Monday, December 26, 2011

உயிர்க்குமிழிக்கு வெளியே...

ஒரு குளிர் இரவின்
மௌன மென் புஷ்பமாய்
சினேகித்துத் தழுவுகிறது
மரணம்

ஆயிரம் அண்டத்து
சப்தப் பிரவாகத்தில் ஆழ்த்தி
மோனக் கரைசலில்
அமிழ்த்துக் கரைக்கிறது
அது

காலத்தின் மண்பிண்டங்கள் நாம்

ஒவ்வொரு கணமும்
ஏதோ ஓர் மாந்திரீகனால்
கும்ப நீர் தெளித்து
உயிர்த்தெழுப்பபடுகிறோம்

சடப்பிரக்ஞை
அற்றுப்போனதான நொடியொன்றில்
சேர்ந்தே அறுந்து விழுந்திற்று
தேவப்பிரசன்னமும்

மூன்றாகும் உலகம்
என்று
விசித்து அழுகின்றது
காற்று
மூன்றாம் உலகின்
மகத்துவம் உணர்த்தாமல்

நானும் நீயும்
உயிர்ப்பந்து எறிந்து விளையாடும்
கடவுளின்
சுயகற்பிதங்கள்

Tuesday, December 6, 2011

பெயரிலாப் பெருமர விருட்சத்தின் கண்ணீர்

நெடுமரத்தின் வாதைகள்
கிளிகளுக்குத் தெரிவதில்லை
ஆழ்ந்து வளர்ந்து
பின் அழிந்து போன
விருட்சத்தின் வேர்களில்
அமர்ந்து
அவை கொத்துகையில்
சிதறி ஓடும்
விருட்சத்தின் கண்ணீரும் செந்நீரும்
நெடுநிலம் பரந்து
நிழல் தந்த விருட்சம் விதிர்த்துச் சொல்லும்
தன் பட்டுப் போன கதையை
இது வரை எந்த கிளிகளும்
அதை உணர்ந்து கொள்ள
எந்தனித்ததில்லை
இருப்பினும்
காற்றின் அளாவலில்
கலைந்து எழுந்து
எதிர்நோக்கும் விருட்சம்
தன் கதை உணரும்
காதல் கிளியை