Saturday, May 22, 2010

பெயரில்லாக் கவிதை

பகல் விழுங்கிய
இரவின் கண்
நம்மை
மறந்து விட்டிருக்கிறது

உலகம் முழுதும்
உறங்கும்போது
நாம் இருவர் மட்டும்
காரணமில்லாதத்
தேடல் ஒன்றில்
மூழ்கிக் கிடக்கிறோம்

சிந்திக் கிடக்கிற
மதுவிலும்
கவிழ்ந்துக் கிடக்கிற
கோப்பைகளிலும்
வழிந்து கொண்டிருக்கிறது
நம் காதலும்
உன் கண்ணீரும்...

2 comments:

padma said...

உலகம் முழுதும்
உறங்கும்போது
நாம் இருவர் மட்டும்
காரணமில்லாதத்
தேடல் ஒன்றில்
மூழ்கிக் கிடக்கிறோம்

இப்படி எத்தனை பேர் ....
கண்ணீரும் கவிதையும் ஓட்டிப் பிறந்தவையோ?

நாளைப்போவான் said...

இனிய இசை சோகமுடைத்து... கவிதையும்தான்.. பரவச நிலையில் கவிதை எழுதினாலும் கண்ணீர் உகுக்கிற தருணம் ஒன்று கண்டிப்பாய் அங்கே வந்தே தீரும்... :)

நன்றி பத்மா... :)