Thursday, April 29, 2010

காலம்

So long as men can breath or eyes can see
So long lives this and this gives life to thee!

                                          ~Shakespeare~
காலம்...

நமக்குத் தெரிந்த அதிகபட்ச நீளம்,உயரம், அகலம்.. இவை எல்லாவற்றையும் கடந்தது... மொத்தத்தில் இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, அதனை ஆட்டிப் படைத்து அதற்குள்ளே தானும் ஒரு அங்கமாகிப் போன ஒன்று. இதை வஸ்து என்கிற கணக்கிலா? இல்லை கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஏதோ ஒன்று என்ற கணக்கிலா? எவ்விதமும் விளங்காது நின்றது.

இவ்விதம், காலத்தைப் பற்றிய ஒரு அனுமானம், அதை எப்படி வடிவமைப்பது என்ற ஒரு ஆராய்கிற ஒரு தன்மை மனிதனுக்கு எப்பொழுது தோன்றியது என்பதை யாராலும் கண்டறிய முடியாமல் தொக்கி நிற்கிறது. ஆனால் 14000 வருடங்களுக்கு முன்பே நிலவின் போக்கை வைத்து கணக்கிடுகிற பக்குவம் மனிதனுக்கு இருந்திருக்கிறது. காலத்தைப் பற்றிய தெளிவானதொரு பிரக்ஞை மனிதனுக்கு எப்பொழுது வந்தது என்பதும் இன்று வரையில் அறுதியிட்டு கூற முடியாததாய் இருக்கிறது. மொத்ததில் காலம், நம்முடனே சேர்ந்து பயணிக்கிற ஒரு புரியாத புதிர். கடவுள் மாதிரி என்று கூட சொல்லிக் கொள்ளலாமே!

நம் மேலே அழுந்தி எழுந்து நம்மையும் கட்டித் தூக்கி எறிகிற காலத்தை யாராவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரு வேளை பிரம்மாண்டத்தின் காரணமாகத்தான் நம்மால் இந்த காலத்தைப் பார்க்க முடியவில்லையோ என்னவோ! காலம் ஒரு அம்பு போல எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நேராக செல்கிறது. கண்ணன் பாதம் படுகிற இடமெல்லாம் பூ பூக்கிற மாதிரி இந்த காலம் செல்கிற வழியெல்லாம் பூக்களும் முட்களும் விளைகின்றன. ஒரு பூவைக் கிள்ளுகிற மென்மையோடும் பக்குவத்தோடும் காலத்தை தொட்டுப் பார்க்கத் தான் நாம் ஒவ்வொருவரும் துடிக்கின்றோம். ஆனால் தொடுவதற்குள்ளே இருக்கிற அவசரம் முட்களைக் கொண்டு கிழித்து விடுகின்றன. பூவோ முள்ளோ பார்த்து எடுக்க வேண்டியது நம் கைகளில்தானே இருக்கிறது?

பார்வையில்லாதவற்களுக்கு காலம் எப்படி இருக்கும்? இரவு பகல் என்ற எந்த பேதமும் இல்லாமல் எப்பொழுதும் ஒரே பொழுதையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிற அவர்கள் வாழ்க்கை உண்மையிலேயேப் பொறாமைப் பட வேண்டிய ஒன்று. மூப்பே இல்லாத வாழ்க்கை அவர்களுடையது. எங்கும் நகராமல், எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல் இருக்கிறது அவர்களுக்குண்டான காலமும் நேரமும். புற தூண்டுதல்கள் தாம் அவர்களின் காலத்தை நிர்ணயிக்கின்றதேயொழிய, அவற்றின் தொந்தரவு இல்லாவிடில் காலம் இவர்களுக்கு நிச்சலனமாய்தான் நிற்கிறது.

காலம் தூணில் கட்டிப் போடப் பட்ட குழந்தையைப் போல. பசியெடுக்கும் போது தன்  பற்களால் கிழித்துத் தின்கிறது. அதற்கு பொழுது போகாதபோது தானும் சிரித்து, நம்மையும் சிரிக்க வைக்கிறது. சொல்லவந்ததையே சுற்றி சுற்றி, ஒரே விசயத்தையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது இந்த காலம். அபாரமான ஒரு Randomnessஇல் குறிப்பிட்ட patternஐக் காட்டுகிற காலத்தின் திறமை அத்தனை அழகு.

உயிரியலில் circadian rhythm என்று ஒன்று உண்டு. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளேயும் இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்குள்ளேயும் இருக்கிறது இந்த circadian rhythm. அதிகாலையில் எழுப்பி, இரவில் தூங்க செய்து பசிக்க வைக்கிற வேலைகளெல்லாம் இந்த circadian rhythத்தை சார்ந்தது. இப்படி காலத்தைப் பற்றியதொரு பிரக்ஞையை எந்த ஒரு பயிற்றுவித்தலும் இன்றி, இருக்கிற எல்லா உயிரினத்துக்குள்ளும் கடவுள் என்கிற ஒரு Great Architect தவிர்க்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக பதிந்திருக்கிறார் போலும்.

மொத்தத்தில் அதன் பிரம்மாண்டத்தின் காரண்த்தினாலோ, இல்லை அதன் கரங்களின் ஈர்ப்புக் காரணத்தினாலோ இவையெல்லாமன்றி இன்னமும் வரையறுக்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தினாலோ, இன்னமும் காலத்தை வெல்ல முடியாமல் இருக்கிறோம். மீண்டும் ஒரு காலம் வரும், இந்த காலத்தை வெல்வதற்கு என்ற நம்பிக்கையோடே வருகிற காலம் காத்திருப்போம்!! :)

And nothing 'gainst times scythe can make difference
Save breed to brave him, when he takes thee hence

                                                      ~Shakespeare~

Wednesday, April 28, 2010

ஓ மனிதா!!!

ஒவ்வொரு முறையும்
இறப்பிற்காகவோ
இழப்பிற்காகவோ
தவற விட்டத்
தருணங்களுக்காகவோ
விடுபட்டுப் போன
நினைவின்
பிணைப்புகளுக்காகவோ
அழுகிறபோதும்
சலித்துக் கொண்டே
சொல்கிறான் இறைவன்
"ஓ மனிதா!!!"

Monday, April 19, 2010

சுழற்சி

ஒவ்வொரு முறையும்
தப்பித்து
பிறிதின் முறை
சிக்குகிறது
புலம் மறந்த
அச்செவ்வண்டு...

ஒவ்வொரு திசைக்குமான
மாமிச பட்சினிகள்
நெருப்பின் கண்களோடு
விழுங்கத் தேடி
நிகழ்வெல்லைத் தாண்டி
ஓடித் தொலைகின்றன

மெல்ல புரண்டு
ஒளிகிறது
பெயர் தெரியாத
அந்த செவ்வண்டு

Saturday, April 10, 2010

நிதர்சனம் உணராப் பொழுதுகள்...

இந்த
பிரபஞ்சத்தில்
ஒவ்வொரு கணமும்
கல்லால்
அடிக்கப்படுகிறார்கள்
காலஞ் செப்ப முயல்கிற
கலீலேயோக்கள்.
நிதர்சனம் நிராகரிக்கப்படுகிற
ஒற்றைப்புள்ளி
உலகில்
வெளிச்சம் மறைக்க
முயல்கின்றன
பிலம் தேடி அலைகின்ற
மனித விலங்குகள்.
ஜடம் உயிர்க்கிற தருணங்கள்
உணரப்படாமலே
கரைகின்றன
காலம் ஆழ்கிறப்
பெருவெளியில்...

Wednesday, April 7, 2010

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 3

நாம் பற்றியாடிய
ஒற்றை விழுது
ஆலமரம்,
இன்று
வெட்டி வீழ்கிறது.

அதன் வேர்களில்
புதைந்திருந்த
நம் வயதறியா நினைவுகள்,
மரத்தின் கிளைகளோடு
விறகாக்கப் படுகின்றன

உயிர் பறிக்கும் பொழுதில்
வீசி எறியப்பட்ட
நம் நட்பின் சுவடொன்று
நீரில் மூழ்கிக் கொண்டே
உமிழ்கிறது
நம் நினைவுகளின்
மிச்சங்களை.

Monday, April 5, 2010

புத்தகம்

வெளிறிய மஞ்சள் நிறத்து
காகித வீடுகளில்
வாழ்கிறது
அறிவும்
புத்தகப்பூச்சிகளும்.....

குப்பைமேடு - 1

சில விஷயங்கள் என்றுமே மறப்பதில்லை. சோகமோ துக்கமோ நடந்தவுடன் அவை மட்டும் அப்படியே மனதில் அப்பி விடுகின்றன. மீண்டும் அவற்றை விட்டு வெளியே வருவதற்கு ரொம்பவும் பிரயத்தனப் படவேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு மழை சிதறிய நாளில் குடையில்லாமல் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தபோது என்னைப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு கடந்து போன ஒரு சின்ன பெண், மதிய உச்சி வெயில் நேரத்தில் நடுரோட்டில் வாங்கித்தின்ற ஐஸின் சுவை, தர்மபுரியில் இருந்த போது அங்கு பார்த்த  புன்னை மரங்களும், அதில் ஆடிய ஊஞ்சல் கயிறும், இப்படி சின்ன சின்னதாய் நிறைய ஞாபங்கள்.. After all நாம் எல்லாம் நினைவுகளின் குப்பைகள்தானே! ஒரு பாட்டில் வருவது போல கனவுகள் வாழும் பை. அவ்வளவே..

நினைவுகள் - அப்ரிசியேட் செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு மெக்கானிசம். இதற்காக கடவுளுக்கு ஒரு  salute. நினைவுகள் என்ற ஒன்று தான் நம்மை யார் என இனம் காண வைக்கிறது. இந்த மானுடப் பிரவாகத்தை ஒரு உயிர்ப்புடன் ஓட வைக்கிறது. நினைவுகள் இல்லையெனில் ஒவ்வொரு கணமும் புதிதாய்விரியும். அதில் சிக்கி ஒவ்வொரு கணமும் தொலைந்து போவான் மனிதன்.

நினைவுகள் எப்படியாயினும் சரி. அவை ஒரு fantasy. நம்மை ஒரே நொடியில் நிகழ்காலத்துக்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. அது வரை பார்த்தே இராத எதிர்காலத்துக்கும் இழுத்துச் செல்கிறது. மூளைக்குள் இருக்கிற ஆயிரமாயிரம் சிக்கலான சர்க்யூட்களில் இதற்கான சர்க்யூட் மட்டும் எப்படி இருக்கும்? இதையெல்லாம் வடிவமைத்த அந்த விஞ்ஞானி எப்படி இருப்பான்? அவனுடைய மூளைக்குள்ளும் இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் இருக்குமா? அவன் மனிதனாக இருப்பானா? இல்லை மனிதனைப் போல ஒரு பிறவியா? அதான் உலகத்தில் தினம் ஒரு புதிய உயிரினம் கண்டுபிடிக்கப் படுகிறதே. அது போல அவனும் ஏதோ ஒரு மூலையில் நம் கண்ணுக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாமல் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான் போலும்.

Saturday, April 3, 2010

மனிதனாகிய மிருகமும், மிருகமாகிய மனிதனும்

மீட்பின்
வகையறியா
நிதர்சனப் புள்ளிகளில்
நித்தமும் தொலைகிறான்
மனிதன்.

நிகழ்கால விளிம்புகளில்
நிச்சயிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளின்
தப்பித்தலின் உணர்வில்லா
மிருகம்.

கூற்றத்தின் கயிறு
கிளைத்துப் பரவுகிற
வெளிகளில்
ஒன்றாய் இணைகின்றன
மனிதனாகிய மிருகமும்
மிருமாகிய மனிதனும்.

Thursday, April 1, 2010

ராஜாதி ராஜ சோழன் மெய்கீர்த்தி

ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ

திங்களேர் பெறவளர் அங்கதிர் கடவுள்

தொல்குலம் விளங்கத் தோன்றி மல்கிய

வடதிசை கங்கையும் தென்திசை இலங்கையும்

குடதிசை மகோதையும் குணதிசைக் கடாரமும்

தண்டினில் கொண்ட தாதைதன் மண்டல

வெண்குடை நிழலெனத் தாங்குடை நிழற்றித்

திசைதோறும் செங்கோல் ஓச்சி இசைகெழு

தென்னவன் மான பரணன் பொன்முடிப்

பருமணிப் பசுந்தலை போருகல்த தறிந்து

வேணாத் தரசரைச் சோணாட் டோதிக்கிக்

கூவகைத் தரசரைச் சேவக தொலைத்து

வேலைக்கோல் காந்தளுர்ச் சாலைகள mஅருத்தர்பின்

தங்குலத் தவநிபர் நன்குதறு தகிமயில்

அரசியலுரிமை முறைமை லேத்தி

வில்லவர் மீனவர் வேல்குலச்ச லுக்கியர்

வல்லவர் முதலாய் வணங்கி வீற்றிருந்து

தராதலம் படைத்த திக்கேழும் துதிகேழு

செயங்ககொண்ட சோழ நேனுன்னும் மதிகேழு

கோவிராச கேசரிபன்மரான உடையார் ஸ்ரீ ராஜாதி ராஜ

தேவர்க்கு யாண்டு.....