Monday, December 6, 2010

யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள் - ஒரு சாமானியனின் பார்வையில்

இந்த விமர்சனத்தை நீண்ட நாட்களாகவே எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்து இப்பொழுதுதான் இதற்கு நேரம் வாய்த்திருக்கிறது. நடு நடுவே ஏற்பட்ட வேலைப்பளுவும், உடல் நிலை மாற்றங்கள் என.. சரி விடுங்கள்.. அது இந்த இடத்திற்கு தேவையில்லாத ஒன்று...

தமிழ் வலைப்பூக்களில் கவிதைக்காய் தனக்கென ஒரு தடம் பதித்தவர் நிலாரசிகன். தமிழ் கவிதையுலகில் அழுத்தமான பதிவைக் கொண்டவர் இவர். ஒரு கவிஞராய் இருத்தலே எழுத்தில் இப்படி ஒரு கவித்துவ நடையை கொண்டு வர காரணம் என்பது என் கருத்து. இணைய உலகில் இவருக்காய் இருக்கிற ஆயிரம் ஆயிரம் இரசிகர்களிடையே நானும் ஒருவன் என்று சொல்லிக்கொள்வதில் எனக்கு பெருமை!

சிறுகதைகளுக்கும் இயல்பு வாழ்க்கைக்கும் உள்ள இடைவெளி நாசுக்கானது. மிக மெல்லியது. அப்படியாய் உள்ள இடைவெளியில் அங்குலம் தவறாது சரியாகப் பயணித்திருக்கிறார் நிலாரசிகன்.

சாமானியர்களை, எந்த ஒரு கதாநாயக குணங்களும் இல்லாத மனிதர்களைக் கொண்டு கதையை நகர்த்த முடியுமா?

யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள் - மெல்லியதான மன உணர்வுகளை மிக அழுத்தமாக பதிகிற ஒரு முயற்சி. இந்த காலகட்டத்தில் வந்திருக்கிற ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பதிவு.

இந்த தொகுப்பின் ஒவ்வொரு கதையும் நிகழ்காலத்தில், நம் அன்றாடங்களில் தத்தம் முக்கியத்துவத்தை இழந்து விட்ட சின்ன சின்ன விஷயங்களால் நிரம்பியது.

டைரிக்குறிப்புகள் என்றுமே சுவையானதுதான். இன்னொருவரின் அந்தரங்கம், என்றுமே மதிப்பிற்குரியது எனினும் அவற்றைப் படிப்பதற்காய் அலைகிற சாத்தான் குஞ்சு எல்லார் மனதிலுமே உண்டு. அப்படி திருட்டுத்தனமாய் எடுத்துப் படிக்கப்படுகிற ஒரு டைரியில் எழுதப்பட்டதொரு அந்தரங்கம் மிகச் சோகமானதாய், வாழைக்கறைப் போல மனதில் அப்பிக்கொண்டால் எப்படி இருக்கும்? அதுதான் யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகளின் முதற்பாதி. சிறு வயதிலேயே, பாலியல் வன்முறை என்ற சொல்லை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ளத் தெரியாத வயதில் சீரழிக்கப்படுகிறாள் அந்த சிறுமி. ஒரு கட்டத்தில் அவளது தோழி கொல்லப்பட, அதற்கு பின் நின்று போகிறது அந்த டைரிக்குறிப்பு. அந்த இடத்தில் நம் பதைபதைப்பும் கொஞ்சம் ஏறுகிறது. அதற்கு பின் அவர் பயணம் செய்கிற அதே பெட்டியில் பயணப்படுகிற இன்னொரு பெண், தான் எழுதுகிற டைரிகுறிப்பு தவறி விழ அதை எடுத்துப் படிக்கையில் அவள் சிவப்பு விளக்கைச் சேர்ந்தவள் என்றும் மீட்கப்பட்ட வாழ்வை வாழ்பவள் என்றும் தெரியவருகிற போது நமக்கு அப்பாடி என்று ஒரு நிம்மதி. முதல் டைரி எழுதிய பெண்ணும் இந்த பெண்ணும் ஒன்றா? தெரியாது. இருப்பினும் விஷயங்களை தொடர்புபடுத்தி பார்த்தாவது அதற்கு ஒரு விமோசனம் தேட நாம் விழைகிற சமயம், ஒரு எழுத்தாளனாய் வெற்றிப் பெறுகிறார் நிலாரசிகன்.

படிப்பவனை கதைக்குள் ஒரு அங்கமாய் கொண்டு வராத வரையில் எந்த கதையும் வெற்றி பெறுவதில்லை. வாசகனையும் அந்த கதைக்குள் குறைந்தது ஒரு மூன்றாவது மனிதனாகவாவது ஒரு அந்தஸ்து கொடுக்கும் பொழுதுதான் கதை வெற்றிப்பெறுகிறது, கதாசிரியனும் வெல்கிறான்.

நம் ஒவ்வொருவரின் வீட்டிற்கு எதிரிலும் நமக்கு பிடித்த ஒரு பெண் இருக்கிறாள். இன்றைக்கும் நம் கண்களை மூடி பால்யத்தை நினைக்கையில் நம் எதிரில் ஓடி வந்து நிற்பாள் அவள். அவள் நம் கூடவே இருந்துவிட்டால் என்ன என்ற நினைப்பு நம் எல்லோர் மனதிலும் ஒரு கணமேனும் வருவது சகஜம். வந்திருக்கவும் கூடும். அப்படிப்பட்ட நினைவின் நீட்சியே இந்த சங்கமித்திரை என படுகிறது. எனக்கு. இதே போல வால்பாண்டி சரித்திரம், சைக்கிள், பட்டாணி, ஆலம், தூவல், சேமியா ஐஸ் இவையெல்லாம் நிச்சயம் நம் பால்யத்தின் எச்சங்கள். நகர வாழ்க்கையில் சிதைந்து போன மனதில் மிச்சமிருக்கிற கிராமத்து வாசனையை, கான் க்ரீட்கூடுகளும், வயதின் பொறுப்புகளுமாய் சிக்கிக்கொண்ட நம் பால்யங்களின் நினைவுகளை தட்டி எழுப்புவது இது போன்ற கதைகள்தான். இந்தக் கதைகளை படிக்கையில் மீண்டும் குழந்தையாதலின் சாத்தியங்களை தேடத் துணிகிறது மனம்.

இன்னமும் குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய கதைகள் உண்டு.

ப்ரியாக்குட்டி நான்காம் வகுப்பு ஏ பிரிவு முதலில் குறும்புகளுடன் ஆரம்பித்து செல்லமாய் ஊடாடி பின்னர் சிணுங்கி, இறுதியில் நம்மையும் சோகத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு போகிறாள். ஏனோ அடையார் கேன்சர் இன்ஸ்டிட்டியூட் குழந்தைகள் ஞாபகம் வந்தனர் இந்த கதையை படிக்கும் போது. உண்மையிலேயே இந்த நிலைமை எந்த குழந்தைக்கும் ஏற்படக்கூடாது என்று வேண்டுவதா இல்லை இந்த நிலைமை எந்த பக்கத்துவீட்டுக்காரனுக்கும் வரக்கூடாது என்று வேண்டுவதா என்ற சந்தேகம். இதில் கொஞ்சம் நகைச்சுவையும் கிண்டலும் தொனிக்கலாம். ஆனால் கதையை முழுதும் படித்துப் பார்த்தால் தெரியும் இது எந்த அளவிற்கு உண்மை என்று!
அடுத்ததாய் வேட்கையின் நிறங்கள் - சமூகத்தில் நம்மால் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஒதுக்கப்பட்ட, இன்னமும் சொல்ல போனால் வார்த்தைகளால் ஒடுக்கப்பட்ட இனம். எத்தனை அரசாங்கங்கள் வந்து எவ்வளவு சட்டங்கள் இயற்றினாலும் அவர்களால் நம்மிடம் திருத்த முடியாத விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. அப்படிப்பட்டவர்களின் மனதின் ஆழத்திற்கு சென்று அதைத் தொட்டு கதை எழுதியவர்கள் என யாரும் எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு விஷயத்தில் கால்பதித்து மிக நுணுக்கமாய் ஆராய்ந்து எழுதியது பாராட்டுதலுக்குரியது. அவரை தொடர்ந்து படிப்பவன் என்கிற உரிமையில் அவரைப் பாராட்டும் உரிமையை எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

கதை உத்திக்காக ஒரு கதையை பாராட்ட வேண்டுமென்றால் அது கிணற்றில் மிதக்கும் நிலவின் சடலம் கதையைத்தான் பாராட்டவேண்டும். இப்படி ஒரு உத்தியைக் கையாளுகையில் மிகவும் கவனம் தேவை. ஏனெனில் அது வாசகனை குழப்பி திசைத்திருப்பி கதைத்தடத்தில் இருந்து வேறெங்கிலும் இட்டுச் செல்லும் அபாயம் அதிகம். அந்த வகையில் ஒரு சாமர்த்தியமாக கதையை நகர்த்துகிறார் நிலாரசிகன். சில சமயங்களில் படம் எடுப்பதும் கதை எழுதுவதும் கூட ஒன்றுதான். இன்னும் சொல்லப்போனால் இதே உத்தியை படத்தில் செயல்படுத்தினால் அது இன்னமும் கவனமாய் கையாளவேண்டும். ஒரு குறும்படமாய் இந்த கதையை எடுப்பதற்கு எல்லா தகுதியும் உண்டெனப்படுகிறது எனக்கு, தைரியமாய் இதில் இறங்கலாம். அதற்கு நான் உத்தரவாதம்.

வேலியே பயிரை மேய்ந்த கதை - அப்பா சொன்ன நரிக்கதை. கதையை படித்து முடிக்கையில் திக்கென்கிறது. இப்படியும் சிலரா என்று எண்ணும் பொழுதில் இப்படியும் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்று ஆணியறைகிறது நிதர்சனம்.

சம்யுக்தை - அப்படியே ஒரு கவிதை. எழுத்தின் பிம்பங்களில் தொலைந்து போன ஒருவனின் வாழ்க்கை. சம்யுக்தையின் வருகை, அவர்கள் காதல், பின்னர் அவனின் மரணம் என ஒரு புத்தகத்திற்காய் வாழ்ந்த ஒருவனின் வாழ்க்கையை அப்படியே படம்பிடித்திருக்கிறார். சம்யுக்தை ஏதோ ஒரு கதையன்று. நம்மருகே வாழ்ந்து பரிமளிக்குமுன் பெண்ணால், கைக்கிளையால் மடிந்து போன நம் சக நண்பனின் கதையாகவும் இருக்கலாம்.

வேலியோர பொம்மை மனம் - தலைப்புதான் கொஞ்சம் நெருடுவதாய் படுகிறது. வேறேனும் ஒரு நல்ல பெயராய் யோசித்திருக்கலாம். எனிலும் கதைக்கு சம்பந்தப்பட்டதாய் இருப்பதால் பரவாயில்லை. தலைப்பைத்தவிர கதை அருமை. போரும், அதன் வன்தாக்கமும் கதையில் மிக அழுத்தமாய் பதியப்படுகிறது. அன்பின் வலிமை எப்பேர்ப்பட்ட முள்வேலிகளையும் தாண்டியது என்பதை அப்பட்டமாய் சொல்கிறது இந்த கதை.

இறுதியாய் கண்டிப்பாக சொல்லியே ஆக வேண்டிய கதை மை லிட்டில் ஏலியன் ஃப்ரெண்ட். நல்லதொரு அறிவியல் புனைகதை முயற்சி. இது ஏதடா கதைப் புத்தகத்திற்குள் ஒரு புத்தக விமர்சனம் என்று நினைக்கையில் இறுதியில் தெரிகிறது இதுவும் ஒரு கதையென்று. சிறுகதைக்கு தலைப்பும் முக்கியம் என உணரவைக்கிற ஒரு கதை :-)

இந்த கதைத் தொகுப்பில் யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள், அப்பா சொன்ன நரிக்கதை, சம்யுக்தை, மை லிட்டில் ஏலியன் ப்ரெண்ட் இந்த கதைகளை மட்டும் இத்தொகுப்பிலிருந்து நீக்கி தனிப்புத்தகமாய் ஆக்கிவிட்டால் இன்னொரு ஆர். கே. நாராயண் நமக்காய் கிடைத்தார் என பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளலாம். இன்னொரு மால்குடி டேஸிற்கு உண்டான எல்லா தகுதியும் இருக்கிறதாய் படுகிறது எனக்கு.

இதில் உள்ள ஒவ்வொரு கதையும் நம் வாழ்க்கையில் கடந்து சென்ற, கடந்து போகிற, கடக்கப் போகிற தருணங்கள். இந்த கதையை படிக்கிற தருணத்தில் நம் அருகிலேயே சம்யுக்தையும், ப்ரியாக்குட்டியும் இருக்கலாம். பேருந்தில் நம் அருகே அமர்ந்து சங்கமித்திரை பயணித்துக்கொண்டிருக்கலாம். யாருக்குத்தான் தன் சொந்த வாழ்க்கையை ஒரு புத்தகமாய் படிக்கிற ஆவல் இருக்காது? இதற்காய் ஒரு புவியியல் அந்தஸ்தைத் தேடுவது வேலையற்ற வேலை. இந்த கதைகள் நாம் எல்லோரும் கவனிக்கத்தவறிய நொடிகள்.

படித்துப்பாருங்கள்.

மொத்தத்தில் இந்த தலைமுறை எழுத்துக்களில் குறிப்பிடத்தகுந்த, அழுத்தமான, வரவேற்கப்படவேண்டிய பதிவு யாரோ ஒருத்தியின் டைரிக்குறிப்புகள்.

புத்தகத்தை வாங்க - http://ezeebookshop.com/eshop/product_info.php?products_id=79

Friday, November 12, 2010

உன்னால்...

சிவந்த மேகங்களின்
ஊடாய்
கண்ணீருடன்
நீ கடந்தபோது
மேகப் பஞ்சுடன்
நானும் பறந்துகொண்டிருந்தேன்
ஆதிப்பறவையொன்று
அழுதகண்களாய்
பறப்பதைப் பார்க்கையில்
மெழுகு அழுதிடும் ஜ்வாலையாய்
தெரிந்தது 
எனக்கும்  
எம்முடன் பறந்த
முகம் அறிந்திரா
இன்னொரு மேகத்துக்கும்
உனக்கான சமாதானத்தை
உன்னில் இருந்தே
எழுப்ப எண்ணி
ஒளி குன்றிப்போன
என் கதையை
உனக்கு கூறினேன்
நிம்மதியடைந்து
நீ
பறந்து போனாய்
அழுத கண்களுடன்
நான்
அவ்விடம் அகன்ற
சுவடறியாமல்...

Tuesday, November 9, 2010

முதல் கொலை

என்
முதல் கொலை
இன்னமும் தித்திக்கிறது
கழுத்தில்
கால் வைத்து அழுத்தியதில்
பிரியாத உயிர்
கத்தியால் கீரி இரணப்படுத்தியும்
சாகாத தேகம்
இறுதியில்
ஒற்றைக் கல்லால்
உன் இதயம் பதம் பார்த்தபோது
துடி துடித்துப் பிரிந்தது
ஒரு எலியைக் கொல்வது போல
சித்திரவதை செய்து
கொல்வதில் உள்ள
சுகம்
என் இறப்பிலன்றி
வேறெதிலும் இனி
கிடைக்கப் போவதில்லை

Saturday, October 30, 2010

மழைப்பாடல்

யாமப் பெருங்கனவுள்
சிதறி வீழும்
மின்னலாய்
மழைத் துளிகள்
மெல்லியதாய்
உயிர்த்துளியாய்
கனவுத் திட்டாய்
மேல்விழுகிற
தருணம்
யான் நினைத்திருக்கவில்லை
இது
எனதான மழைத்துளியென்று
இந்த
வானப் பெருங்கடல்
அலையடித்து
மண் இறங்குகையில்
எழுப்பிச்செல்கிறது
மண்வாசனையையும்
வற்றா
உயிர்ச் சிலிர்ப்பும்...

Thursday, October 28, 2010

அசாத்தியத்தின் கூறுகள்

அசாத்தியத்தின் கூறுகளைப்
பட்டியலிடுகிறது
மஞ்சள் நிறப்பறவையொன்று
விண் சிதறி வீழுகிற நொடி
நட்சத்திர மழை
உயரப் பறக்கும் தருணம்
சூரியன் மறைகிற சிவப்பு
பூமி வட்டமாய்ப் போன தூரம்
கிட்டாத இரை கிட்டிய கணம்
இப்படி
ஒவ்வோர் அசாத்தியமும்
அழிக்கப்படுகிறது
மகிழ்வடையும் தருணங்களாய்...

Sunday, October 3, 2010

ஓர் பிரபஞ்சக் கவிதை

காலப் பிரக்ஞை
அற்றுப் போனதான சந்திகளில்
ஜனிக்கின்றன
எனதான எழுத்துக்கள்
நிசிக்கும்
யாமத்திற்கும்
இடையிலான வெளிகளில்
கால்படாமல் அவை
சஞ்சரிக்கின்றன
யாமம் அழிந்த கருக்கலில்
மீள்பிறக்கையில்
எதிர்படும்
எல்லாக் கண்களிலும் தெரிகிறது
ஓர் பிரபஞ்சக் கவிதை..

Friday, October 1, 2010

பெயர் இழந்த பறவையின் காதல்...

பல கோடி பல கோடி பயிரில் ஒன்றாய்
பச்சை நிற வெளியினிலே யான் பிறந்திருந்தேன்!
மலர்போல விளங்கு நற் பரிதிக் காடாய்
மனங்கரைய மஞ்சுவிடை ஜொலித்திருந்தாய்!

மனங்குளிரும் மதியென வுனை நினைத்திருந்தேன்!
மலரொளியாம் வதனமதை மகிழ்ந்திருந்தேன்!
பண்பொழியும் நின் முகத்தைத் தேடித் தேடி
பார்முடியும் எல்லைவரைப் பறந்துவந்தேன்!

அனல்போல நீயென்னைச் சுட்டதென்ன?
அண்டத்தின் வெறுமைதனைத் தந்ததென்ன?
சுற்றத்தார் எல்லோரும் சூழ நின்றும்
சுடுகாட்டில் வாழ்ந்ததைப்போல் கொண்டதென்ன?

மனம் லயித்த வெளியதனில் உன் சோதி பிம்பம்!
கணம் மறந்த வேளையில் உன் கண்கள் பேசும்!
நிலைமறந்த நிலையிலும்  உன் நிஜத்தின் வாசம்!
நிஜம் மறையும் வேளையிலும் உன் நினைவு வாழும்!

Thursday, September 16, 2010

அவள் யார்?

அவள்
யாதுமாகி நின்றவள்

அவளின் சிரிப்பு
பிரபஞ்சம் முழுதிலும் விரவியிருக்கிறது

அவள்
ககனப் பேரொளி

அவள்
ஜனன இரகசியம்

இந்த உலகம் முழுமைக்கும்
அவளே சுடர்

ஒளிக்கும்
இருளுக்கும்
அவளே இடம்

அவள்
அவன் அவள் எனும்
அஞ்ஞானம் அகற்றியவள்

ஆண்
பெண் எனும் பேதமை
உடைத்தவள்

அவள்
பாரதி கண்ட
பரசிவ வெள்ளம்

அவள் யார்?

Tuesday, August 31, 2010

மற்றுமோர் காலை

போயின யாமங்கள் புலர்ந்தது காலை
புவியில் யாவும் பூத்து தளிர்த்தது
பாட்டுக் களியுடன் புதைந்தன இரவுகள்
சினந்தால் பயந்து பயந்தால் சினந்து
பாழும் வாழ்க்கைக்கு பயந்து பயந்தே
மீண்டும் தொடங்கிற்று மற்றுமோர் காலை..!

உனக்கான கடிதங்கள்

உனக்கான கடிதங்கள்
முகவரி இல்லாமலேயே
கரைகின்றன
காற்றின் கடினத்தைக் கொண்ட நாட்களில்
மேகக் கூட்டங்களின் நடுவே
நாம் ஒன்றாய்
பறந்து கொண்டிருந்தோம்.
பின்னொரு நாளின் இரவில்
பிறையின் மீது நடந்திருந்தோம்
ஒன்றாய் கை கோர்த்தபடி.
அந்த
வானத்துத் தாரகைகளின் மழைத்துளி
குளத்தில் தேங்கியிருந்த நேரத்தில்
உன் அதீதப் புன்னகையில்
துளிர்த்தது எனக்கான நிலவு
அதன் பின்
ஒவ்வொரு நாளிலும்
உனக்கான கடிதங்கள்
முகவரி இல்லாமலேயே
கரைகின்றன.

Tuesday, August 24, 2010

அவள்.. அவன்...

மழை அப்பியக் குளிரோடு இந்த காலமும் உறைந்து போனதாகப் பட்டது எனக்கு. என்றைக்கும் போல அன்றும் அதே அதிகாலைதான். வழக்கமாய் எழுந்திருக்கிற அதே நேரம். ஆனல் கொஞ்சம் மாறுதலுடன். இரண்டு நாட்களாய் அவள் இல்லாத இந்த அதிகாலை, இந்த உலகம்..இந்த மாறுதல் இந்த இரண்டு நாட்களில் கொஞ்சம் பழகிவிட்டிருந்தது, இனி அவள் மீண்டு வரவே மாட்டாள் என்ற நிலைக்கு, அப்படி ஒரு இடத்திற்கு அவள் போன பின் இனி இதைப் பற்றி எல்லாம் பேசியோ இல்லை நினைத்தோ நடக்கப் போவது ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அழுதக் கண்களின் ஈரமும், புதிதாக வெள்ளையடித்த இந்த வீட்டின் மணமும் சேர்ந்து, இந்த வீட்டிற்கு ஒரு இனம் புரியாத எரிச்சல் அடைய வைக்கிற அமைதியை கொண்டு வந்திருக்கிறது, இத்தனை நாட்கள் கூடி இருந்த இந்த ஜனக்கூட்டம் கலைந்த பின் தான் உண்மையான் தனிமையும், அதன் அர்த்தம் செறிந்த மௌனமும் விளங்குகிறது. உண்மையில் இந்த தருணத்தில் இந்த மௌனமும் இந்த தனிமையும் எனக்குத் தேவைதான்.


உலகம் எப்போதும் சரியாகத்தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதன் போக்கில் எந்த ஒரு மாறுதலும் இல்லை. நாம்தான் அதை உணர்ந்துகொள்ள மறுக்கிறோம். மாற்றத்தின் நித்தியம் அதன் சாரம்சங்களை உணரும்போதுதான் தெரிகிறது. வாழ்க்கையின் வெறும் கருப்பும் வெள்ளையுமாய் போன நேரமிது. 4 வயது மகனுக்கு இன்னும் தன் தாய் ஏதோ பெயர் தெரியாத ஊருக்குப் போய் இருப்பதாய் நினைப்பு. அவனும் இரண்டு நாட்களாய் எப்போது வருவாள் என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். எப்போதுமே திரும்பி வரமுடியாத அந்த ஊருக்கு அவன் ஒரு பெயர் வைத்திருக்கிறான். அந்த ஊருக்குத்தான் அவள் போய் இருப்பதாக அனுமானித்துக்கொண்டு சமயங்களில் வாசலைப் பார்த்து கன்னத்தில் கைவைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும்போது எனக்கும் செத்துவிடத்தோன்றும். ஆனால் முடிவெடுக்கும்போது இருக்கிற தைரியம் என் போன்ற சாமானியர்களுக்கு இது போன்ற விஷயங்களை செயல்படுத்தும்போது வருவதில்லை. அதற்கு ஒரு சாக்கு சொல்லிக்கொள்வது போல அவனுடைய புன்னகை வேறு. இன்னமும் தன்னை சுற்றி இருக்கிற சூனியம் என்னவென்றுத் தெரியாத பருவம் அவனுக்கு. அவளது உடலை நடுவீட்டில் கிடத்தி அழுது கொண்டிருக்கையில் எல்லாரும் அழுததைப்பார்த்து அவமும் அழுதானே தவிர்த்து விஷயத்தின் ஆழம் புரியவில்லை அவனுக்கு, என் சோகத்தை அவனுக்கு சொல்லி புரியவைக்கவும் முடியாது. சொன்னாலும் இழப்பின் கணத்தை புரிந்து கொள்கிற பக்குவம் அவனுக்கு இல்லை.


நாளை அவனுக்குப் பிறந்த நாள். இது வரை நூறு முறையாவது கேட்டிருப்பான். அவன் அம்மா கையால் செய்த பனியாரம் அவனுக்கு அவ்வளவு இஷ்டம். நகரத்தின் நடுவே நாங்கள் குடியேறிய பிறகு கிராமத்து உணவுகளின் சுவையே அவனுக்கு வெகு தூரமாய்ப் போனது. அதிலும் அவளுக்கு செய்யத்தெரிந்த ஒரே பலகாரம் இந்த பனியாரம் மட்டும் தான். அதையும் என்றைக்காவது ஒரு நாள் தான் செய்வாள் என்ற போதிலும் எங்களை திருப்திப்படுத்த அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.


எது எப்படியோ... நாளை அவனுக்குப் பிறந்த நாள். நன்றாய் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறான். மரணத்தின் வலி அவனுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அவனுக்குத் தெரிந்த ஒரே திருவிழாவான இந்த பிறந்த நாளும் அவனுக்கு வாய்க்கப் பெறவில்லை எனில் ரொம்பவும் ஏங்கிப் போய்விடுவான். அவளது இறப்பைக்காட்டிலும் என்னை வாட்டி விடும் அது. அதற்காக இப்படி இழவு வீட்டில் பிறந்த நாள் கொண்டாடினால் எல்லாம் என்ன சொல்வார்கள்? என்ன சொன்னால் என்ன? எனக்கு இந்த உலகத்தைப் பற்றிக் கவலை இல்லை. அதைப் பற்றி நான் கவலைப்பட்டாலும் கவலைப்படாவிட்டாலும் அது அதன் வழியில் இயங்கிக் கொண்டுதானிருக்கும். ஆயிரம் ஆயிரம் பேர்களினிடையே என் ஒருத்தனின் இரைச்சல் மட்டும் தனித்துக் கேட்கப் போகிறதா என்ன? போய் சேர்ந்த ஒருத்திக்காக இருக்கும் இவனை நான் ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. அவன் பிறந்த நாள். அவன் கொண்டாடட்டும். அதில் தலையிடுவதற்கு நான் யார்? அவன் நிம்மதிக்கு இனி நான்தான் பொறுப்பு. அவள் பனியாரம் செய்யக் கற்றுக் கொண்ட அந்த புத்தகம் எங்கே?

Friday, August 20, 2010

மழை

ஊரெங்கும்
தெளித்துக் கொண்டே செல்கிறது
மழை
துளிகளை மட்டுமல்ல
நம் எல்லாருக்குமான
இருப்பின் இரகசியத்தையும்...

Thursday, July 29, 2010

புனிதம்

இயற்கை தந்த எல்லாம் புனிதம்
நீர் புனிதம் நிலம் புனிதம்
காற்று புனிதம் ககனம் புனிதம்
வானம் புனிதம்
இந்த வானத்தின் கீழ் வாழ்கின்ற
நம் வாழ்க்கை புனிதம்
புனிதம் படைத்த புனிதமும்
புனிதம் உடைத்த புனிதமும்
புனிதம் புணர்ந்த புனிதமும் புனிதம்
புனிதமும் புனிதமும் வன்மமாய்ப் பொருதுகையில்
புனிதம் உடைக்கிற புனிதமும் புனிதம்!

எனக்கான வானம்

என் இருட்டு அறை எங்கும்
கருப்புக் கனவுகள்.
வெளிச்சமிட்டும்
ஒளிராத வர்ணங்களூடே
பிரகாசிக்கின்றது
ஒற்றை சூரியன்.
உயிர் கொல்லும் வலியும்
திகட்டுகிற சுகமுமாய்
கலந்து கிடக்கிறது
எனக்கான வானம்..

Sunday, July 25, 2010

கால அலை

காலங்காலமாய்
ககனம் ககனமாய்
இந்த கடைசி மனிதனின்
தொலைந்துபோன
காலச்சுவடுகளைத் தேடி
தொடர்கிறது
ஓர் முடிவிலாத் தேடல்
ஒவ்வொரு சுவடும்
கால அலையினால்
அழித்துச் செல்லப்பட்டிருக்கின்றன
அடித்த அலைகளில்
ஆண் அலை எது?
பெண் அலை எது?

Tuesday, July 20, 2010

அது ஒரு மழைக்காலம்

1. வானச் சூல்
    பிரசவித்துக் கொண்டிருந்தது
    மழைக்கு பதிலாய்
    நட்சத்திரம்
 
2.கருப்பு நாக்கால் நக்கி
   இருக்கும் யாவற்றையும்
   கருப்பாக்கிக் கொண்டிருந்தது
   இருட்டு நாய்

3.என் கைகள் சேரும்முன்னே
   கரியாகி
   விஞ்ஞானம் பொய்க்க
   வைத்துக் கொண்டிருந்தது
   நட்சத்திர வைரங்கள்

Wednesday, July 14, 2010

வார்த்தைகள் - குப்பைமேடு

வார்த்தைகளே கடவுள். இந்த பிரபஞ்சத்தின் நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் வார்த்தைகளே சூத்திரதாரி. வாழ்க்கையின் வெளி முழுதும் வார்த்தைகளின் வித்துக்களே தூவப்பட்டிருக்கின்றன. இங்கு நடக்கின்ற ஒவ்வொன்றும் அவற்றாலேயே தொடங்குகின்றன, அவற்றாலேயே முடிகின்றன. தன்னை ஒரு மனிதனால் சிருஷ்டிக்க வைத்து அவனை பிரம்மாவாக்குகிற இன்னொரு பிரம்மா இந்த வார்த்தைகள்தாம். தொண்டைக்குழிக்குள் சிக்கிக் கொண்டு, வெளியே வர மறுக்கிற வார்த்தைகளும், மனதிற்குள் சூல் கொண்டு பின்னர் கைக்கு வர மறுக்கிற வார்த்தைகளை, குழந்தைகளுடன் சமனப்படுத்தலாம். செல்லமாய் ஊடாடி, சில நேரங்களில் குலவு மொழி பேசி கொஞ்சுகிற வார்த்தைகள் அனுபவித்துப் பார்த்தால் அவ்வளவு அழகு.


சத்தம் மறந்து போன வார்த்தைகள் மோனம். ஒலிப் பிரயோகம் நிராகரிக்கப்பட்டு அவை காகிதத்தில் படரும் போது அவை எழுத்து. நிதர்சனம் மறந்த வார்த்தைகள் கனவு. உணர்வுக்குள் கலந்து வெளிவராத வார்த்தைகள் நெகிழ்ச்சி. இப்படியாகவே வார்த்தைகள், வாழ்க்கையின் வேருடன் பின்னியிருக்கின்றன.

சொல்ல முடியாத காதலைப்போலவே, சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளுக்கும் கணம் அதிகம். உணர்வுகளை வார்த்தைகளாய் வடித்த மனிதர்கள் கிராமங்களில்தான் அதிகம். ஏட்டில் வடிக்காத, இன்றைய உலகம், நாகரிகம் என்ற அளவுகோலின்படி நிராகரித்த வார்த்தைகள் அவை. உலகமே கான்க்ரீட் காடுகளாய் மாறிப்போன பிறகு, காலச்சுவடுக்குள் அமிழ்ந்து கரைந்து போன ஆயிரம் ஆயிரம் உயிரிகளைப் போல இவர்களும் ஜூரணிக்கப்பட்டுவிட்டார்கள்.

வார்த்தையற்ற உலகம் எப்படி இருக்கும்? வார்த்தையற்ற மௌனம் பூண்ட மனிதர்கள் எப்படி இருப்பார்கள்? உலகமே மௌனிகளின் தீவாய்ப் போனால் எப்படியிருக்கும்? மனிதர்கள் எல்லாரும் நடைபிணமாய் திரிகிற நிலையை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா? உணர்ச்சியற்றுத் திரிகிற காட்டு விலங்குகளைப் போல எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்போம். நீர்க்குமிழி யாக்கைக்குள்ளிருந்து மொழி வெளிவராவிடில், மொத்த உடம்பும் பாழ்.


நம் மூளை முழுதும் வார்த்தைகளே வியாபித்திருக்கின்றன. மூளையின் ஒவ்வொரு திசுவிலும், திசுவின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும், நரம்பின் ஒவ்வொரு முடிச்சிலும், முடிச்சின் வழி செல்கிற ஒவ்வொரு செய்தியிலும் வார்த்தைகளே அடங்கியிருக்கின்றன. பிறவியிலேயே பேச முடியாத மனிதன் கூட வார்த்தைகளை வெளிப்படுத்த சைகைகளைப் பயன்படுத்துகிறான். பிரபஞ்சப் பரப்பின் ஒவ்வொரு புள்ளியையும் வார்த்தைகளின் கண்கள் உற்றுப் பார்த்தபடியே இருக்கின்றன. உணர்வுகளற்ற முகத்துடன் காலம் தனக்கான வார்த்தைக்கண்களை ஒவ்வொரு அசைவிலும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறது...

Friday, July 2, 2010

பூமியின் மணம்

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்த
இந்த பூமிக்குள்
ஆயிரம் மணங்கள்

நேற்றைய பிரளயத்தின்
வெப்பம் மறைத்து
கதகதப்பை ஒளித்திருக்கிறது
இந்த உலகம்

சில மடிப்புகளில்
ஈரத்தின் வாசனை

சில மடிப்புகளில்
இறைச்சியின் வாடை

பூக்கள் மணம் கலந்த
நாற்றம் ஒரு புறம்
பிரளயத்தின் வெப்பத்தில்
அமிழ்ந்து ஆறிப்போன
ஆன்மாக்களின் வாடை மறுபுறம்


இத்தனை வாசனைகளோடும்
ஊடாடுகிறது
படைத்துக் களைத்த அவனின்
வியர்வை மணமும்!

Saturday, June 26, 2010

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 4

மீண்டும்
ஓர் முடிவிலாப் பகலின் தொடக்கம்
பூக்கள் உதிராத காலை
புட்கள் அடர்கிற
மரக்கிளையில்
மடை திறந்து பொழிகிற சப்தம்
இரக்கமில்லா மழைகம்பிகளில்
பற்றியலைகிறது
பறக்கத்துடிக்கிற மனது

Monday, June 21, 2010

மனிதனாக இருப்பதும் நெருடுகிறது!

மனிதனாக இருப்பதும்
சில சமயம் நெருடுகிறது

 
குருவிகளுக்கு இரையிடாமல்
நடந்து போகையில்

பிடித்த பாடலுக்கு நிற்காமல்
கடந்து செல்கையில்

மழை பெய்த தடத்தினை
மிதிக்க நடுங்குகையில்

நடு இரவின் நிலாமழையில்
நனையா திருக்கையில்

மனிதனாக இருப்பதும்
சில சமயம் நெருடுகிறது!

Thursday, June 17, 2010

இதுவுமது

ஒவ்வொரு
மரணத்தின் வாசலிலும்
உதிக்கிறது
இன்னொரு
உயிர்ப்பிற்கான வித்து

Wednesday, June 2, 2010

பிரபஞ்ச நடனம்

பின்னொரு இரவில்
மழை தேங்கிய
கனவுகளுள்
பிரவேசித்தாய் நீ!

பின்னொரு கனவில்
இருள் நடுவே
விளக்காய்
பிரகாசித்தாய்!

வைரக் கீற்றுகளாய்
சுடர்விட்ட
முடிக் கற்றைகளின் நடுவே
யட்சினியாய்
மிதந்தாய்!

பிரம்மாண்டம்
மறைத்த
கைப்பைக்குள்
என் கனவுகளையும்
சேர்த்து
ஒளித்தாய்!

இனி
வயதறியா பரிமாணங்களின்
சுழற்சியில்
ஒரு முறை
நீந்தி வா!
பகல் அழித்த இரவின்
தாரகைகள்
நம் மேலே
தெறித்து விழ!

Thursday, May 27, 2010

என் தேவதை

ஒவ்வொரு இரவிலும்
பிறந்து
காலையில் மரிக்கிறாள்
என் தேவதை.

கருப்பு அங்கியில்
ஒற்றை குடுவையுடன்
அவள் அங்கும் இங்கும்
ஓடி
உயிர்ப்பை
உணர்த்துகிறாள்

எனக்கும் அவளுக்குமான
காலம்
ஒலியில்லாமலேயே
கரைகிறது.

சூரியன்
உதிக்கிற தருணத்தில்
மின்னல் மறைகிற
பிரபஞ்சத்தினூடே
தானும்
ஒரு புள்ளியாய்
முற்றிலும் கரைகிறாள்
என் தேவதை
எனக்கான காலத்தையும்
கைக்கொண்டு..

Monday, May 24, 2010

:)

Saturday, May 22, 2010

பெயரில்லாக் கவிதை

பகல் விழுங்கிய
இரவின் கண்
நம்மை
மறந்து விட்டிருக்கிறது

உலகம் முழுதும்
உறங்கும்போது
நாம் இருவர் மட்டும்
காரணமில்லாதத்
தேடல் ஒன்றில்
மூழ்கிக் கிடக்கிறோம்

சிந்திக் கிடக்கிற
மதுவிலும்
கவிழ்ந்துக் கிடக்கிற
கோப்பைகளிலும்
வழிந்து கொண்டிருக்கிறது
நம் காதலும்
உன் கண்ணீரும்...

Friday, May 21, 2010

வாழ்வும் வீழ்வும்

கரிய திரையில்
எங்கோ தோன்றி
எங்கோ மறைகிறது
ஒரு மின்மினி
கால் படாத தரையில்
சுவடு பதிய
நடந்து
பாசி மண்டிய குளத்துள்
அது
அமிழ்கிறது
அரை நாழிகையின்
கணத்தில்
முற்றிலுமாய் விளங்கிற்று
என்
வாழ்வும் வீழ்வும்..

Thursday, May 20, 2010

சுயமதிப்பீடு

கடல் கொண்ட ஆழத்தில் நான் மீனாய் மிதக்கிறேன்
மணல் கொண்ட கரையினில் நான் நண்டாய் ஊர்கிறேன்.
அவனிருக்கும் அவைதனிலே நான் சிட்டாய்த் திரிகிறேன்
உலகிருக்கும் வெளிதனிலே நான் மீனாய் பறக்கிறேன்..

நானன்றி ஏதுமில்லை என்றே சிரிக்கிறேன்
நானாக நானில்லை என்றும் அறிகிறேன்
வாணாளின் வனப்பில் நான் என்னைத் தொலைக்கிறேன் - இங்கே
வந்துபோகும் வாழ்க்கை அலையின் வேரை தேடினேன்

Tuesday, May 18, 2010

இது நம் பொறுப்பு



நான் தனியாக சொல்ல ஒன்றும் இல்லை. இந்த படம் சொல்லும் நாம் செய்ய வேண்டியவற்றை...

Wednesday, May 12, 2010

எனக்கும் அவனுக்குமான பந்தயம்

எனக்கும் இறைவனுக்குமான
பந்தயம்
நிற்காமலே
தொடர்கிறது

ஒவ்வொரு முறையும்
என்னை
வெல்லவிட்டு
வேடிக்கைப் பார்க்கிறான் அவன்

வென்றதாய் நினைத்து
எக்காளமிடும்போது
புரட்டிப்போட்டு
சிரிக்கிறான்

மீண்டும் மீண்டும்
எனக்கும் இறைவனுக்குமான
பந்தயம்
நிற்காமலே
தொடர்கிறது.

Monday, May 10, 2010

50 வது பதிவு

இது எனது 50 வது பதிவு... இந்த பதிவுலகில் 50 என்பது அளவில் சிறியதுதான் என்றாலும் என்னளவில் இது மிகப்பெரிய சாதனை.


என்றைக்கோ பேனாவைப் பிடித்து எழுத ஆரம்பித்தது. நடுவில் எதுவுமே எழுதாமல் விட்டு தூர்த்துப் போயிருந்த நினைவின் ஊற்றுக்கண்ணை சுத்தப்படுத்தி மீண்டும் தோண்டி எடுத்து ஊறச் செய்வதற்குள் போதும் போதும் என ஆகிவிட்டது. ஆயினும் இத்தனை பிரயத்தனத்திற்குப் பிறகும் ஓரளவிற்கு படிக்கும்படியான எழுத்துக்கள் என்னிடமிருந்து வந்திருக்கின்றனவா என்றால் கேள்வி மட்டுமே மிச்சம்.


ஜனரஞ்சகமான எழுத்துக்கள் அவ்வளவு சீக்கிரம் உற்பத்தியாவதில்லை. அதற்கு சாதாரணத்தை விட ஒரு படி மேலேயும் அதீதத்தைவிட ஒரு படி கீழேயும் சர்வ ஜாக்கிரதையாய் முயல வேண்டியிருக்கிறது. சிறியதும் பெரியதுமானப் பத்திகளைக் கொண்டு ஐம்பது என்ற கணக்கைக் கொண்டு வரலாமேயொழிய அதற்கான மதிப்பைக் கொண்டு வருவது எழுதுபவனின் விஷயானுபவமும் அவை எழுத்துக்களில் பிரதிபலிக்கிற பாங்கும்தான். அவையே ஒரு மதிப்புமிக்க வாசக வட்டாரத்தில் ஒரு எழுத்துக்காரனை அறிமுகப் படுத்தி வளர்த்துவிடுகிறது. அந்த வகையில் நானே கொஞ்சம் பெரிய மனுஷத் தோரணைக்காட்டி மூக்கை நுழைத்து சேர்ந்து கொண்ட வட்டங்கள் சில. கொஞ்சம் மரியாதையான, அதே சமயத்தில் நான் எழுதுவதையும் மதித்து கேலிக்கூத்தாக்காத வட்டம் இது.


எழுதுகிறேன் பேர்வழி என கைக்கு வந்ததையெல்லாம் கிறுக்கி புத்தக இடுக்குகளிலும் பழைய புத்தகங்கினூடேயும் ஒளித்து வைத்திருந்ததெல்லாம் ஒரு காலம். பின்னாளில் என் எழுத்துக்களையும் ஏதோ ஒரு ஊடகத்தில் வைத்து அழகு பார்க்க வேண்டும் என்ற அவா லேசாக தட்ட ஆரம்பித்தது. தன் பிள்ளையை அழகு படுத்தி ஒரு சிம்மாசனத்தில் வைத்துப் பார்க்கிற ஆசை யாருக்குத்தான் இருக்காது? அதே ஆசைதான் எனக்கும். ஆனால் நான் எழுதுவதையெல்லாம் நிராகரிக்காமல் எல்லாவற்றையும் பிரசுரிக்கிற சஞ்சிகையோ இல்லை ஒலி/ஒளி ஊடகமோ எங்குள்ளது? அப்படி கொஞ்சம் சிந்திக்கையில் எங்கோ பொறிதட்டி எனக்கு கிடைத்துதான் இந்த பதிவு எழுதும் உத்தி. முதலில் ஒரு பரீட்சார்த்தமாய் ஆரம்பித்த இந்த முயற்சி பிற்பாடு ஒரு வெறி போல விடாமல் இதற்கெனவே சிந்திக்க வைத்தது தனி கதை. ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் உற்று கவனிக்க வைத்தது இந்த பழக்கம். இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எழுத ஆரம்பித்து இன்று தட்டுதடுமாறி கிறுக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். என்னையும் நம்பி பின் தொடர்கிற பதினாறு பேர். இப்படியாகப் போகிறது எனது இந்த பதிவுலக வாழ்க்கை.


பதிவுலகம் எனக்கு ஒரு பரவலான வாசிப்பனுபவத்தை தந்திருக்கிறது. Biasedஆகவே இருந்த எனது வாசிப்புக் களம், இன்று பல முனைகளுக்கும் விரிகிறது. எல்லாவற்றையும் தூக்கம் வராமல் வாசிப்பதற்கு கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது. பதிவெழுதுகிற பழக்கம் எனக்கு வந்திராவிடில் இவையெல்லாம் எனக்கு கைவந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம் தான். எழுதுவதற்கு சோம்பியிருந்த காலங்களில் என்னைத் தொடர்ச்சியாக எழுத வைத்தது இந்த ஆர்வம் தான். அதுவுமல்லாமல் இந்த வெளியில் எனக்கு கிடைக்கிற சுதந்திரம் வேறு எங்கும் கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் நான் எழுதுவதை ஒரு கணிணித்திரையில் உலகமெங்கும் பார்க்கும் வகையறியும் போது ஒரு பெருமிதம் பொங்குகிறது. சிறு குழந்தை செய்வனவற்றை பாராட்டும்போது அதற்கு தோன்றுகிற உணர்ச்சி போல எனக்கும் தோன்றுகிறது. இந்த உணர்ச்சி மேலும் மேலும் என்னை ஓட வைக்கிறது. கைகளை கால்களை ஆட்டி ஆட வைக்கிறது. நன்றி நண்பர்களே!


நான் இனியும் எதிர்பார்ப்பதெல்லாம் இந்த ஆர்வமும் இதே மகிழ்ச்சியும் தான். மற்றபடி ஒரு குழந்தைக்கு, ஒரு beginnerக்கு கிடைக்கிற அங்கீகாரமும் ஊக்கமும் கிடைத்தாலே போதும். என் வண்டி ஓடிக் கொண்டிருக்க...

:)



இனம் புரியாத ஒரு உணர்வுடன்,

நாளைப்போவான்...

Friday, May 7, 2010

ஔரொபொரொஸ்

பெயர் தெரியாத
மரத்தின் கிளையில்
எதையோ நினைத்துக்
கரைகிறது
ஓர் காக்கை

இரவின் கரியதிரை
கரைதலில்
இரண்டாய் கிழிகிறது

கரைதல்
நிற்கின்ற நொடியில்
அனைத்தையும் விழுங்குகிறது
சலனம் மறைத்த
இன்னொரு இரவு

Thursday, May 6, 2010

பெயரில்லாக் கவிதை

காலை நேரத்து
தெருப்புழுதிகளை
இறைத்துவிட்டு செல்கிறது
காற்று

போகிற சிறுவர்கள்
கல்லெறிந்து பார்க்கிறார்கள்
சிலர்
கிளைபிடித்து
தொங்கிச் செல்கின்றனர்.

பனிரெண்டு மணி நேரத்துடன்
தன் சேவையை
முடித்துக் கொள்கிறது
சூரியன்.

இத்தனை யுகங்களும்
ஒரேவிதமாய்
பூக்கள் உதிர்க்கிறது
இந்த மரம்
நட்டுவிட்டு சென்ற
அசோகருக்கும்...
நடந்து செல்கின்ற
மனிதர்களுக்கும்...

Wednesday, May 5, 2010

நசையறு மதி கேட்டேன்... - குப்பைமேடு 2

நசையறு மதி கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும் என யோசித்துப் பார்க்கிறேன்.

பாதி பிரச்சினைகள் இருக்காது, நசையறு மதி கிடைத்தால். உலகமெல்லாம் புத்தர்களாய் ஒரு மெகா சாமியார் மடமாய் மாறிப்போகும். எங்கு பார்த்தாலும் எந்த ஒரு சலனமும் காட்டாத மனிதர்கள், எதற்குமே ஆசைப்படாத ஒரு மரமாய் நடந்துகொண்டிருப்பார்கள். சண்டை கிடையாது சச்சரவு கிடையாது, எதற்கும் தர்க்கம் பண்ண வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இயேசுவிற்கும் அல்லாவிற்கும் இந்துக்கடவுள்களுக்கும் இன்ன பிற கடவுள்களுக்கும் எந்த ஒரு கோரிக்கையும் வராது. அவரவர் அவரவர் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு சௌகரியமாக இருப்பர். இன்னும் ஏதேனும் பாக்கியிருப்பின் அதை கேட்க மனமும்  வராது கடவுள்களுக்கு.

வெள்ளிக்கிழமை அம்மனுக்கு படையல் தேவையில்லை. ஏனெனில் மனிதனுக்கு எதுவும் தேவையில்லாத போது கடவுளுக்கும் எதுவும் தேவைப்படுவதில்லை. கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் உண்டான பாகுபாடு சுத்தமாய் மறைந்து கடவுளும் மனிதனும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றாய்ப் போன நிலைக்கு செல்வோம்.(தத்வமஸி!?) பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் அப்பாற்ப்பட்ட மனநிலை பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட நிலையிலேயே நமக்கு கிட்டிவிடும். அத்தனையும் துறந்த துறவு நிலை, இன்னும் சொல்லப் போனால் சமாதி நிலை என மனிதன் தானறியா பரிமாணங்களைக் கடந்து போய்க் கொண்டிருப்பான்.

இன்னொரு பக்கம், கொஞ்சம் practicalஆய் யோசித்துப் பார்த்தால், ஆசையில்லாத மனிதன் பிணம். எதற்கு ஆசை என்ற ஓரு மன நிலை, உயிர் வாழ்வதையே வீண் என்று கருத வைத்து விடும். ஆசையில்லாத மனிதன் முழு மனிதனே அல்ல. பசி வயிற்றின் ஆசை, ஏக்கம் மனதின் ஆசை, காமம் உடலின் ஆசை, பார்வை கண்களின் ஆசை. இப்படி உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் தனக்கென ஒரு ஆசையோடு இயங்கும்போது இவை அனைத்தின் கூடாய் இயங்குகிற மனிதன் மட்டும் எப்படி ஆசையின்றி இருக்க முடியும்? ஆசைப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதே ஆசைதானே! இப்படி ஒவ்வொரு நொடியும், ஒவ்வொரு செயலிலும் தனக்குரிய ஆசையினை வெளிப்படுத்துகிற அணுக்கள் கட்டிய உலகில் நசையறு மதி சாத்தியமா?

Thursday, April 29, 2010

காலம்

So long as men can breath or eyes can see
So long lives this and this gives life to thee!

                                          ~Shakespeare~
காலம்...

நமக்குத் தெரிந்த அதிகபட்ச நீளம்,உயரம், அகலம்.. இவை எல்லாவற்றையும் கடந்தது... மொத்தத்தில் இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, அதனை ஆட்டிப் படைத்து அதற்குள்ளே தானும் ஒரு அங்கமாகிப் போன ஒன்று. இதை வஸ்து என்கிற கணக்கிலா? இல்லை கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஏதோ ஒன்று என்ற கணக்கிலா? எவ்விதமும் விளங்காது நின்றது.

இவ்விதம், காலத்தைப் பற்றிய ஒரு அனுமானம், அதை எப்படி வடிவமைப்பது என்ற ஒரு ஆராய்கிற ஒரு தன்மை மனிதனுக்கு எப்பொழுது தோன்றியது என்பதை யாராலும் கண்டறிய முடியாமல் தொக்கி நிற்கிறது. ஆனால் 14000 வருடங்களுக்கு முன்பே நிலவின் போக்கை வைத்து கணக்கிடுகிற பக்குவம் மனிதனுக்கு இருந்திருக்கிறது. காலத்தைப் பற்றிய தெளிவானதொரு பிரக்ஞை மனிதனுக்கு எப்பொழுது வந்தது என்பதும் இன்று வரையில் அறுதியிட்டு கூற முடியாததாய் இருக்கிறது. மொத்ததில் காலம், நம்முடனே சேர்ந்து பயணிக்கிற ஒரு புரியாத புதிர். கடவுள் மாதிரி என்று கூட சொல்லிக் கொள்ளலாமே!

நம் மேலே அழுந்தி எழுந்து நம்மையும் கட்டித் தூக்கி எறிகிற காலத்தை யாராவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஒரு வேளை பிரம்மாண்டத்தின் காரணமாகத்தான் நம்மால் இந்த காலத்தைப் பார்க்க முடியவில்லையோ என்னவோ! காலம் ஒரு அம்பு போல எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் நேராக செல்கிறது. கண்ணன் பாதம் படுகிற இடமெல்லாம் பூ பூக்கிற மாதிரி இந்த காலம் செல்கிற வழியெல்லாம் பூக்களும் முட்களும் விளைகின்றன. ஒரு பூவைக் கிள்ளுகிற மென்மையோடும் பக்குவத்தோடும் காலத்தை தொட்டுப் பார்க்கத் தான் நாம் ஒவ்வொருவரும் துடிக்கின்றோம். ஆனால் தொடுவதற்குள்ளே இருக்கிற அவசரம் முட்களைக் கொண்டு கிழித்து விடுகின்றன. பூவோ முள்ளோ பார்த்து எடுக்க வேண்டியது நம் கைகளில்தானே இருக்கிறது?

பார்வையில்லாதவற்களுக்கு காலம் எப்படி இருக்கும்? இரவு பகல் என்ற எந்த பேதமும் இல்லாமல் எப்பொழுதும் ஒரே பொழுதையே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிற அவர்கள் வாழ்க்கை உண்மையிலேயேப் பொறாமைப் பட வேண்டிய ஒன்று. மூப்பே இல்லாத வாழ்க்கை அவர்களுடையது. எங்கும் நகராமல், எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாமல் இருக்கிறது அவர்களுக்குண்டான காலமும் நேரமும். புற தூண்டுதல்கள் தாம் அவர்களின் காலத்தை நிர்ணயிக்கின்றதேயொழிய, அவற்றின் தொந்தரவு இல்லாவிடில் காலம் இவர்களுக்கு நிச்சலனமாய்தான் நிற்கிறது.

காலம் தூணில் கட்டிப் போடப் பட்ட குழந்தையைப் போல. பசியெடுக்கும் போது தன்  பற்களால் கிழித்துத் தின்கிறது. அதற்கு பொழுது போகாதபோது தானும் சிரித்து, நம்மையும் சிரிக்க வைக்கிறது. சொல்லவந்ததையே சுற்றி சுற்றி, ஒரே விசயத்தையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது இந்த காலம். அபாரமான ஒரு Randomnessஇல் குறிப்பிட்ட patternஐக் காட்டுகிற காலத்தின் திறமை அத்தனை அழகு.

உயிரியலில் circadian rhythm என்று ஒன்று உண்டு. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளேயும் இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்குள்ளேயும் இருக்கிறது இந்த circadian rhythm. அதிகாலையில் எழுப்பி, இரவில் தூங்க செய்து பசிக்க வைக்கிற வேலைகளெல்லாம் இந்த circadian rhythத்தை சார்ந்தது. இப்படி காலத்தைப் பற்றியதொரு பிரக்ஞையை எந்த ஒரு பயிற்றுவித்தலும் இன்றி, இருக்கிற எல்லா உயிரினத்துக்குள்ளும் கடவுள் என்கிற ஒரு Great Architect தவிர்க்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக பதிந்திருக்கிறார் போலும்.

மொத்தத்தில் அதன் பிரம்மாண்டத்தின் காரண்த்தினாலோ, இல்லை அதன் கரங்களின் ஈர்ப்புக் காரணத்தினாலோ இவையெல்லாமன்றி இன்னமும் வரையறுக்க முடியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தினாலோ, இன்னமும் காலத்தை வெல்ல முடியாமல் இருக்கிறோம். மீண்டும் ஒரு காலம் வரும், இந்த காலத்தை வெல்வதற்கு என்ற நம்பிக்கையோடே வருகிற காலம் காத்திருப்போம்!! :)

And nothing 'gainst times scythe can make difference
Save breed to brave him, when he takes thee hence

                                                      ~Shakespeare~

Wednesday, April 28, 2010

ஓ மனிதா!!!

ஒவ்வொரு முறையும்
இறப்பிற்காகவோ
இழப்பிற்காகவோ
தவற விட்டத்
தருணங்களுக்காகவோ
விடுபட்டுப் போன
நினைவின்
பிணைப்புகளுக்காகவோ
அழுகிறபோதும்
சலித்துக் கொண்டே
சொல்கிறான் இறைவன்
"ஓ மனிதா!!!"

Monday, April 19, 2010

சுழற்சி

ஒவ்வொரு முறையும்
தப்பித்து
பிறிதின் முறை
சிக்குகிறது
புலம் மறந்த
அச்செவ்வண்டு...

ஒவ்வொரு திசைக்குமான
மாமிச பட்சினிகள்
நெருப்பின் கண்களோடு
விழுங்கத் தேடி
நிகழ்வெல்லைத் தாண்டி
ஓடித் தொலைகின்றன

மெல்ல புரண்டு
ஒளிகிறது
பெயர் தெரியாத
அந்த செவ்வண்டு

Saturday, April 10, 2010

நிதர்சனம் உணராப் பொழுதுகள்...

இந்த
பிரபஞ்சத்தில்
ஒவ்வொரு கணமும்
கல்லால்
அடிக்கப்படுகிறார்கள்
காலஞ் செப்ப முயல்கிற
கலீலேயோக்கள்.
நிதர்சனம் நிராகரிக்கப்படுகிற
ஒற்றைப்புள்ளி
உலகில்
வெளிச்சம் மறைக்க
முயல்கின்றன
பிலம் தேடி அலைகின்ற
மனித விலங்குகள்.
ஜடம் உயிர்க்கிற தருணங்கள்
உணரப்படாமலே
கரைகின்றன
காலம் ஆழ்கிறப்
பெருவெளியில்...

Wednesday, April 7, 2010

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 3

நாம் பற்றியாடிய
ஒற்றை விழுது
ஆலமரம்,
இன்று
வெட்டி வீழ்கிறது.

அதன் வேர்களில்
புதைந்திருந்த
நம் வயதறியா நினைவுகள்,
மரத்தின் கிளைகளோடு
விறகாக்கப் படுகின்றன

உயிர் பறிக்கும் பொழுதில்
வீசி எறியப்பட்ட
நம் நட்பின் சுவடொன்று
நீரில் மூழ்கிக் கொண்டே
உமிழ்கிறது
நம் நினைவுகளின்
மிச்சங்களை.

Monday, April 5, 2010

புத்தகம்

வெளிறிய மஞ்சள் நிறத்து
காகித வீடுகளில்
வாழ்கிறது
அறிவும்
புத்தகப்பூச்சிகளும்.....

குப்பைமேடு - 1

சில விஷயங்கள் என்றுமே மறப்பதில்லை. சோகமோ துக்கமோ நடந்தவுடன் அவை மட்டும் அப்படியே மனதில் அப்பி விடுகின்றன. மீண்டும் அவற்றை விட்டு வெளியே வருவதற்கு ரொம்பவும் பிரயத்தனப் படவேண்டியிருக்கிறது.
ஒரு மழை சிதறிய நாளில் குடையில்லாமல் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தபோது என்னைப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு கடந்து போன ஒரு சின்ன பெண், மதிய உச்சி வெயில் நேரத்தில் நடுரோட்டில் வாங்கித்தின்ற ஐஸின் சுவை, தர்மபுரியில் இருந்த போது அங்கு பார்த்த  புன்னை மரங்களும், அதில் ஆடிய ஊஞ்சல் கயிறும், இப்படி சின்ன சின்னதாய் நிறைய ஞாபங்கள்.. After all நாம் எல்லாம் நினைவுகளின் குப்பைகள்தானே! ஒரு பாட்டில் வருவது போல கனவுகள் வாழும் பை. அவ்வளவே..

நினைவுகள் - அப்ரிசியேட் செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு மெக்கானிசம். இதற்காக கடவுளுக்கு ஒரு  salute. நினைவுகள் என்ற ஒன்று தான் நம்மை யார் என இனம் காண வைக்கிறது. இந்த மானுடப் பிரவாகத்தை ஒரு உயிர்ப்புடன் ஓட வைக்கிறது. நினைவுகள் இல்லையெனில் ஒவ்வொரு கணமும் புதிதாய்விரியும். அதில் சிக்கி ஒவ்வொரு கணமும் தொலைந்து போவான் மனிதன்.

நினைவுகள் எப்படியாயினும் சரி. அவை ஒரு fantasy. நம்மை ஒரே நொடியில் நிகழ்காலத்துக்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. அது வரை பார்த்தே இராத எதிர்காலத்துக்கும் இழுத்துச் செல்கிறது. மூளைக்குள் இருக்கிற ஆயிரமாயிரம் சிக்கலான சர்க்யூட்களில் இதற்கான சர்க்யூட் மட்டும் எப்படி இருக்கும்? இதையெல்லாம் வடிவமைத்த அந்த விஞ்ஞானி எப்படி இருப்பான்? அவனுடைய மூளைக்குள்ளும் இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் இருக்குமா? அவன் மனிதனாக இருப்பானா? இல்லை மனிதனைப் போல ஒரு பிறவியா? அதான் உலகத்தில் தினம் ஒரு புதிய உயிரினம் கண்டுபிடிக்கப் படுகிறதே. அது போல அவனும் ஏதோ ஒரு மூலையில் நம் கண்ணுக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாமல் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான் போலும்.

Saturday, April 3, 2010

மனிதனாகிய மிருகமும், மிருகமாகிய மனிதனும்

மீட்பின்
வகையறியா
நிதர்சனப் புள்ளிகளில்
நித்தமும் தொலைகிறான்
மனிதன்.

நிகழ்கால விளிம்புகளில்
நிச்சயிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளின்
தப்பித்தலின் உணர்வில்லா
மிருகம்.

கூற்றத்தின் கயிறு
கிளைத்துப் பரவுகிற
வெளிகளில்
ஒன்றாய் இணைகின்றன
மனிதனாகிய மிருகமும்
மிருமாகிய மனிதனும்.

Thursday, April 1, 2010

ராஜாதி ராஜ சோழன் மெய்கீர்த்தி

ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ

திங்களேர் பெறவளர் அங்கதிர் கடவுள்

தொல்குலம் விளங்கத் தோன்றி மல்கிய

வடதிசை கங்கையும் தென்திசை இலங்கையும்

குடதிசை மகோதையும் குணதிசைக் கடாரமும்

தண்டினில் கொண்ட தாதைதன் மண்டல

வெண்குடை நிழலெனத் தாங்குடை நிழற்றித்

திசைதோறும் செங்கோல் ஓச்சி இசைகெழு

தென்னவன் மான பரணன் பொன்முடிப்

பருமணிப் பசுந்தலை போருகல்த தறிந்து

வேணாத் தரசரைச் சோணாட் டோதிக்கிக்

கூவகைத் தரசரைச் சேவக தொலைத்து

வேலைக்கோல் காந்தளுர்ச் சாலைகள mஅருத்தர்பின்

தங்குலத் தவநிபர் நன்குதறு தகிமயில்

அரசியலுரிமை முறைமை லேத்தி

வில்லவர் மீனவர் வேல்குலச்ச லுக்கியர்

வல்லவர் முதலாய் வணங்கி வீற்றிருந்து

தராதலம் படைத்த திக்கேழும் துதிகேழு

செயங்ககொண்ட சோழ நேனுன்னும் மதிகேழு

கோவிராச கேசரிபன்மரான உடையார் ஸ்ரீ ராஜாதி ராஜ

தேவர்க்கு யாண்டு.....

Wednesday, March 17, 2010

சுயதேடல்

இது
சத்தம் அறுந்த
மானுடனின் கூவல்
உலகம் முழுதும்
புறக்கணித்த
கடைசி உயிரினத்தின்
தேடல்
கறுத்த உடலுக்குள்
கடைசி சொட்டு இரத்தத்தை
கண்டறிகிற
முயற்சி
ஒவ்வொரு முறை
இதை தேடியலைந்து
தோற்கும்போதும்
விளங்குகிறது
காலம் காலமாய்
தேடிக் களைத்துப் போன
காத்திருப்பின் வலி!

Monday, March 15, 2010

தொடர்கவிதை

இது எத்தனையாவது முறை என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் எழுதத்தொடங்கி முடிக்காமல் விடுவது எனக்கு இது முதன்முறையில்லை.

எழுதவதற்கு என்று ஒரு கரு அவ்வளவு சாதாரணமாய் கிடைத்துவிடுவதில்லை. அதற்கு நிரம்பவும் மெனக்கெட வேண்டியிருக்கிறது. ஏதேதோ எண்ணங்கள், ஏதேதோ உணர்ச்சிகள் என்று எல்லாவற்றையும் கட்டுக்கடங்காமல் அலைய விட வேண்டியிருக்கிறது. அப்படி அலைகிறபோது கிடைக்கிற ஏதோ ஒரு புள்ளியில் இருந்து ஆரம்பிக்கிற ஒரு வியாசமோ இல்லை கவிதைகளோ அதே மன நிலையில் எழுதும் போது மிகச் சரியாக முற்றுப் பெறுகிறது. சில சமயங்களில் பாதி எழுதும் போதே ஏதோ ஒரு திடீரென்று முளைக்கிற ஒரு சோம்பேறித் தனத்தால் பாதியிலேயே நின்று விடுகிறது.

இன்று இப்படி ஒரு கவிதையை ஆரம்பித்து பாதியிலேயே விட வேண்டியிருந்தது...

"இது
சொற்களின் அடர்வனம்.... "

அப்படியே ஆரம்பித்து கொஞ்சம் முடித்து வையுங்களேன்... கவிதைக்கு எந்த வரைமுறையும் கிடையாது... எவ்வளவு வரிகள், எதைப்பற்றி என்ற நிபந்தனைகளும் இல்லை...
காட்டுங்கள் உங்கள் திறமையை....

Friday, March 12, 2010

லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும்

(இது விமர்சனம் அல்ல. விமர்சிக்கும் அளவிற்கு நான் பெரிய எழுத்துக்காரனும் இல்லை. இவை இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றிய எனது பொதுப்படையான பார்வை மட்டுமே.)

ஒரு வழியாக நேற்று தான் கேபிள் சங்கரின் லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும் படித்து முடித்தேன். நிதர்சனக் கதைகள் என்ற பெயரில் அவரது வலைப்பூவில் எழுதி வந்த கதைகள். ஏற்கெனவே படித்திருந்தாலும் அலுத்துப் போகாத கதைசொல்லியாக இருக்கிறார் இவர்.

இதிலிருந்த கதைகளில் ஒன்று ஏற்கெனவே ஆனந்த விகடனில் வெளியாகியிருந்தது. அந்த நேரத்தில் அதை எழுதியவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு ஆவல் இருந்தாலும் அதற்குரிய சந்தர்ப்பம் வாய்க்கவில்லை. பின்னர் இந்த புத்தகத்தில் அதே கதையைப் படித்தபோதுதான் தெரிந்தது அதை எழுதியது இவர்தான் என்று. மொத்தத்தில் நமக்கும் ஒரு பெருமை.

லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும். புத்தகம் முழுக்க காமமும் காமம் சார்ந்த கதைகளுமே.

மனித உறவுகள் என்றைக்குமே சிக்கலானதுதான். அதை ஆராய முற்பட்டாலும் சரி, இல்லை அதிலேயே இருந்து உழன்றாலும் சரி. இறுதியில் சிக்கலே மிஞ்சுகிறது. அதிலும் மிகச் சிக்கலான ஒரு பகுதி இந்த காதலும் காமமும். இவையிரண்டையும் வெளிப்படையாக பேசவே பயந்த காலம் எல்லாம் உண்டு. இப்போது இதை இவ்வளவு வெளிப்படையாக ஒரு மூன்றாவது மனிதனின் பார்வையிலிருந்து அலச ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இது வரவேற்கத்தக்கது.

அப்படிப்பட்ட ஒரு தலைப்பை முன்னிறுத்தி தனது அத்தனைக் கதைகளையும் நகர்த்தியிருக்கிறார். வாழ்க்கையில் நடக்கிற சின்ன சின்ன விஷயங்களையும் கிரகித்து, ஒவ்வொரு கதைகளும் நகர்ந்திருக்கின்றன. அவரிடம் பேசிய போது சில கதைகள் தன் சொந்த வாழ்க்கையிலேயே நடந்திருப்பதாக சொன்னார். ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஆயிரம் ஆயிரம் கதைகள். அத்தனையையும் உணர்ச்சி மாறாமல் எடுத்துச் சொல்ல ஒரு தனி திறனும் தைரியமும் வேண்டும். ஏனெனில் சில சமயங்கள் எழுத்தின் வேகம் நம்மை கொஞ்சம் பயமுறுத்திவிடும். சில தயக்கங்களுக்கு ஆளாக்கும். அந்த சமயத்தில் எழுத ஆரம்பித்ததை பாதியில் விடக் கூட தோன்றும். அப்படி அது போன்ற எந்த ஒரு இடையூறும் இல்லாமல் கதைகள் சரளமாக நகர்ந்திருக்கின்றன. சொல்ல வந்ததை சரியாக, ஆணித்தரமாக எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்.

மொத்தத்தில் லெமன் ட்ரீயும் இரண்டு ஷாட் டக்கீலாவும் worth-read புத்தகம். மனச் சிக்கல்களை நன்றாக அலசியிருக்கிறார் கேபிள். வாழ்த்துக்கள்!!

Tuesday, March 9, 2010

நான் செங்கதிர்

என் முகம்
முழுதும்
சிவந்திருக்கிறது
என்
அத்தனைக் கண்களும்
சிகப்பை
உமிழ்கின்றன.
நான்
அஸ்தமனச் சூரியன்

யுகம் யுகமாய்
பொற்கிரணம் பாய்ச்சிய
என் கண்கள்,
இன்று இரத்தம் பாய்ச்சுகின்றன.
இழுத்து வந்த குதிரைகள்
கால் முறிந்து கிடக்கின்றன.
என் உடைந்து போன சாட்டைகளும்
உருவமற்ற குதிரைகளும்
இன்னுமொரு சாரதியைத் தேடி
காத்துக் கிடக்கின்றன.

வெற்றியை
கொக்கரிக்கிற புள்ளிகளே
நீங்கள்
நட்சத்திரங்களாகவே
இருந்துவிட்டு செல்லுங்கள்.
இன்னொரு சாரதி வரட்டும்
உங்கள்
ஒளியை மழுங்கடிக்க.
என் குதிரைகள் எழுந்து நிற்கட்டும்
உங்கள்
முதுகெலும்புகள் உடைய.

அன்றும் நான்
சிகப்பை உதிர்ப்பேன்
அன்று
நானும் வீறுகொண்டு உமிழ்வேன்
நான்
உதிக்கின்ற செங்கதிர்.

Monday, March 8, 2010

தனிமை

முகம் தொலைந்த
மனிதர்களின் மத்தியில்
ஜன்னலோர இடுக்கின்
வெளிச்சக் கீற்றுகளின் சாரலில்
தெரிகிறது
சிரித்துக் கொண்டிருக்கிற
தாத்தாவின் புகைப்படம்.

Saturday, March 6, 2010

காலசர்ப்பமும் தவளையும்

ஒரு
தவளையின் வாழ்க்கை
நம்முடையது
ஒவ்வொரு கணமும்
பிரபஞ்சப் புற்றுக்குள்
ஒளிகிற
கால சர்ப்பத்தால்
அது
விழுங்கப்படுகிறது.
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
விலகி ஓடி
தாவிக் குதித்து
தப்பிக்க முயற்சிக்கிறது
தவளை.
ஒவ்வொரு கணமும்
புதிதாய் பிறக்கிற
மற்றொரு சர்ப்பம்
அதை
விழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது..

Monday, March 1, 2010

இளவேனிற்காலத்துக் கவிதைகள் - 2



ஒரு நரை முதிர்ந்த
மரத்தின் கீழ்
நம் ஜாகை.

புரியாத கதைகள் பேசி
மானுடப்பெருக்கத்தின்
புதிர் கதைகளை
பரிமாறிக்கொண்டோம்
அவை தவறென்று
கருதப்படப் போகிற
சூட்சுமம் புரியாமல்.

உடல் உரசுதல்
அநாகரிகமாய்
உணரப்படுகிற
தருணங்கள் நம்மிடையே
அவ்வேளை கண்டதில்லை.

ஒருவருக்கொருவர்
ஞான போதகனாய்
இருந்த காலத்தில்
இந்த மரம்
மௌனசாட்சியாய்
நின்று
இரசித்துக் கொண்டிருந்தது
தானும்
களங்கப்படப் போகிற
விதியறியாமல்...

மொழியில்லாக் கவிதைகள்

என் கவிதைகளுக்கு
மொழியில்லை
பார்வையற்ற கண்களும்
வெளிறிய முகமுமாக
இருண்ட தடத்தில்
அவை
கால் பதிக்கின்றன.
வெளிச்ச கீற்றுகள்
எப்பக்கத்திலிருந்தும்
தாக்கினாலும்
தாக்காவிட்டாலும்
பாதகமில்லை.
வர்ணம் கலையாத
ஒளிக்கற்றைகளின்
தடங்கள் மட்டும் போதும்
என்
மொழியில்லாக்
கவிதைகள்
முன்னேறிச் செல்ல

Friday, February 26, 2010

What is Enlightenment?

Immanuel Kant எழுதிய What is Enlightenment? என்ற பத்தி இது. இதை தமிழில் மொழிபெயர்க்கிறேன் பேர்வழி என அர்த்தத்தை சிதைக்க விரும்பவில்லை. எனவே அப்படியே இங்கே கொடுக்கிறேன்..

     Enlightenment is man’s emergence from his self-imposed immaturity. Immaturity is the inability to use one’s understanding without guidance from another. This immaturity is self-imposed when its cause lies not in lack of understanding, but in lack of resolve and courage to use it without guidance from another. Sapere Aude!

 “Have courage to use your own understanding!” - that is the motto of enlightenment.

Laziness and cowardice are the reasons why so great a proportion of men, long after nature has released them from alien guidance (naturaliter maiorennes), nonetheless gladly remain in lifelong immaturity, and why it is so easy for others to establish themselves as their guardians. It is so easy to be immature. If I have a book to serve as my understanding, a pastor to serve as my conscience, a physician to determine my diet for me, and so on, I need not exert myself at all. I need not think, if only I can pay: others will readily undertake the irksome work for me. The guardians who have so benevolently taken over the supervision of men have carefully seen to it that the far greatest part of them (including the entire fair sex) regard taking the step to maturity as very dangerous, not to mention difficult. Having first made their domestic livestock dumb, and having carefully made sure that these docile creatures will not take a single step without the go-cart to which they are harnessed, these guardians then show them the danger that threatens them, should they attempt to walk alone. Now this danger is not actually so great, for after falling a few times they would in the end certainly learn to walk; but an example of this kind makes men timid and usually frightens them out of all further attempts.
Thus, it is difficult for any individual man to work himself out of the immaturity that has all but become his nature. He has even become fond of this state and for the time being is actually incapable of using his own understanding, for no one has ever allowed him to attempt it. Rules and formulas, those mechanical aids to the rational use, or rather misuse, of his natural gifts, are the shackles of a permanent immaturity. Whoever threw them off would still make only an uncertain leap over the smallest ditch, since he is unaccustomed to this kind of free movement. Consequently, only a few have succeeded, by cultivating their own minds, in freeing themselves from immaturity and pursuing a secure course.
But that the public should enlighten itself is more likely; indeed, if it is only allowed freedom, enlightenment is almost inevitable. For even among the entrenched guardians of the great masses a few will always think for themselves, a few who, after having themselves thrown off the yoke of immaturity, will spread the spirit of a rational appreciation for both their own worth and for each person’s calling to think for himself. But it should be particularly noted that if a public that was first placed in this yoke by the guardians is suitably aroused by some of those who are altogether incapable of enlightenment, it may force the guardians themselves to remain under the yoke-so pernicious is it to instill prejudices, for they finally take revenge upon their originators, or on their descendants. Thus a public can only attain enlightenment slowly. Perhaps a revolution can overthrow autocratic despotism and profiteering or power-grabbing oppression, but it can never truly reform a manner of thinking; instead, new prejudices, just like the old ones they replace, will serve as a leash for the great unthinking mass.
Nothing is required for this enlightenment, however, except freedom; and the freedom in question is the least harmful of all, namely, the freedom to use reason publicly in all matters. But on all sides I hear: “Do not argue!” The officer says, “Do not argue, drill!” The tax man says, “Do not argue, pay!” The pastor says, “ Do not argue, believe!” (Only one ruler in the World says, “Argue as much as you want and about what you want, but obey!”) In this we have examples of pervasive restrictions on freedom. But which restriction hinders enlightenment and which does not, but instead actually advances it? I reply: The public use of one’s reason must always be free, and it alone can bring about enlightenment among mankind; the private use of reason may, however, often be very narrowly restricted, without otherwise hindering the progress of enlightenment. By the public use of one’s own reason I understand the use that anyone as a scholar makes of reason before the entire literate world. I call the private use of reason that which a person may make in a civic post or office that has been entrusted to him. Now in many affairs conducted in the interests of a community, a certain mechanism is required by means of which some of its members must conduct themselves in an entirely passive manner so that through an artificial unanimity the government may guide them toward public ends, or at least prevent them from destroying such ends. Here one certainly must not argue, instead one must obey. However, insofar as this part of the machine also regards himself as a member of the community as a whole, or even of the world community, and as a consequence addresses the public in the role of a scholar, in the proper sense of that term, he can most certainly argue, without thereby harming the affairs for which as a passive member he is partly responsible. Thus it would be disastrous if an officer on duty who was given a command by his superior were to question the appropriateness or utility of the order. He must obey. But as a scholar he cannot be justly constrained from making comments about errors in military service, or from placing them before the public for its judgment. The citizen cannot refuse to pay the taxes imposed on him; indeed, impertinent criticism of such levies, when they should be paid by him, can be punished as a scandal (since it can lead to widespread insubordination). But the same person does not act contrary to civic duty when, as a scholar, he publicly expresses his thoughts regarding the impropriety or even injustice of such taxes. Likewise a pastor is bound to instruct his catecumens and congregation in accordance with the symbol of the church he serves, for he was appointed on that condition. But as a scholar he has complete freedom, indeed even the calling, to impart to the public all of his carefully considered and well-intentioned thoughts concerning mistaken aspects of that symbol, as well as his suggestions for the better arrangement of religious and church matters. Nothing in this can weigh on his conscience. What he teaches in consequence of his office as a servant of the church he sets out as something with regard to which he has no discretion to teach in accord with his own lights; rather, he offers it under the direction and in the name of another. He will say, “Our church teaches this or that and these are the demonstrations it uses.” He thereby extracts for his congregation all practical uses from precepts to which he would not himself subscribe with complete conviction, but whose presentation he can nonetheless undertake, since it is not entirely impossible that truth lies hidden in them, and, in any case, nothing contrary to the very nature of religion is to be found in them. If he believed he could find anything of the latter sort in them, he could not in good conscience serve in his position; he would have to resign. Thus an appointed teacher’s use of his reason for the sake of his congregation is merely private, because, however large the congregation is, this use is always only domestic; in this regard, as a priest, he is not free and cannot be such because he is acting under instructions from someone else. By contrast, the cleric- as a scholar who speaks through his writings to the public as such, i.e., the world-enjoys in this public use of reason an unrestricted freedom to use his own rational capacities and to speak his own mind. For that the (spiritual) guardians of a people should themselves be immature is an absurdity that would insure the perpetuation of absurdities.
But would a society of pastors, perhaps a church assembly or venerable presbytery (as those among the Dutch call themselves), not be justified in binding itself by oath to a certain unalterable symbol in order to secure a constant guardianship over each of its members and through them over the people, and this for all time: I say that this is wholly impossible. Such a contract, whose intention is to preclude forever all further enlightenment of the human race, is absolutely null and void, even if it should be ratified by the supreme power, by parliaments, and by the most solemn peace treaties. One age cannot bind itself, and thus conspire, to place a succeeding one in a condition whereby it would be impossible for the later age to expand its knowledge (particularly where it is so very important), to rid itself of errors,and generally to increase its enlightenment. That would be a crime against human nature, whose essential destiny lies precisely in such progress; subsequent generations are thus completely justified in dismissing such agreements as unauthorized and criminal. The criterion of everything that can be agreed upon as a law by a people lies in this question: Can a people impose such a law on itself? Now it might be possible, in anticipation of a better state of affairs, to introduce a provisional order for a specific, short time, all the while giving all citizens, especially clergy, in their role as scholars, the freedom to comment publicly, i.e., in writing, on the present institution’s shortcomings. The provisional order might last until insight into the nature of these matters had become so widespread and obvious that the combined (if not unanimous) voices of the populace could propose to the crown that it take under its protection those congregations that, in accord with their newly gained insight, had organized themselves under altered religious institutions, but without interfering with those wishing to allow matters to remain as before. However, it is absolutely forbidden that they unite into a religious organization that nobody may for the duration of a man’s lifetime publicly question, for so doing would deny, render fruitless, and make detrimental to succeeding generations an era in man’s progress toward improvement. A man may put off enlightenment with regard to what he ought to know, though only for a short time and for his own person; but to renounce it for himself, or, even more, for subsequent generations, is to violate and trample man’s divine rights underfoot. And what a people may not decree for itself may still less be imposed on it by a monarch, for his lawgiving authority rests on his unification of the people’s collective will in his own. If he only sees to it that all genuine or purported improvement is consonant with civil order, he can allow his subjects to do what they find necessary to their spiritual well-being, which is not his affair. However, he must prevent anyone from forcibly interfering with another’s working as best he can to determine and promote his well-being. It detracts from his own majesty when he interferes in these matters, since the writings in which his subjects attempt to clarify their insights lend value to his conception of governance. This holds whether he acts from his own highest insight-whereby he calls upon himself the reproach, “Caesar non est supra grammaticos"- as well as, indeed even more, when he despoils his highest authority by supporting the spiritual despotism of some tyrants in his state over his other subjects.

If it is now asked, “Do we presently live in an enlightened age?” the answer is, “No, but we do live in an age of enlightenment.” As matters now stand, a great deal is still lacking in order for men as a whole to be, or even to put themselves into a position to be able without external guidance to apply understanding confidently to religious issues. But we do have clear indications that the way is now being opened for men to proceed freely in this direction and that the obstacles to general enlightenment-to their release from their self-imposed immaturity-are gradually diminishing. In this regard, this age is the age of enlightenment, the century of Frederick

A prince who does not find it beneath him to say that he takes it to be his duty to prescribe nothing, but rather to allow men complete freedom in religious matters-who thereby renounces the arrogant title of tolerance-is himself enlightened and deserves to be praised by a grateful present and by posterity as the first, at least where the government is concerned, to release the human race from immaturity and to leave everyone free to use his own reason in all matters of conscience. Under his rule, venerable pastors, in their role as scholars and without prejudice to their official duties, may freely and openly set out for the world’s scrutiny their judgments and views, even where these occasionally differ from the accepted symbol. Still greater freedom is afforded to those who are not restricted by an official post. This spirit of freedom is expanding even where it must struggle against the external obstacles of governments that misunderstand their own function. Such governments are illuminated by the example that the existence of freedom need not give cause for the least concern regarding public order and harmony in the commonwealth. If only they refrain from inventing artifices to keep themselves in it, men will gradually raise themselves from barbarism.
I have focused on religious matters in setting out my main point concerning enlightenment, i.e., man’s emergence from self-imposed immaturity, first because our rulers have no interest in assuming the role of their subjects’ guardians with respect to the arts and sciences, and secondly because that form of immaturity is both the most pernicious and disgraceful of all. But the manner of thinking of a head of state who favors religious enlightenment goes even further, for he realizes that there is no danger to his legislation in allowing his subjects to use reason publicly and to set before the world their thoughts concerning better formulations of his laws, even if this involves frank criticism of legislation currently in effect. We have before us a shining example, with respect to which no monarch surpasses the one whom we honor.
But only a ruler who is himself enlightened and has no dread of shadows, yet who likewise has a well-disciplined, numerous army to guarantee public peace, can say what no republic may dare, namely: “Argue as much as you want and about what you want, but obey!” Here as elsewhere, when things are considered in broad perspective, a strange, unexpected pattern in human affairs reveals itself, one in which almost everything is paradoxical. A greater degree of civil freedom seems advantageous to a people’s spiritual freedom; yet the former established impassable boundaries for the latter; conversely, a lesser degree of civil freedom provides enough room for all fully to expand their abilities. Thus, once nature has removed the hard shell from this kernel for which she has most fondly cared, namely, the inclination to and vocation for free thinking, the kernel gradually reacts on a people’s mentality (whereby they become increasingly able to act freely), and it finally even influences the principles of government, which finds that it can profit by treating men, who are now more than machines, in accord with their dignity.

Sunday, February 21, 2010

இளவேனிற்காலத்து கவிதைகள் - 1

என்றோ

ஒரு காலைப் பொழுதில்
லௌகீகப் புரிதல் அற்ற
கன்றுகளாய்
திரிந்த வேளையில்
பூச்செறிகிற கொடி மரத்தின்
கீழ் சந்தித்தோம்.

சில பந்தங்கள்
இரயில் சிநேகங்கள்
சில
இரயில் தடம்
மானுடத்திற்கு உணர்த்துகிற
சத்தங்கள்.

மானுட அலைவரிசைக் கெட்டாத
மனத்தின்
சந்தங்களினால்
இருவரும்
பிணைக்கப்பட்டோம்.

எத்தனையோ பிறவிகளாய்
நம்முள்
பிரவாகித்து ஓடி
யுகசந்திகளால்
தடைப்பட்டிருந்த
ஒரு
மெல்லிய ஓடை
மீண்டும்
நம்முள்
பிரவாகித்து
ஓடத் தொடங்கியது..

நாம் ஒன்றாய் கழித்த
அந்த நாட்கள்...

உண்டு, உறங்கி,
ஒருவருக்கொருவர்
தோள் கொடுத்து

வலி மறந்து
வாழக் கற்ற
அந்த கணங்கள்...

இன்று
நினைவுகளின் சிறையாய்
ஞாபகக் குழிகளுக்குள்...
நினைக்கிற போது தித்திப்பதற்காய்...

இனிமேல் வராத அந்த காலங்களுக்காக
நாம் இருவரும் சொல்லிக்கொள்வோம்
ஆயிரமாயிரம் நன்றிகள்..

உனக்கோ எனக்கோ அல்ல
நம் இருவரையும்
ஆள்கிற அந்த நட்புக்காக....

Friday, February 19, 2010

தற்கால ஆணியம்

(இது சத்தியமாக ஆணிகள் சம்பந்தப்பட்டது அல்ல. பெண்ணாதிக்கம், பெண்ணியம் போன்ற வாதங்களால் பாதிக்கப்பட்டு காலத்தினால் ஒடுக்கப்பட்ட ஆண்களின் சோக வரலாறு!)

ஆதியில் ஆணாதிக்கம் என்ற ஒன்றோ பெண்ணாதிக்கம் என்ற ஒன்றோ இருந்ததாக சரித்திரத்தின் எந்த பக்கத்திலும் ஏன் வரியிலும் கூட இல்லை. இறைவன் படைத்த உயிரினங்களில் உன்னதமான மனித விலங்கு, தன்னை சுற்றியிருந்த சக மனிதர்களை மனித விலங்காகத்தான் பார்த்ததேயொழிய அதை ஆணாகவோ, பெண்ணாகவோ, உறவுமுறைகொண்டோ பார்த்திருக்கவில்லை. இதில் என்றைக்கு நாணம் என்ற ஒரு உணர்வை (போலியாக!) வரவழைத்துக்கொண்டு தனக்கென்று ஒரு ஆடைத் தேடிக்கொள்ள ஆரம்பித்தானோ அங்கு தொடங்கியது ஆண் பெண் பிரிவினை.

பெண்ணாதிக்கம் என்கிற நம் தலைப்புக்கு இது சம்பந்தமில்லை என்றாலும் பேதைமை ஆரம்பிக்கிற இடத்தில்தான் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் தோன்றுகிறது என்பதால், இவ்விடத்தில் பேதைமை உருவான வரலாற்றை சொல்ல வேண்டியும் வருகிறது.

பெண்ணாதிக்கம் உருவான வரலாற்றை இன்ன தேதியிலிருந்து என ஆரம்பிப்பது அனுமார் வாலைத்தேடி போன கதைதான். வேண்டுமென்றால் ஆதாம் ஏவாளின் காலத்திலிருந்து எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஏனெனில் நமக்குத் தெரிந்த முதல் ஆண் பெண் அவர்கள் தான். என்றைக்கு முடியாது என்று கதறி அழுதும் கூட வற்புறுத்தி சாத்தானின் ஆப்பிளை ஆதாமிற்கு சாப்பிடச் செய்தாளோ அன்று ஆரம்பித்தது இந்த பெண்ணாதிக்க மனோபாவம். அது வரை ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவியாக இருந்த நமது ஆதாமை வற்புறுத்திய அந்த கணம் தான் பெண்ணாதிக்கம் வேர் விட்டு வளரக் காரணமான கணம். அன்று முதல் இன்று வரை ஆணாதிக்கம் என்ற கூப்பாடின் அடியில் சத்தமில்லாமல் பெண்ணாதிக்கம் இயங்கிவருகிறது.

அன்று முதல் இன்று வரை ஆண்களின் போக்கிற்கு இடையூறாக இருந்து ஆணைத் தன் கைப்பாவையாக இயக்குகிறாள் இந்த பெண். 'ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண்தான் இருக்கிறாள்' என்கிற ஒரு பழமொழி போதுமே! பெண்ணாதிக்கத்தை எடுத்துச் சொல்ல! அலெக்சாண்டரின் பின்புலத்தில் அவர் தாயான Angelina Jolie  மன்னிக்கவும் Olympias இன் தூண்டுதல் தான் அவனை கடல் கடந்து வந்து நோயால் அவதிப்பட்டு சாகச் செய்தது. இதே மாதிரிதான் சிட்டுக்குருவியாய் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருந்த மஜ்னுவை ( இது பிரசாந்த் அல்ல. Original மஜ்னு) காதல் என்ற மாயப் போர்வையில் மூடி கோழி அமுக்குவது போல அமுக்கி கொன்று போட்டது இந்த பெண்ணாதிக்க சமுதாயம். இதைப் பற்றியெல்லாம் இங்கு ஒருவர் கூட கேட்க முன் வரவில்லை. இதையெல்லாம் சொல்லப்போனால் தியாகம் என்கிறார்கள். காதலினால் பெண்கள் இறந்தால் 'பெண்பாவம் பொல்லாதது'. ஆண்கள் இறந்தால் உயிர்த்தியாகமாம். எந்த ஊர் நியாயம் இது?

இன்று வரை ஆண்கள் முன்னேறாததற்கு காரணமே இந்த பெண்ணாதிக்கம்தான். படிப்பில் ஆகட்டும், இல்லை விளையாட்டில் ஆகட்டும், எல்லாவற்றிலும் இந்த பெண்கள் முன்னில் வந்து ஆண்களின் இடங்களை தட்டி பறிக்கிறார்கள். திருமணம் என்பது இவர்களின் பெண்ணிய வாதத்திற்கு ஆதரவாய் சொல்லப்படுகிறது என்றாலும் அதற்கு பிறகு ஆணின் பாடுதான் திண்டாட்டமாகிறது.சொல்லப்போனால் அன்று தலை வணங்குகிற பெண் அதற்குப் பிறகு வணங்குவதே இல்லை என்பது பரவலான குற்றச்சாட்டு வீட்டு வேலைகளில் தொடங்கி அலுவலகம் வரை அவன் படுகிற பாடுகள்..ஐயகோ! சொல்லோணாத் துயரக் கடலில் மிதக்கிறான் ஆண். அதுவும் இந்த நெடுந்தொடரும், Reality showக்களும் நடக்கிற நேரங்களில் அவன் பாடு திண்டாட்டம். வேளைக்கு உணவுக்குக் கூட திண்டாட்டம் தான். இதையெல்லாம் பட்டிமன்ற மேடைகளில் பேச்சாளர்கள் பேசினால் வெறும் காமெடியாக கைத்தட்டி விட்டுப் போகிறார்களே... இதை என்னவென்று சொல்வது?

இது என் ஒருவனுடைய குமுறல் அல்ல.. கோடானுகோடி வருடங்களாக நயவஞ்சகமாக ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு தலைமுறையின் கதறல். ஒரு நாள் வானம் நம் வசப்படும். இழந்த உரிமைகளும் சுதந்திரங்களும் மீண்டும் கிடைக்கும். அந்த நாள் தொலைவில் இல்லை.

இவண்...
கொ.ப.செ
அனைத்திந்திய அப்பாவி ஆண்கள் சங்கம்

Monday, February 15, 2010

சுயமறுதலிப்பு

என் வாசலுக்கு வெளியே
ஆயிரம் சூரியன்கள்
ஒவ்வொன்றும்
திசைகளற்ற  வெளியில்
பயணிக்கின்றன
வாசலில் தொடங்கிய
மஞ்சள் கீற்றுகளால்
வருவோரின் வானத்தை
நிரப்பிக்கொண்டு!

வாசலுக்குள்ளே
வார்த்தைகளற்ற இருளில்
தனியே மிதக்கிறேன்
ஓளி விரிகின்ற
வெளியின்
பிரக்ஞையின்றி!

Sunday, February 14, 2010

வாழ்வதின் சுகம்

வாழ்க்கையின் வேர்கள்
வற்றிப்போனதாய்ப்பட்டது எனக்கு
சாவதற்கு முந்தைய கணங்களை
நினைக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்
சாவதற்கு வழிகள் எளிது
வாழ்வதற்கு வழிகள் குறைவு
சாவதாய் முடிவெடுத்து
கயிற்றினில் தொங்கி
கழுத்து அறுபட்ட
அந்தக் கணத்தில்
வாழ்வதின் சுகத்தை
உணரத்தொடங்கினேன்!

Friday, February 12, 2010

காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே!!

காதல்...

பிரபஞ்சத்தின் உணர்வு...

இந்த பிரபஞ்சமும் மனித நாகரிகமும் உயிர்ப்புடன் இருக்க காதல்தான் காய் நகர்த்துகிறது...

மனித நாகரிகம் உண்டான காலத்திலிருந்து, அதை தழைக்க வைக்க உருவான ஒற்றை உணர்ச்சி இது. இந்த நொடி வரை யாரையுமே காதலிக்காத ஒருவன் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்று அடித்துக் கூறலாம்.

நம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் இந்த காதலின் வேர்கள் பின்னிப் பாய்ந்திருக்கின்றன. மூச்சை காதலிக்காவிடில் மனிதன் பிணம். பேச்சையும் உணர்ச்சியையும் காதலிக்காவிடில் மனிதன் ஜடம். ஏதோ ஒன்றை ஒவ்வொரு கணமும் காதலிக்கிறோம்.

ஒவ்வொருவனும் அவனவன் தேவதையை நேரில் காணவைக்கிற சூத்திரதாரி இந்த காதல் தான்..

ஒவ்வொரு வீரனுக்குள்ளும் ஒரு உடைந்து போன காதல் இருக்குமாம். வீரனுக்கு மட்டுமல்ல.. ஒவ்வொரு மனிதனுக்குமானது இது.

வாழ்க்கையின் விளிம்பில் நிற்கும்போது கூட சுகத்தை எதிர்பார்க்கிற மனிதன் வாழும்போதே விரும்பி எடுத்துக்கொள்கிற இரணம் இந்த காதல்.

காதல்
மரணத்தின் வலிக்குள்
ஒரு
மகிழம்பூ தேடல்..

தன்னை காதலிக்க, தன்னை இரசிக்க ஒருத்தியோ ஒருவனோ இருக்கிறார் என்ற உணர்வுதான் ஒவ்வொரு மனிதனையும் ஆயிரம் கால் பாய்ச்சலுடன் முன்னே ஓட வைக்கிறது. சிரிக்க வைக்கிறது. உணர்வுகளுடன் உரையாட வைக்கிறது.

கண்ணனையே காதலித்து, கண்ணனையே கரம் பிடித்த ஆண்டாள் ஆகட்டும், கண்ணனையே நினைத்து உருகிய மீராவாகட்டும், இன்றைய தலைமுறை மனிதர்களாகட்டும். எல்லாருக்குமான ஒரே உணர்வு இது.

மனிதனை மனிதனாய் உணரவைக்கிறது காதல்...
மனிதனை தெய்வமாய் உயர்த்துகிறது காதல்..

செங்குருதி பொங்க சாட்டையடி அடிக்கிறது
சிறகுகளைக்கொண்டு சாமரமும் வீசுகிறது

காதல் விசித்திர அனுபவம்...

'ஆதலினால் காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே!!!'

காதலர் தின நல்வாழ்த்துக்கள்...

Friday, February 5, 2010

18 ஆம் நூற்றாண்டின் இலங்கை - 1

இது ஒரு புகைப்படப் பதிவு. இணையத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்தபோது எனக்கு வந்த ஒரு மின்னஞ்சலில் வந்த புகைப்படங்கள் இவை. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் இலங்கை இரயில் நிலையங்களின் புகைப்படங்கள்.


 

  




Thursday, January 28, 2010

மீண்டும் ஒரு பயணம்..


சென்னையில் இருப்பதினால் இருக்கிற ஒரு முக்கியமான பாதிப்பு எந்த இடத்திற்கும் அவ்வளவு லேசில் போக முடிவதில்லை. இந்த ரிசர்வேசன் என்ற ஒரு கோட்பாடை வைத்துக் கொண்டு இவர்கள் அடிக்கும் கொட்டம். (நான் சொல்வது train, cinema ticket போன்ற reservationகளை. வேறு வகையாக யோசித்து தவறாக எடுத்துக்கொண்டால் அதற்கு கம்பேனி பொறுப்பல்ல!)

Reservation என்ற உடன் நமக்கு முதலில் தோன்றுவது இந்த புகைவண்டி என்று நாமகரணம் சூட்டப்பட்ட இரயில் வண்டிதான். (புகைவண்டி என்ற சொல் தம் அடிப்பவர்களையும் குறிப்பதனால் இங்கே இதை விளக்க வேண்டி வருகிறது. ) ஒரு நல்ல நாள் என்றால் போதும்.. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே computerஇன் முன் கண்களை கசக்கிக்கொண்டு உட்கார வேண்டியிருக்கிறது. இதனாலேயே ஊருக்குப் போவதற்குண்டான ஆசையே விட்டுப்போகிறது. சரி ஒரு பந்தாவாக A/C இல் போய் இறங்கலாம் என்று பார்த்தால் நம்மைப் போலத்தான் நாட்டில் எல்லாரும் இருப்பார்கள் போல. விட்டால் ரயில் படிக்கட்டுகளில் தொங்கிக்கொண்டு போகிற அளவுக்கு அங்கே waiting list வேறு. இத்தனை இக்கட்டுகளையும் தாண்டி ஊருக்கு ticket கிடைப்பது நம் பாட்டன் முப்பாட்டன் காலத்தில் செய்த ஒரு பெரும் புண்ணியம். (ஒரு காலத்தில் ticket கிடைத்ததை கொண்டாடும் வகையில் வேலை பார்க்கும் தளம் முழுக்க treat வைத்த கதையெல்லாம் உண்டு.)

சில சமயங்களில் ஊருக்கு போகிறபோது இவை எதிலும் இடம் கிடைக்காமல் கடைசி நேரத்தில் பேருந்தில் book செய்து போவதும் உண்டு. இங்கே அதுதான் கொடுமை. ஒரு சமயம் அப்படி இடம் கிடைக்காமல் ஏதோ ஒரு பேருந்தை பிடித்து ஊருக்கு போகலாம் என்று நினைத்து எழும்பூருக்குச் சென்றேன். அங்கு ஊரே திரண்டு வந்த மாதிரி ஒரு கூட்டம். சென்னையே காலி செய்துகொண்டு கிளம்பிய மாதிரி ஒரு தோற்ற மாயை. இருக்கிற எல்லாரும் ஆளுக்கு ஒரு மடிக்கணிணியை தோளில் தூக்கிகொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார்கள், குழாயடி சண்டைக்கு பெண்கள் வரிந்துக்கட்டிக் கொண்டு நிற்பது போல. அந்த கூட்டத்திலேயே நான் ஒருத்தன் தான் எதுவுமே செய்யாமல் அங்கு வந்து நின்று கொண்டிருக்கிற அபலைப் பையன் என்பது எனக்கு கொஞ்ச நேரம் கழித்துதான் தெரிந்தது. அத்தனை பேர் கையிலும் ஒரு ticket. என் பி.பியை எகிற வைக்க இது போதும். சரி இனி எங்கே டிக்கெட் கிடைக்கப்போகிறது என்று கிளம்புகிற சமயத்தில் ஒருத்தர் முன்னாடி வந்து நின்றார். நல்ல சாராய நெடி. அப்போதே கொஞ்சம் பல்பு எரிந்திருக்கவேண்டும் எனக்கு. அந்நேரத்தில் fuse புடிங்கியது போல் எதுவுமே தோணாமல் அவருடன் சென்றேன். போகிற வழியெல்லாம் 'நல்ல வண்டி சார். push back seat.. தூங்க ஆரம்பிச்சீங்கன்னா அலுப்பே தெரியாது. விடிஞ்சா ஊருக்குப் போயிரலாம்' என்றே சொல்லிக்கொண்டு போனார் அவர், மண்சட்டிக்குள் கல்லைப் போட்ட மாதிரி. அப்போதாவது கொஞ்சம் உஷாராகியிருக்க வேண்டும். . அதுவும் இல்லை. கடைசியில் கடைக்குப் போன போது ஒரே ஒரு பேருந்து. 700 ரூபாய் என கறாராக் சொன்னார் அந்த கடையில் இருந்தவர். வேறு வழியில்லாமல் கொடுத்து தொலைத்தேன். சரியாக ஒரு முக்கால் மணி நேரம் கழித்து (அரை மணி நேரத்துக்குள்ளாக வந்திருக்க வேண்டிய வண்டி அது) வந்தது அது. பேருந்தா,  இல்லை vanஆ என்று தெரியாத அளவிற்கு ஒரு வினோதமான ஒரு வஸ்து உருண்டு வந்து நின்றது. ஊருக்குப் போக வேண்டிய ஒரு காரணத்தினால் அந்த கடைக்காரனையும் பகைத்துக்கொள்ளாமல் செல்லவேண்டியிருந்தது... 


ஏறி உட்கார்ந்த உடனேயே பக்கவாட்டில் ஒரு கம்பி இருந்ததைக்கண்டு கடைசியில் push backஆவது கிடைத்த சந்தோசத்தில் அதை கொஞ்சமாய் இழுத்தேன். பின்னாடி இருந்த ஒரு பெண்மணி அதை விசுக்கென்ற அவர் பக்க இழுத்தபின் தான் தெரிந்தது அது ஒரு துடைப்பம் என்று. ஆனால் அப்படி மதுரையில் கிடைக்காத தென்னமாறும், ஈச்சமாறும் என்ன இங்கே சென்னையில் கிடைத்து விட்டது என்பது எனக்கு இன்று வரை தெரியாத வெளிச்சம்..

எப்படியோ இடித்துக்கொண்டே வந்து ஒரு வழியாக கண்ணயர்ந்த நேரம். நறுக்கென்று என்னவோ கடிக்க எழுந்து பார்த்தால் மூட்டைப் பூச்சி. கொடுமை. மூட்டைப்பூச்சி கடிக்கும் என்பதை விட அது இருக்கிறது என்ற ஒரு எரிச்சல் தான் பாதி தூக்கத்தை கலைக்கிறது. அப்படி கலைந்ததுதான் என் தூக்கமும். அப்படியே முழித்துக்கொண்டே கிடந்தேன்.

பொழுது விடிந்தது. சரி ஊருக்கு கிட்டத்துல வந்துட்டோம் போல என்று வெளியே பார்த்தால் அது என்ன ஊர் என்றே தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு குளமும் அதில் நாலு எருமை மாடுகளும் குளித்துக்கொண்டிருந்தன. கொஞ்ச தூரம் போனபின் தான் தெரிந்தது திருச்சியைக்கூட நாங்கள் நெருங்கவில்லை என்பது. அதற்கு பிறகு அந்த வண்டியே கூச்சலிட்டபின் தான் அடுத்த விஷயமும் எங்களுக்குத் தெரிய வந்தது. அந்த வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தவனுக்கு முதலில் மதுரைக்குப் போக வழியே தெரியாதாம். தலையில் அடித்துக்கொள்வதையும் அவன் கூடவே போவதையும் தவிர வேறு வழி தெரியாமல் நாங்களும் அவன் வழியிலேயே போனோம். ஆனால் இன்னமும் அந்த பின் சீட்டுப் பெண்மணிக்கு என் மேல் என்ன கோபம் என்றே தெரியவில்லை. கடைசி வரை கோவில்பட்டி வீரலட்சுமி போல முறைத்துக்கொண்டே வந்தாள். ஒரு விளக்குமாறை இழுத்தது அவ்வளவு பெரிய குற்றமா??

சரியாக 14 மணி நேரம் ஓட்டி ஊருக்கு கொண்டு வந்து இறக்கிவிட்டான் அந்த வண்டியை உருட்டிக்கொண்டு வந்தவன். இறங்கியவுடன் வழக்கம் போல ஆட்டோக்காரனிடம் பிச்சையெடுத்து (அதாவது பேரம் பேசி...) வீட்டிற்கு போய் பந்தாவாக இறங்கினேன். வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு அக்காக்களின் நலம் விசாரிப்பு. (ஆனால் அவர்களாவது அப்போதே சொல்லி இருக்கலாம்.) அதையெல்லாம் தாண்டி வீட்டிற்கு போனேன். போன உடனே சட்டென்று குளித்து முடித்து தூங்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடே வீட்டிற்கு போய் பார்த்தால்..

வாசலில் பூட்டு தொங்கிக்கொண்டிருந்தது!!!