Wednesday, January 22, 2014

எனக்குத் தெரியும்
ஒரு கட்டத்தில்
அதாவது 
யாருமில்லாத இந்த இறுதியில்
நீயும் நானும் மட்டுமே
தனித்து விடப்படுவோம் என்று
இனி
நாம் புனைவுகளை எழுதத் தேவையில்லை
தூரிகைகளைக் கூட உடைத்தெரிந்து விடலாம்
கவிதைக் கிறுக்கிய காகிதங்கள் எல்லாம் 
அடுப்பெரிக்கப் பயன்படட்டும்
மனிதர்கள் என 
நாம் நம்பியவை
அழகு என 
நாம் அள்ளிச் செல்லப் பிரயத்தனப்பட்டவை
எல்லாமும்
இங்கே
இவ்விடம்
இந்த பிலத்தினுள் கறைந்தபின்
மீதமிருப்பது நீயும் நானுமே
ஒரு யின்யாங்கின் 
கருப்பு வெள்ளையாக
இனி நாமிருவரும்
ஆழ அமிழ்ந்து போவோம் வா
மெதுவாக 
கனவுத் திட்டாக
சொல்லா மொழியாக
விழுங்கும் நீராக
நீல வானில் கறைந்துபோகும்
மேகமாக
யார் தேடியும் காணக் கிடையாத
இந்தப் பெருவெளியில்
ஆழ அமிழ்ந்து போவோம் வா!