Friday, June 21, 2013

கசக்கி எறிந்த காகித்ததில் தெளிவற்றதாய் கிறுக்கப்பட்டதோர் வாசகம்

சுவாசச் சிறைகளில்
சிறைப் பட்டிருந்தாய்
இத்தனை நாள்
இரும்புப் பறவைகள்
இதயம் தின்னும் இரவுகளில்
நான்
கடல் மடியில் வீழ்ந்துகிடந்தேன்
மணிப்புறாக்களை
இரசிக்கவாவது வேண்டுமென
நாம்
செய்து கொண்ட சங்கல்பங்கள்
இதுகாறும் நிறைவேறவில்லை
அரிதாரம் பூசப்பட்ட
நம் முகங்கள்
ஒவ்வொரு முறை சிரிக்கும்போதும்
நினைவுறுத்திச் செல்லும்
நாம் பேசிய வார்த்தைகளை
நாம் பேசிய வார்த்தைகளை
மழை நனைத்த போது
அவற்றை பிழிந்து விட
எத்தனித்தோம்
வழிந்ததெல்லாம்
இரத்தமும்
கொதித்துக் கிடந்த சொற்களினால்
வெந்துருகி ஓடும் சதைகளும்
தகிக்கிற நிலத்தில் கிடப்பதைக் காட்டிலும்
குளிர்கிற கடலில்
மடிவது எளிது
......................
மௌனம்.
மௌனப் பிணக்கங்கள்தாம் வலிகொடுக்கும்
சத்தமிட்டு சாடும் சண்டைகளை விட.

1 comment:

நிரஞ்சன் தம்பி said...

என்ன அருமையான சொற் பிரயோகங்களும், ஆழமான் பிரிவுத் துயரை விவரிக்கும் கவிதை. மனம் கவர்ந்தது.