு வட்டம் உருவாக்கி அதற்குள்ளேயே உருளுவது எவ்வளவு அபத்தம்? அதைவிட அதற்குள் வேறு யாரையும் நுழையவிடாமல் பகிஷ்கரிப்பது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்த்தனம்?
 
இப்படியாக நீங்களும் நானும் புறக்கணிக்கும் சாமானிய வாசகன், அவனளவில் அவனும் ஒரு திறமையை தனக்கே தெரியாமல் ஒளித்து வைத்திருக்கிறான். அது வெளியே வரும் வரையில்தான் நம் ஆட்டமெல்லாம்.

இனி அவரவர் பதில்கள் அவரவர் புரிதலுக்கேற்ப...

Friday, June 21, 2013

கசக்கி எறிந்த காகித்ததில் தெளிவற்றதாய் கிறுக்கப்பட்டதோர் வாசகம்

சுவாசச் சிறைகளில்
சிறைப் பட்டிருந்தாய்
இத்தனை நாள்
இரும்புப் பறவைகள்
இதயம் தின்னும் இரவுகளில்
நான்
கடல் மடியில் வீழ்ந்துகிடந்தேன்
மணிப்புறாக்களை
இரசிக்கவாவது வேண்டுமென
நாம்
செய்து கொண்ட சங்கல்பங்கள்
இதுகாறும் நிறைவேறவில்லை
அரிதாரம் பூசப்பட்ட
நம் முகங்கள்
ஒவ்வொரு முறை சிரிக்கும்போதும்
நினைவுறுத்திச் செல்லும்
நாம் பேசிய வார்த்தைகளை
நாம் பேசிய வார்த்தைகளை
மழை நனைத்த போது
அவற்றை பிழிந்து விட
எத்தனித்தோம்
வழிந்ததெல்லாம்
இரத்தமும்
கொதித்துக் கிடந்த சொற்களினால்
வெந்துருகி ஓடும் சதைகளும்
தகிக்கிற நிலத்தில் கிடப்பதைக் காட்டிலும்
குளிர்கிற கடலில்
மடிவது எளிது
......................
மௌனம்.
மௌனப் பிணக்கங்கள்தாம் வலிகொடுக்கும்
சத்தமிட்டு சாடும் சண்டைகளை விட.

Tuesday, June 11, 2013

குப்பைமேடு

யார் யாரெல்லாமோ எழுதுகிறார்கள் என்பதற்கும் எல்லோரும் எழுதுகிறார்கள் என்பதற்கும் நிறைய வேறுபாடு உண்டு. அதில் ஒன்று தொனிப்பொருள். முன்னது கொஞ்சம் திமிரான வார்த்தையாக வந்து விழுவதற்கு கனிசமான அளவு சாத்தியக்கூறுகள் உண்டு. பின்னது அப்படி இல்லை.

எழுதுவது என்னவோ மிக நல்ல விஷயம்தான். எழுத்துக்காரர்களின் பிரசவம் அதிகரிக்கிற அளவுக்கு வாசகர்களின் மக்கட்தொகை விரிந்திருக்கிறதா என்று யோசித்தால் கொஞ்சம் தலையை சொரிந்துக் கொண்டே நமட்டுச்சிரிப்புடன் நகர வேண்டி இருக்கிறது. எழுதுவதற்கு எந்த அளவிற்கு இலக்கியப் பரிச்சயம் வேண்டும் என்பதற்கு எந்த அளவு கோலும் இல்லை. ஆனால் பண்பட்டதாக நம் வாக்கிய அமைப்பு இருப்பதற்கு அந்த பரிச்சயம் தேவைப்படத்தான் செய்கிறது. அப்படி வெளிவருகிற வாக்கியமும் ஒரு ஏமாற்று வேலைதான். ஏனெனில் அது அவனுடைய சத்திய வார்த்தைகள் அல்ல. வெளிப்பூச்சு பூசி அழகானதாக்கப்பட்ட அவலட்சணம் அது. சிலருக்கு அது பிறவியிலேயே அழகாக அமைந்து விடுகிறது. ஆனால் அவலட்சணமானாலும் நாம் விடுவதில்லை. காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன்குஞ்சு.

வாசக பருவம், நிரம்பவும் சகிப்புத்தன்மை கொண்டதாக இருந்தே தீர வேண்டும். அது வாசகனின் தலையெழுத்து. பிரபல்யத்தைப் பொறுத்துத்தான் எழுத்தும் இப்பொழுதெல்லாம் வாசக சமுத்திரத்தால் தரம் பிரிக்கப்படுகிறது. பிரபலமானவர்கள் இராசா வீட்டுக் கன்னுக்குட்டி. அவர்களின் மூத்திரம் கோமயமாக வணங்கப்படும். ஒன்றுமில்லாதவனின் பன்னீர் கூட மூத்திரம்.

எழுத்து அவ்வளவு சீக்கிரம் யாருக்கும் கைகூடுவதில்லை. அதே சமயம் அது வரமும் இல்லை. சொல்கிற பாணியில்தான் இது எல்லாமே. எல்லோருக்கும் வசீகரமான ஒரு மொழியில் சொல்லப்படுகிற கெட்டவார்த்தைக் கவிதைகள் கூட காவியம்.யாருக்கும் புரியாத மொழியில் சொல்கிற எல்லாமும் கருமாந்திரம்.

இதை ஒரு பெருமிதமாக எடுத்துக்காட்டி சொல்லிக்கொள்ள இங்கு ஏதுமில்லை. சத்தியமாக இது புலம்பல்தான். யாருடைய இரசனையையும் குறிப்பிட்டு இது இல்லை. காத்திரமான எழுத்துக்களுக்கு கிடைத்திராத அங்கீகாரத்தைப் பற்றிய புலம்பல் இது.

புரிவது புரியாததும் அவரவர் மனோநிலையைப் பொறுத்தது.