Friday, February 10, 2012

ஆயிற்று பல யுகங்கள்

ஆயிற்று பல யுகங்கள்
கிளர்ந்தெழுந்த இச்சைகளினின்றும்
செல்லரித்துப் போன வாதைகளினின்றும் 
விடுதலையாகி 
போயிற்று பல யுகங்கள்
ஆசையின் பிலாக்கணங்களை
அமிழ்த்து கரைத்த
வரையறைக்குள்
ஆழ்ந்து கிடக்கிறான்
ஆரண்ய கணவன்
புற்றில் கிடக்கும் பாம்பாக அவன்
அமர்ந்திருக்கையில்
ஏறி மிதிக்கின்றன 
விடப் பூச்சிகள்
ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள்
அவிழ்ந்து சுருங்கிய கால வெளிக்குள்
மோனச் சுடர் தகிக்க 
அமர்ந்திருக்கிறான் அவன்
அலை அலையாய் 
எழுந்து அடித்து
சிதைந்து பின் கறைந்து போகின்றன
நிச்சலனத்தின் ஓர்மங்கள்
இங்கு ஓய்வில்லை
அயர்வில்லை
அயர்ந்து கொல்லும் வெஞ்சினமில்லை
கணமில்லை 
சனிப்புக்கும் இறப்புக்கும்
இடையில் இறுகிப்போய்
சமைந்து கிடக்கிற மனத்திற்குள்
எவ்வித அவதானிப்பும் 
இல்லவே இல்லை
இப்படித்தான் ஒரு நாள்
யாரோ ஒரு காந்தருவன் 
தன் தத்தையுடன் குலவிக்கொண்டிருந்தான்
மிருகத் தீ தகிக்க 
அவன் முயங்குகையில்
எழுந்து அடங்கின கூடுகள்
இருப்பினும்
இவ்விடத்திலேயே அமர்ந்திருந்தேன்
சலனங்கள் வலிப்பதில்லை
இத்தருணங்களில்.
ஒரே ஒரு முறை
அடங்கிப்போன முனியின் மேல்
கறையான் சென்ற போதில்
வெம்பியது சிறுமதி
அவனுக்கென ஒரு மனம் இருந்தும்
அதை அவன் 
நேர்கொண்டான்
அவனுக்கு கறையானும் தெரிவதில்லை
மனைவியும் தெரிவதில்லை
அல்லது
மனைவியோ கறையானோ
இரண்டும் ஒன்று.
அடர்ந்து படர்ந்த யக்ஷதேவன்
முனியுரு கொண்டு
மேலேகுகையில்
மேனி விதிர்த்திற்று
யக்ஷஸ்பரிசத்திற்கும்
ரிஷி தீண்டலுக்கும் 
பெரிதொன்றும் பேதைமை கண்டிலள் யான்
ஊடாடிக் கிடந்தாலும்
இடங்கொண்ட ஒற்றைப்பாகம் 
விம்மி விதிர்த்தது யாவும்
கோதமன் எண்ணி
கற்பென்பது மனத்தில் என்றால்
கோதமன் மட்டும் என் ஆண்டான்
என்பதை கரிசல் குருவிகூட
கூவிப் பறந்திடும்
கல்லாய் சபித்தனன்
என் கணவன்
கல்லாய் மீண்டும் பிறந்தனள் யான்
கல்லா சிரசிற்குள் கல்லென்றாவது அன்றி
வேறொன்றும் தெரியவில்லை
சபிக்கப்பட்ட நொடியில்


கல்லாய் சமைந்து கிடப்பதும்
சுகமாய்த் தான் இருக்கிறது
கொண்டவன் பக்கத்திலேயே
கோடிவருடம் குடிகொள்வதும்
சுகம்தான்
இருப்பினும்
நினைவில் வந்து தொலைகின்றன
நாகணவாய்புட்களும்
நாம் வாழ்ந்த அந்த நதிக்கரையும்
இதற்காகவேனும்
இன்னும் எத்தனை முறை 
மிதிபடினும் வருத்தமில்லை
வரட்டும் இன்னும் ஆயிரம் இராமன்கள்...