Saturday, October 30, 2010

மழைப்பாடல்

யாமப் பெருங்கனவுள்
சிதறி வீழும்
மின்னலாய்
மழைத் துளிகள்
மெல்லியதாய்
உயிர்த்துளியாய்
கனவுத் திட்டாய்
மேல்விழுகிற
தருணம்
யான் நினைத்திருக்கவில்லை
இது
எனதான மழைத்துளியென்று
இந்த
வானப் பெருங்கடல்
அலையடித்து
மண் இறங்குகையில்
எழுப்பிச்செல்கிறது
மண்வாசனையையும்
வற்றா
உயிர்ச் சிலிர்ப்பும்...

Thursday, October 28, 2010

அசாத்தியத்தின் கூறுகள்

அசாத்தியத்தின் கூறுகளைப்
பட்டியலிடுகிறது
மஞ்சள் நிறப்பறவையொன்று
விண் சிதறி வீழுகிற நொடி
நட்சத்திர மழை
உயரப் பறக்கும் தருணம்
சூரியன் மறைகிற சிவப்பு
பூமி வட்டமாய்ப் போன தூரம்
கிட்டாத இரை கிட்டிய கணம்
இப்படி
ஒவ்வோர் அசாத்தியமும்
அழிக்கப்படுகிறது
மகிழ்வடையும் தருணங்களாய்...

Sunday, October 3, 2010

ஓர் பிரபஞ்சக் கவிதை

காலப் பிரக்ஞை
அற்றுப் போனதான சந்திகளில்
ஜனிக்கின்றன
எனதான எழுத்துக்கள்
நிசிக்கும்
யாமத்திற்கும்
இடையிலான வெளிகளில்
கால்படாமல் அவை
சஞ்சரிக்கின்றன
யாமம் அழிந்த கருக்கலில்
மீள்பிறக்கையில்
எதிர்படும்
எல்லாக் கண்களிலும் தெரிகிறது
ஓர் பிரபஞ்சக் கவிதை..

Friday, October 1, 2010

பெயர் இழந்த பறவையின் காதல்...

பல கோடி பல கோடி பயிரில் ஒன்றாய்
பச்சை நிற வெளியினிலே யான் பிறந்திருந்தேன்!
மலர்போல விளங்கு நற் பரிதிக் காடாய்
மனங்கரைய மஞ்சுவிடை ஜொலித்திருந்தாய்!

மனங்குளிரும் மதியென வுனை நினைத்திருந்தேன்!
மலரொளியாம் வதனமதை மகிழ்ந்திருந்தேன்!
பண்பொழியும் நின் முகத்தைத் தேடித் தேடி
பார்முடியும் எல்லைவரைப் பறந்துவந்தேன்!

அனல்போல நீயென்னைச் சுட்டதென்ன?
அண்டத்தின் வெறுமைதனைத் தந்ததென்ன?
சுற்றத்தார் எல்லோரும் சூழ நின்றும்
சுடுகாட்டில் வாழ்ந்ததைப்போல் கொண்டதென்ன?

மனம் லயித்த வெளியதனில் உன் சோதி பிம்பம்!
கணம் மறந்த வேளையில் உன் கண்கள் பேசும்!
நிலைமறந்த நிலையிலும்  உன் நிஜத்தின் வாசம்!
நிஜம் மறையும் வேளையிலும் உன் நினைவு வாழும்!