Thursday, November 13, 2014



சமீபத்தில் பார்த்த படம் இன்டெர்ஸ்டெல்லார். எத்தனை முறைதான் படித்தாலும் எத்தனை இயற்பியலாளர்களைப் பிடித்தாலும் இந்த வெள்ளைக்காரர்களுக்கு பூமி அழிந்தால்தான் நிம்மதி போல. இத்தனை நாளாய் அழிகிற பூமியைக் காத்தவர்கள், இந்த முறை தப்பித்துப்போவதைப் பற்றி யோசித்திருக்கிறார்கள். நன்று. 

Sunday, February 16, 2014

ஒரு தெளிந்த நதி 
கலங்கிக் கொண்டிருப்பதாய இருக்கிறது
உன்னைக் கொண்டு
யான் 
எழுதத் துணியும் கவிகள்
நின்னை யாத்தல்
எளிதன்று
நின்னை எடுத்து 
எழுதத் துணிகையில்
நின்னை எண்ணுகிறேன்
நீரிலே பிறந்து காற்றை உறிந்து
வட்டக் குமிழி உயிர்ப்பதைப் போல்
உன்னிலே பிறந்த என்னை
நீ
உறிந்து கொள்கிறாய்
உன்
ஒற்றைச் சொல் கேட்க
தவமிருக்கிறேன்
காத்திருத்தல் ஆனந்தம்
தவமிருத்தல் பேரானந்தம்.
ஒலி உமிழ வேண்டிய
நின் நா
ஒளிக்கீற்றாய் தெரிகிறது
உனக்கான வார்த்தைகளை
தேடித் திரிகையில்
பறவைகளூடே தொலைகிற
நிலவைப் போல
தொலைந்து போகிறேன்
உடல் பொருள் ஆவியென
அனைத்தும் கரைந்து போய்
உன்னுள்ளே ஒடுங்குகையில்
ஒற்றைச் சிரிப்புடன்
நீ
உயிர்த்தெழ வைக்கிறாய்
ஒளிக்கீற்றாய் தெரிகிற
நீ
உடற்கூறாய் தெரியப்போகும்
நாளை எண்ணி
ஏங்குகிறது என்
சாத்தான் குஞ்சு
எனினும்
உன்னை ஒளியாய் பார்க்கவே
விழைகிறது
என் தேவப் புறா
நான் சாத்தானா
இல்லை
தேவனா?

Wednesday, January 22, 2014

எனக்குத் தெரியும்
ஒரு கட்டத்தில்
அதாவது 
யாருமில்லாத இந்த இறுதியில்
நீயும் நானும் மட்டுமே
தனித்து விடப்படுவோம் என்று
இனி
நாம் புனைவுகளை எழுதத் தேவையில்லை
தூரிகைகளைக் கூட உடைத்தெரிந்து விடலாம்
கவிதைக் கிறுக்கிய காகிதங்கள் எல்லாம் 
அடுப்பெரிக்கப் பயன்படட்டும்
மனிதர்கள் என 
நாம் நம்பியவை
அழகு என 
நாம் அள்ளிச் செல்லப் பிரயத்தனப்பட்டவை
எல்லாமும்
இங்கே
இவ்விடம்
இந்த பிலத்தினுள் கறைந்தபின்
மீதமிருப்பது நீயும் நானுமே
ஒரு யின்யாங்கின் 
கருப்பு வெள்ளையாக
இனி நாமிருவரும்
ஆழ அமிழ்ந்து போவோம் வா
மெதுவாக 
கனவுத் திட்டாக
சொல்லா மொழியாக
விழுங்கும் நீராக
நீல வானில் கறைந்துபோகும்
மேகமாக
யார் தேடியும் காணக் கிடையாத
இந்தப் பெருவெளியில்
ஆழ அமிழ்ந்து போவோம் வா!